Halo, czy to pan? Pańska żona urodziła bliźnięta!
Ale… mam pięćdziesiąt dwa lata… i nie mam żony!
Nie wiem, proszę przyjechać, mówi że to pańskie…
Gdy usłyszałem te słowa, pomyślałem, że ktoś po prostu wykręcił zły numer. Przecież mam swoje lata jakie jeszcze dzieci, co to za brednie? Ciekawość jednak była silniejsza. Wsiadłem do samochodu i pojechałem.
Gdy wszedłem do sali szpitalnej, omal nie upadłem ze zdziwienia. Na łóżku leżała moja była żona, Krystyna. Po jej bokach spały sobie spokojnie dwa maleńkie zawiniątka szczęścia.
Krystyna, czyje to dzieci?
Twoje, odpowiedziała zupełnie spokojnie.
Zamilkłem, próbując pojąć sens jej słów.
Przecież masz czterdzieści dziewięć lat. I rozstaliśmy się dawno…
Owszem, siedem miesięcy temu. Ale nie miałam pojęcia, że jestem wtedy w ciąży.
Jak to w ogóle możliwe?
Myślałam, że to już menopauza. Przecież kto by przypuszczał, że nasze gorące pożegnanie skończy się w ten sposób… Niczego od ciebie nie oczekuję, po prostu musiałam ci powiedzieć.
Ale dwójka naraz… Przecież tyle lat próbowaliśmy, na nic!
Też byłam w szoku. Nawet nie domyśliłam się, że jestem w ciąży, aż do piątego miesiąca. Myślałam już, że od tych ruchów w brzuchu wariuję…
Szczerze mówiąc, nawet mnie to nie dziwiło. Krystyna zawsze była pulchną kobietą, nikt ze znajomych nie zauważył żadnych zmian.
Gdy się poznaliśmy, już miała swoje kształty a mnie to podobało, nigdy nie lubiłem chudych kobiet. Żyliśmy szczęśliwie, choć marzyliśmy o dzieciach. Krystyna leczyła się, przeżywała stresy, ale na nic. W końcu zdecydowaliśmy, że będziemy żyć dla siebie sporo pracowaliśmy, ale też odpoczywaliśmy na całego. Mazury, Tatry, wszystkie europejskie stolice… Tylko ostatnie pięć lat coś się w nas załamało. Chyba już straciliśmy nadzieję na dzieci. Z wiekiem pojawia się poczucie pustki, myśli się: a kto w ogóle postawi mi znicz na grobie?
Coraz częściej się kłóciliśmy. Krystyna przytyła jeszcze piętnaście kilo, a potem pewnego dnia oznajmiła:
Męczymy się ze sobą. Musimy się rozstać. Może jeszcze będziesz ojcem.
W istocie, nie chciałem tego. Ale Krystyna już podjęła decyzję. Bolało. Odszedłem.
Później przyznała, że bała się poinformować mnie o ciąży. Nie wiedziała, czy donosi, czy dzieci będą zdrowe. No i proszę… taki los zgotował nam niespodziankę.
Jeszcze tego samego dnia poszedłem do jubilera, kupiłem pierścionek i wielki bukiet tulipanów. Wróciłem do szpitala i poprosiłem ją o rękę. Minęły dwa lata. Jesteśmy razem. Dzieci zdrowe rosną, a my szczęśliwi, choć młodzi rodzice tylko w duchu.
A wy? Odważylibyście się na dzieci w takim wieku? Myślicie, że szczęście ma termin ważności?
