Weronika wracała z siatkami pełnymi zakupów, rozmawiając głośno z sąsiadką, Haliną. Gdy tylko zobaczyła przed bramą swojego domu luksusowy samochód, automatycznie się wyprostowała i z dumą oznajmiła:
Popatrz, chyba przyszły zięć już rano się zjawił.
Halina też rzuciła okiem na eleganckie auto, w jej spojrzeniu na moment zapłonęło coś niepokojącego:
Już go nazywasz zięciem? No, no… Przecież Jadzi jeszcze nie oświadczył się! Powiem ci, nie wiadomo, kto to. Może jakiś przestępca? Albo naciągacz?
Weronika wykrzywiła usta w pogardliwym grymasie i machnęła ręką:
Nie gadaj głupot! On to porządny człowiek, do Jadzi ma poważne zamiary. Muszę już lecieć. Chcę zrobić herbatę dla gościa, a tu, patrz, właśnie niosę dobre czekoladki.
Chwyciwszy mocniej torby świeżo kupionych smakołyków, Weronika pospieszyła do domu prawie biegiem. Halina została przed domem, z krzywym uśmiechem obserwując sąsiadkę.
To dlatego kupiła najlepszą szynkę i czekoladki, jeszcze dobry ser! Szykuje się na wizytę. A wszystko po to, żeby wydać tą swoją naiwna Jadzię za mąż jak najszybciej
***
W domu Weronika już szeroko się uśmiechała. Od progu widziała tę scenę: córka Jadzia siedzi na krześle, a tuż obok ON, gość.
Potencjalny zięć prawie nachylał się nad Jadzią, patrząc jej głęboko w oczy. Ale gdy Weronika głośno zatrzasnęła drzwi, gość się wyprostował i od razu odsunął. Oczywiście, podkochiwali się w sobie!
Gość był nienagannie uprzejmy, jak zawsze. Przyniósł Jadzi kwiaty, bombonierkę, perfumy w eleganckim pudełku.
Weronika była niemal rozanielona czar prawie ją obezwładnił:
Och, córeczko, on jest taki przystojny! Siwizna przy skroniach mu nawet dodaje uroku. Prawdziwy arystokrata! zachwycała się później przy córce.
Jadzia tylko z dumą się uśmiechała.
On naprawdę jest arystokratą, mamo.
Ale po co przyjechał? Wreszcie z prezentami, kwiatami? nie odpuszczała Weronika.
Twarz Jadzi nagle pociemniała:
Nie, mamo. Nie był to pierścionek. Po prostu próbował mnie namówić na randkę w teatrze, w mieście.
Uśmiech natychmiast zniknął z twarzy Weroniki.
A więc… Tylko namawiał? Musisz uważać, córeczko! Znam ja takich miejskich luzaków. Pobawią się, poimprezują z damulkami z miasta, a potem jadą szukać nowych ofiar na wsi.
Randka w mieście… Oj, dziecko, ty chyba spotkałaś się z typowym Casanovą. Jeździ tu już drugi miesiąc, a o urzędzie stanu cywilnego ani słowa!
Mamo
Co, mamo? Ty masz trzydzieści lat! A on już pod czterdziestkę! Może byście się w końcu pobrali? Na co on jeszcze czeka, co ciągle sprawdza? Jak długo?! Po co ci tak głowę zawraca!?
Mamo, pozwól nam samym zdecydować!
Cicho bądź i posłuchaj matki! zezłościła się Weronika. Podeszła do córki, która właśnie przegryzała plaster szynki, i wyjęła jej go z ręki.
Odłóż, musisz dbać o sylwetkę! A szynka droga, jutro znowu ten twój przyjedzie, na herbacie usiądzie, a jak nic nie będzie do zjedzenia? Niech leży!
Jadzia spojrzała matce prosto w oczy swoimi hipnotyzująco niebieskimi tęczówkami.
Mamo, co znowu cię tak rozjuszyło? Co jest nie tak?
Weronika schowała szynkę do lodówki, zaczęła głośno stukotać naczyniami podczas sprzątania.
Zgarnęła także talerz z serem tuż sprzed nosa córki. Zabrała miseczkę z czekoladkami. Z żalem popatrzyła na Jadzię i prychnęła:
Boję się! On tu przyjeżdża na oczach całej wsi, a potem jeszcze cię rzuci! A ty już nie masz dwudziestu lat, już ludzie plotkują, że zostaniesz starą panną!
A po tych wycieczkach naszego arystokraty już nikt więcej do naszego domu nie zajrzy!
Nie martw się tak, mamo uśmiechnęła się spokojnie Jadzia. On do mnie nie ucieknie, zobaczysz.
***
Tydzień później Weronika pakowała walizkę córki, ocierając płynące łzy. Myślała, że Jadzia jest dziewicą, że się szanuje A jednak życie zaskakuje.
Okazało się, że córka jest w ciąży! Na pytanie matki, kiedy to się stało, Jadzia tylko się perfidnie uśmiechała:
On mnie woził do lasu, na jagody. Tam czekał, by mnie potem odwieźć. Wyobrażasz sobie, jak czekał przy tym lesie Bo tak bardzo mu się spodobałam! Jestem przecież piękna…
Tak, tak… matka nie dowierzała. To co, w lesie, czy gdzie? Jak? Mów od razu, sprytna istoto! Muszę wiedzieć, gdzie się wychowawczo potknęłam!
Córka zajadała szynkę z najdroższym dla Weroniki serem, śmiejąc się z niedbałą lekkością:
Nie ważne, mamo! Hahaha Najważniejsze, że zamierza mnie poślubić!
Ale na wesele wszystkich spokrewnionych zaprosimy, pamiętaj! upierała się Weronika. Oj, ciężko mi cię wypuścić w obce strony, córciu. Jesteś dla mnie wszystkim.
Będę cię często odwiedzać, mamusiu
Pod dom już wbiegali sąsiedzi, walili w drzwi i krzyczeli:
Werka! Wieść niesie, że twoja córka za mąż idzie, a ty milczysz?!
Wyjeżdża szalała po domu Weronika.
Ojej, a my bez prezentów, trzeba było dać znać wcześniej…
Nie potrzeba prezentów, córka tylko do miasta wyjeżdża, z narzeczonym.
Radość wielka!
***
Pojechała, ukochana jedynaczka Weroniki, jej wybranek zabrał ją do miasta.
Jadzia potem dzwoniła do matki i opowiadała o pięknym domu przyszłego zięcia, Pawła.
Weronika czekała wiadomości z datą ślubu, ale tej nie doczekała się.
Minął miesiąc, potem kolejny, pół roku A kiedy sąsiadka Halina wbiegła do niej i opowiedziała, że widziała w mieście Jadzię z wózkiem, Weronice zrobiło się słabo.
Z wózkiem?! Jak to możliwe!?
Tu już na gwałt zapinała kurtkę, biegła na autobus nawet nie pamiętała, jak dotarła do miasta.
Urodziła się jej wnuczka, a Jadzia nie powiedziała nic! Zataiła przed własną matką taki radosny fakt!
Zadzwoniła do córki prosto z dworca. Na szczęście w mieście był zasięg. Czego nie można było powiedzieć o ich wsi.
Córka nie odbierała od razu. Odrzucała połączenie, przez co Weronika aż wrzała z nerwów.
No i gdzieś ty jest!? rozdarła się w słuchawkę, przyciągając uwagę przechodniów. Stoję na dworcu, przyjeżdżaj i mnie zabieraj! I powiedz w końcu, dlaczego urodziłaś, a ja się nawet nie dowiedziałam?!
Córka przyjechała sama, taksówką, podeszła speszona, spuszczając wzrok.
Mamo… wybacz, nie było okazji wyjaśnić. Urodziłam córkę, dałam jej na imię Werenika. Jest bardzo do ciebie podobna…
A mieszkamy w domu Pawła (tak się nazywa jej ukochany). On ma piękny dom!
No i co dalej?
Weronika patrzyła na córkę z lodowatą surowością.
Może się mnie wstydzisz, powiedz szczerze, córeczko?
Jadzia się przestraszyła:
Nie, mamo, skąd! Co ty mówisz? Nawet przez myśl by mi nie przeszło! Tylko widzisz, Paweł mieszka z matką.
Ten dom i samochód, którym jeździ, należą do niej. On żyje według jej zasad… I nie pozwala mu się ze mną ożenić!
***
Weronika przekroczyła próg domu z przeświadczeniem, że wreszcie tu coś zmieni.
Bo jak to tak! Syn sprowadził narzeczoną z brzuchem, a matka nie pozwala się żenić?!
Nie zważała ani na Pawła, ani na wnuczkę, którą Jadzia pchała jej w ramiona natychmiast z butami ruszyła na górę, gdzie jak się okazało, mamusia grała na fortepianie.
Weronika chrząknęła znacząco, ale nie doczekała się reakcji, więc podeszła i zatrzasnęła wieko instrumentu.
Dostojna, chłodna kobieta przy instrumencie spojrzała z pogardą na zuchwałą przybłędę.
Co to za afera? warknęła. Kim pani w ogóle jest?
Matką Jadzi! odparła głośno Weronika. Nie wstyd ci grać na pianinie, gdy w domu małe dziecko spać chce?!
Chodzi o Werenikę? Spała już prychnęła arystokratka. To raczej kwestia, komu kto sen zakłóca!
Przeszkadza ci małe dziecko? Weronika była wyraźnie zniesmaczona. Jest rozwiązanie: wyprowadzić się, dać młodym przestrzeń, mieć spokój.
A niby dlaczego z własnego domu? Kobieto?
Bo zaszkadzasz młodej rodzinie.
Ja? podniosła brwi zdziwiona właścicielka. Nikt mnie tu nie musi znosić. Drzwi są otwarte, mogą sobie iść, gdzie chcą.
Więc wnuczka cię nie obchodzi? westchnęła Weronika.
Jeszcze jak się nazywam? Werka? Widzi pani, Werko czemu mam się troszczyć o twoją córkę i wnuczkę, jeśli mają ciebie i Pawła? Już dałam twojej córce to, co miałam najcenniejszego syna! A tobie mało? Chcesz mnie z domu wyrzucić?
Zadzwonię, gdzie trzeba, i wyprowadzą cię stąd jako awanturnicę. A jeszcze trochę pogadać, to wszyscy razem wyjedziecie do waszej wioski! Z córką, wnuczką i zięciem!
W tym momencie do pokoju wbiegł przerażony Paweł, podszedł do Weroniki, próbując ją przekonać:
Pewnie zmęczyłaś się podróżą, mamo, Jadzia zrobiła ci już herbatę!
***
Może ten herbata łagodzi nerwy bądź co bądź Weronika spojrzała groźnie na okropną starą. Ta siedziała i piła, z ironicznym, sprytnym uśmieszkiem.
I tak cię przeżyję, z niechęcią pomyślała Weronika.
Paweł najwyraźniej czuł napięcie i dyskomfort, pod stołem nerwowo szturchał Jadzię w kolano, jakby chciał jej powiedzieć:
Twoja matka zaczyna przesadzać, musisz jej coś wyjaśnić.
Jadzia rozumiała, że negocjacje są nieuniknione Weronika zachowywała się jak czołg, nie zważając na przeszkody.
Mamo! zamknęły się w gabinecie Pawła, podczas gdy stara grała rozpaczliwie na fortepianie. Musimy pogadać!
O czym? oburzyła się Weronika. Widzę, po rozmowach niewiele zdziałałaś! Ona wami kręci jak chce!
Ona nawet nie jest moją teściową, mamo przyznała cicho Jadzia. To żona Pawła
Weronika była tak zszokowana, że nie wiedziała, na co patrzeć:
Jak to?! krztusiła się.
Jadzia spojrzała na nią ze smutną czułością:
Widzisz, mamo, jaki Paweł jest bogaty To wszystko przez to, że jest żonaty. Ożenił się z nią dwadzieścia lat temu, kiedy ona była już po pięćdziesiątce Dzieci nigdy nie miała, nie chciała…
Weronice aż łzy napłynęły do oczu. Rozejrzała się po bibliotece czy raczej gabinecie złote tapety, aksamitne zasłony, ciężkie meble. Stosy książek, domowa biblioteka! Wszystko warte fortunę
To wszystko jej mówiła dalej smutno Jadzia. Na początku nie rozumiałam, kiedy tu zamieszkałam.
Gdy zaczęłam walczyć, myśląc jak ty, że ona jest matką Pawła, Paweł przyznał się do wszystkiego.
No niezły numer! Weronika prychnęła. Po co ci taki?
Ale przecież, mamo Paweł chciał mieć rodzinę, dzieci Ona zawsze była przeciw. Musiał się pogodzić przez lata Aż w końcu pozwoliła mu… mieć kochankę.
Czyli mnie. I wiesz, on nie żyje z nią jak mąż z żoną od dawna. Mieszkają jak sąsiedzi.
Mam dość Weronika wstała gwałtownie. Pakuj rzeczy, zabieramy twoją córkę i wracamy do domu!
Ale Jadzia zadarta głowę z uporem:
Wiesz, mamo? Ja nigdzie się stąd nie ruszam. Tu mi dobrze! Zostanę z Pawłem! Kiedyś zostanie wdowcem i wtedy mnie poślubi.
Pozwolisz, żeby ci życie zatruła!
Może i tak, mamo. Ale to moje życie. Sama je wybrałam.
To zostań tu, jako służąca z prawem łaski, a ja już wyjeżdżam. Tu mnie więcej nie będzie! wykrztusiła Weronika w furii.
***
Teraz dni Weroniki płynęły smutne i bezsensowne. Żyła tylko opowieściami sąsiadek.
Tu córka Haliny wyszła za mąż. Tam urodziła syna. Weronika chodziła do Haliny, by pobawić się jej wnukiem, wzdychała, wspominając Jadzię i swoją Werenikę.
W końcu nie wytrzymała. Zamknęła dom i pojechała do miasta.
Pod bramą wielkiej willi, gdzie mieszkała córka, ukryła się w cieniu i przez dłuższą chwilę obserwowała.
Zobaczyła, jak jej już podrośnięta wnuczka, Werenika, biega po ogrodzie z dwiema dekoracyjnymi pudlami, krzycząc: Babciu! Babciu!. A tą babcią nazywała żonę Pawła.
No nie! Weronika aż się zagotowała z zazdrości. Ona jej wcale nie jest rodziną! To ja! Ja jestem babcią!!
Wybiegła z ukrycia i zaczęła walić w bramę.
***
Babcia Weronika nie została wyrzucona z domu. Nawet pani domu tylko mruknęła: Dom duży, pokoi starczy.
Nigdy już się nie kłóciły. Tylko czasem złośliwie przekomarzały się podczas pielenia grządek albo podczas zabaw z Wereniką:
Przyjechałaś, tak? Bałaś się, że dręczę twoją córkę? I słusznie, twoja córka to mięczak, powinnaś ją chronić przede mną.
Jak zechcę, mogę ją wyrzucić w każdej chwili, albo i nie. Twoja córka chyba bardziej po ojcu, co? Bo ty masz upór, choć marny.
Jak zaraz nie przestaniesz, to oberwiesz ścierką, nawet jak jesteś tu gospodynią. I wcale nie mam słabego charakteru! mruknęła Weronika.
A właśnie, że masz, bo to ty tu przyjechałaś, a nie twoja córka do ciebie. Powinnaś była postawić na swoim, widocznie brakuje ci siły.
I tak jestem twardsza od ciebie! A wiesz czemu tu przyjechałam? Bo widzę, że coraz gorzej wyglądasz lada dzień cię położy choroba.
Trzeba będzie ci pieluchy zmieniać, a ja, jak trzeba, to rodzinie pomogę. Najważniejsze, by Jadzia się do tego nie musiała zniżać.
Ha, ha, rozbawiłaś mnie. Ja mam się świetnie, dobrze się odżywiam, leczę u najlepszych lekarzy. W życiu nie rodziłam dzieci, więc żadnych stresów. Skąd pomysł, Werko, że to ja pierwsza się położę?
