Halo Wojtku To nie Wojtek. To Helena Helena? A kim pani jest? Proszę pani, a kim pani właściwie jest? Ja jestem dziewczyną Wojtka. Chciała pani coś? Męża nie ma, został dłużej w pracy Zakręciło mi się w głowie, zauważyłam czerwone kropelki na podłodze. Ciągnęło mnie mocno w brzuchu, aż się zwijałam Czułam, że dziecko zaraz się urodzi.
Mój mąż Wojtek od pięciu lat jeździ za granicę na saksy. Pracował i jako kierowca w Niemczech, i robił remonty w Polsce. Wyjechał za złotówkami. Mamy dwóch synów, chcieliśmy dla nich najlepszego życia. Świetnie rozumieliśmy, że w Polsce nie zbudujemy niczego wielkiego.
I wiecie, tam mężowi się poszczęściło. Raz na miesiąc przysyłał nam paczki z jedzeniem. Jakieś konserwy, kasze, olej, słodycze. Przelewał mi też na konto złote, żebym wpłaciła do banku na procent. Udało nam się zebrać dość porządną sumę, żeby kupić starszemu synowi mieszkanie.
Wydawało się, że jest u nas dobrze. Ale kilka miesięcy temu poczułam, że coś ze mną dzieje się niepokojącego. Pierwsza myśl przekwitanie, ale to nie to. Strasznie przytyłam, spałam ciągle, jadłam mnóstwo, nastrój mi się w sekundę zmieniał. Internet po tych wszystkich objawach podpowiedział, że jestem w ciąży. Jak to, w wieku 45 lat? Nie uwierzyłam, więc zrobiłam test. Jednak na druczku zobaczyłam dwie wyraźne czerwone kreski.
Ani synom, ani synowym nie mówiłam nic o dziecku. Po co? Żeby własne dzieci wyśmiewały mnie? Żeby mówili, że ich mama na stare lata rozum postradała? Postanowiłam wszystko ukryć. Zbliżała się zima, nakładałam same ciepłe, ogromne ubrania. Pod kożuchem nikt nic nie widział.
Nie chciałam jednak rodzić tej dziewczynki. Ktoś mi powie, że nie mam Boga w sercu. Ale przecież, mam już synów i wnuki, którym chcę się poświęcić, a nie kręcić się przy pieluchach. Do tego nie mamy pieniędzy na trzecie dziecko. Wojtek musiałby znów ruszać do pracy za granicę, a ja nie umiem sobie poradzić bez niego.
Powiedzieli, że termin już późny i strasznie ryzykowne jest cokolwiek robić. Nawet nie wiadomo, czy nie zaszkodzi mi to. Przez jakiś czas wmawiałam sobie, że jakoś to będzie. Może Wojtek, kiedy się dowie, ucieszy się, że będziemy mieli córeczkę? Postanowiłam zadzwonić do niego na Skype i opowiedzieć mu nowinę. Ale włączyłam tylko mikrofon, bez kamerki.
Halo, Wojtku
To nie Wojtek. To Helena.
Helena? Kim pani jest?
Proszę pani, a kim pani właściwie jest? Ja jestem dziewczyną Wojtka. Chciała pani coś? Męża nie ma, został dłużej w pracy.
Rozłączyłam się od razu i zaczęłam gorzko płakać. Tak to już bywa, że mąż gdzieś w świecie może zdradzać z kim popadnie. Chciałam zaraz napisać papiery rozwodowe, wyrzucić rzeczy Wojtka, nie widzieć go, nie słyszeć.
Jednak gdzieś w głowie miałam nadzieję, że ukochany wróci do rodziny, kiedy się dowie o dziecku. Wiedziałam, że w lutym będzie przyjazd, bo synowie mają urodziny i dostał wolne. Nawet mi się śniło, że spacerujemy we troje w parku. Wojtek trzyma za rękę naszą córeczkę, a ja drugą dłoń.
Dokładnie 14 lutego, w Walentynki, Wojtek wrócił. Przygotowałam romantyczną kolację, zapaliłam świece, puściłam muzykę. Słowem, stworzyłam spokojny nastrój.
Wojtku, mam dla ciebie niespodziankę. Jestem w ciąży. Podobno będzie dziewczynka.
Ty wstrętna jędzo! krzyknął mąż.
Poczerwieniał aż z wściekłości, rzucił talerzami o podłogę, walił pięściami w stół:
To ja tyrałem jak wół, a ty uganiałaś się za innymi facetami? Teraz chcesz mi podrzucić to bękarcie?
Wojtku, wszystko ci wyjaśnię
Odejdź, nie chcę cię widzieć! mąż odepchnął mnie, uderzyłam brzuchem o ostry róg stołu i upadłam.
Wojtek wyszedł, zabrał torbę i trzasnął głośno drzwiami. Zwirowało mi się w głowie, zauważyłam czerwone kropelki na podłodze. Brzuch ściskał tak, że skręcałam się z bólu. Cudem znalazłam telefon i zadzwoniłam po karetkę. Czułam, że dziecko zaraz przyjdzie na świat.
Gdy dojechali ratownicy, już trzymałam naszą córeczkę w ramionach. Dziewczynka spokojnie leżała, nie płakała, głęboko spała.
No i co, mamo, jedziemy do szpitala?
Nie. Zabierzcie dziecko, nie jest mi potrzebna.
Jak to?
Tak właśnie. Zabierzcie ją, proszę! Przez nią straciłam rodzinę! Może ktoś ją pokocha, ale na pewno nie ja. Wszystko, zabierajcie, nie chcę jej oglądać!
Bez żadnych wyrzutów sumienia dałam dziecko pielęgniarce. Zbadali mnie w domu, nie było rozdarć, poród przyszedł spokojnie. Gdy odjechali, posprzątałam w domu, wzięłam prysznic i poszłam spać.
Żadne z dzieci nie wie, że oddałam córeczkę. Co dzień chodzę do kościoła i modlę się, żeby dziewczynka rosła zdrowa, żeby znalazła rodzinę. Wiem, że nie dałabym rady. Nie chcę znów przeżywać trudu macierzyństwa. Pragnę tylko, żeby Wojtek wrócił do domu. Ale on znów wyjechał do Niemiec, rozmawia tylko z synami.
Możecie mówić, że jestem nienormalną kobietą. Ale tu wybieram męża, nie dziecko. Bóg mnie osądzi.
