Goście w domu byli niemal codziennie – wszyscy ciągle pili, butelki stały wszędzie, a jedzenia nie było nawet na kromkę chleba. Na stole tylko niedopałki i pusta puszka po szprotkach – Lonek jeszcze raz rozejrzał się, niczego nie znalazł. – Dobrze, mamo, idę – powiedział chłopiec, powoli zakładając podarte buty. Wciąż miał nadzieję, że mama go zatrzyma, powie: – Gdzie idziesz, synku, bez śniadania, na dworze zimno! Zostań w domu, zaraz ugotuję kaszę, a gości wyproszę i posprzątam. – Zawsze czekał na czułe słowo od mamy, ale ona nie potrafiła mówić ciepło – jej słowa raniły jak ciernie, przy których Lonek chciał się schować. Tym razem postanowił odejść na zawsze. Miał sześć lat, uważał się za dorosłego. Chciał zarobić pieniądze i kupić sobie bułkę, może nawet dwie, bo burczało mu w brzuchu. Nie wiedział, jak zarobić, ale mijając kioski, zobaczył butelkę w śniegu, schował ją do kieszeni, potem znalazł wyrzucony przez kogoś worek i przez pół dnia zbierał butelki. Uzbierał ich dużo, dźwięczały w torbie. Już wyobrażał sobie pachnącą bułkę z makiem lub rodzynkami, może z lukrem, ale pomyślał, że na lukier nie wystarczy i postanowił jeszcze poszukać. Zabrał się bliżej peronów kolejki podmiejskiej, gdzie panowie popijali piwo, zostawiając butelki. Postawił ciężką torbę przy kiosku i pobiegł po kolejną. W międzyczasie pojawił się brudny, zły mężczyzna, zabrał mu wszystkie butelki, spojrzał groźnie i Lonek musiał odejść. Marzenie o bułce zniknęło jak mgła. – Zbieranie butelek to też trudna robota – pomyślał Lonek, brodząc dalej po mokrym, lepkim śniegu. Jego nogi przemoczyły się i zmarzły. Zrobiło się ciemno. Nie pamiętał, jak trafił do klatki schodowej, gdzie padł na podłogę przy kaloryferze i zasnął. Po przebudzeniu myślał, że nadal śni, bo było ciepło, spokojnie, a w powietrzu unosił się smakowity zapach. Do pokoju weszła kobieta z bardzo życzliwym uśmiechem. – No to jak, chłopczyku, ogrzałeś się? Wyspałeś? Chodź na śniadanie! Idąc nocą, zobaczyłam cię śpiącego w klatce – zabrałam cię do domu. – To teraz mój dom? – zapytał Lonek nie dowierzając szczęściu. – Jeśli nie masz domu, ten będzie twój – odpowiedziała kobieta. Dalej wszystko było jak w bajce – obca pani karmiła go, kupowała nowe ubrania, Lonek powoli opowiadał jej o swoim życiu. Ta dobra kobieta miała bajkowe imię – Liliana. Dla Lonka, który niewiele jeszcze przeżył, brzmiało cudownie, jak imię dobrej wróżki. – A chcesz, żebym została twoją mamą? – spytała kiedyś, przytulając go mocno jak kochająca matka. Oczywiście chciał! Ale szczęście skończyło się szybko – po tygodniu pojawiła się mama. Była prawie trzeźwa, krzyczała na Lilianę: – Nie odebrano mi jeszcze praw rodzicielskich, mam prawo zabrać syna! Gdy odprowadzała Lonka, z nieba sypały się płatki śniegu, a on patrzył tęsknie na dom Liliany, wyglądający jak biały pałac. Potem było już tylko źle – mama piła, on uciekał z domu, nocował na dworcach, zbierał butelki, kupował chleb, nikomu nie ufał i o nic nie prosił. W końcu mamę pozbawiono praw rodzicielskich, a jego umieszczono w domu dziecka. Najsmutniejsze było to, że nie pamiętał już, gdzie stoi ten biały dom z dobrą panią Lilianą. Minęły trzy lata. Lonek mieszkał w domu dziecka, dalej był cichy i zamknięty w sobie. Najbardziej lubił rysować – wciąż tę samą scenę: biały dom i sypiący śnieg. Kiedyś do placówki przyjechała dziennikarka. Wychowawczyni oprowadzała ją po pokojach i przedstawiła Lonka: – Lonek to dobry, ciekawy chłopak, ale ma trudności z odnalezieniem się w grupie. Od trzech lat próbujemy znaleźć mu rodzinę. – Pozwól, że się przedstawię – jestem Liliana – uśmiechnęła się dziennikarka. Chłopiec ożywił się, zaczął opowiadać z zachwytem o swojej dawnej, dobrej cioci Lilianie. Jego twarz promieniała, a wychowawczyni była zaskoczona jego przemianą. Imię Liliana okazało się magicznym kluczem do serca dziecka. Dziennikarka nie potrafiła powstrzymać łez, słuchając jego historii – obiecała, że napisze o nim w lokalnej gazecie, i może dobra pani ją przeczyta, wiedząc, że Lonek czeka na nią. Słowa dotrzymała. I wydarzył się cud. Ta kobieta nie prenumerowała gazety, ale koleżanki sprezentowały jej kwiaty na urodziny i zawinęły je w gazetę. W domu, rozkładając bukiet, zobaczyła tytuł małego artykułu: „Dobra Liliana – chłopiec Lonek cię szuka. Odezwij się!” Po przeczytaniu już wiedziała, że chodzi o chłopca, którego kiedyś przygarnęła i pragnęła adoptować. Lonek natychmiast ją rozpoznał. Rzucili się sobie w ramiona i płakali ze wzruszenia – on, Liliana i wychowawczynie. – Tak bardzo na ciebie czekałem – powiedział chłopiec. Z trudem pozwolił jej wyjść – musi jeszcze przejść procedurę adopcyjną, ale codziennie przychodziła do niego. P.S. Potem Lonek miał szczęśliwe życie. Dziś ma 26 lat, skończył politechnikę, szykuje się do ślubu z dobrą dziewczyną. Jest pogodnym, towarzyskim chłopakiem i bardzo kocha swoją mamę Lilianę, której zawdzięcza wszystko. Kiedy już dorósł, dowiedział się, że jej mąż odszedł z powodu braku dzieci, czuła się samotna i zbędna. Wtedy właśnie znalazła go na klatce schodowej i otoczyła miłością. Gdy mama go zabrała, Liliana myślała z żalem: „Widać nie pisane…” Dlatego była niezmiernie szczęśliwa, gdy odnalazła go w domu dziecka. Leonid próbował później odnaleźć biologiczną matkę – ustalił, że wynajmowali mieszkanie, a mama dawno wyjechała w nieznanym kierunku z mężczyzną, który wyszedł z więzienia. Nie szukał jej dalej. Po co…

W domu były odwiedziny. Goście u nas byli prawie codziennie. Wszyscy tylko pili, pili, pełno butelek, natomiast jedzenia ani śladu. Choćby kawałek chleba znaleźć Ale na stole tylko niedopałki i pusta puszka po szprotkach jeszcze raz spojrzałem uważnie, nic nie było.

Dobra, mamo, idę już powiedziałem i zacząłem powoli zakładać swoje podarte buty.

Jeszcze miałem nadzieję, że mama jednak mnie zatrzyma, powie:

Gdzie to się wybierasz, synku, na czczo? Zimno przecież na dworze. Siedź w domu. Zaraz ugotuję kaszę, wygonię gości i posprzątam podłogę.

Zawsze czekałem na ciepłe słowo od mamy, ale ona takich nie lubiła. Jej słowa były jak kolce, od których miałem ochotę się skulić i schować.

Tym razem postanowiłem, że odejdę na zawsze. Miałem sześć lat i uważałem się za całkiem dorosłego. Po pierwsze chciałem zarobić trochę pieniędzy i kupić bułkę, a może dwie, bo żołądek burczał niemiłosiernie.

Skąd zarobić złote nie wiedziałem. Ale przechodząc obok kiosków, w śniegu zobaczyłem pustą butelkę. Włożyłem ją do kieszeni, potem ktoś wyrzucił reklamówkę i przez pół dnia zbierałem butelki.

Torebka już brzęczała od szkła. Wyobrażałem sobie, że kupię miękką bułkę z makiem albo z rodzynkami, a może nawet z lukrem, choć potem stwierdziłem, że na lukier mi butelek zabraknie, więc postanowiłem poszukać jeszcze jedną.

Zbliżyłem się do peronu kolejki podmiejskiej, gdzie mężczyźni popijali piwo czekając na pociąg. Postawiłem ciężką torbę koło kiosku, a sam pobiegłem po świeżo zostawioną butelkę. Kiedy wracałem, podszedł jakiś brudny, zły facet. Zabrał mi butelki, rzucił groźne spojrzenie i musiałem się odwrócić i odejść.

Marzenie o bułce prysło jak sen.

Zbieranie butelek to ciężka praca pomyślałem i znowu błąkałem się po zasypanych śniegiem ulicach.

Śnieg był mokry, lepia się do butów. Zacząłem marznąć. Zupełnie się ściemniło, nie wiedziałem, jak znalazłem się w jakiejś klatce schodowej, padłem na podłodze, podtoczyłem się pod grzejnik, odpłynąłem w gorący sen.

Kiedy się obudziłem, myślałem, że jeszcze śnię, bo było cieplej, spokojniej i przytulnie, a tu pachniało czymś pysznym!

Wtedy do pokoju weszła kobieta z wyjątkowo życzliwym uśmiechem.

No i jak, chłopczyku? zapytała łagodnie Ogrzałeś się? Wyspałeś? Chodź na śniadanie. Bo idę w nocy, a tu ty, jak szczeniaczek, śpisz w klatce. Wzięłam cię do siebie.

To teraz mój dom? spytałem nie wierząc w swoje szczęście.

Jeśli nie masz domu, to będzie twój odpowiedziała kobieta.

Potem wszystko przypominało bajkę. Nieznajoma ciocia karmiła mnie, troszczyła się, kupiła nową odzież. Powoli opowiedziałem jej wszystko o swoim życiu z mamą.

Ta dobra ciocia miała bajkowe imię Lidia. W rzeczywistości imię zwyczajne, ale niewiele jeszcze znałem świata, więc usłyszałem je po raz pierwszy. Uznałem, że tylko dobra wróżka może mieć tak cudowne i piękne imię.

A chcesz, żebym została twoją mamą? zapytała kiedyś, obejmując mnie mocno, tak jak robią prawdziwe, kochające matki.

Oczywiście, że chciałem Ale Szczęśliwe dni skończyły się nagle. Po tygodniu przyszła po mnie mama.

Prawie trzeźwa, głośno wrzeszczała na kobietę, która się mną opiekowała: Jeszcze nie odebrali mi praw rodzicielskich, mam pełne prawo do syna!

Kiedy wyprowadzała mnie z domu, z nieba padały drobne płatki śniegu, a ja patrzyłem na dom, w którym została ta dobra ciocia. Wydawał mi się białym zamkiem.

Potem życie było już zupełnie złe. Mama piła, a ja uciekałem z domu. Nocowałem na dworcu, zbierałem butelki, kupowałem chleb. Z nikim nie rozmawiałem, niczego od nikogo nie chciałem.

Z czasem mamę pozbawili praw do opieki, a mnie przenieśli do domu dziecka.

Najbardziej smutne było to, że zupełnie nie potrafiłem sobie przypomnieć, gdzie jest ten dom, co wygląda jak biały zamek, i w którym mieszka dobra kobieta o bajkowym imieniu.

Minęły trzy lata.

Mieszkałem w domu dziecka. Nadal byłem zamknięty i małomówny. Najbardziej lubiłem zaszyć się w kącie i rysować zawsze ten sam obrazek: biały dom i padające śnieżynki.

Pewnego dnia przyjechała dziennikarka. Wychowawczyni oprowadzała ją po wszystkich salach i przedstawiała dzieci. Podeszły do mnie.

Leon to ciekawy, dobry chłopak, lecz ma trudności z adaptacją. Nadal, choć już trzy lata u nas. Pracujemy nad tym, by znaleźć mu rodzinę tłumaczyła wychowawczyni.

Poznajmy się, jestem Lidia powiedziała dziennikarka.

Zerwałem się, ożywiłem i zacząłem mówić! Opowiadałem jej o tamtej dobrej cioci Lidii wydawało się, że z każdym słowem moja dusza się rozmraża. W oczach pojawił się blask, a na policzkach rumieńce. Wychowawczyni zaskoczona obserwowała moje przemienienie.

Imię Lidia okazało się złotym kluczem do mojego serca.

Dziennikarka Lidia nie powstrzymała łez słuchając mojej historii, po czym obiecała, że napisze o mnie w lokalnej gazecie może ta dobra kobieta to przeczyta i dowie się, że czekam na nią.

Słowa dotrzymała. I wydarzył się cud.

Ta kobieta nie prenumerowała gazety, ale w dniu swoich urodzin koledzy z pracy podarowali jej kwiaty ponieważ była zima, zawinęli je w gazetę. W domu, rozpakowując bukiet, zauważyła tytuł niewielkiego artykułu: Dobra kobieta Lidia, szuka cię chłopiec Leon! Odezwij się!

Przeczytała tekst i zrozumiała, że to ona jest tą wyczekiwaną osobą, a chłopak to ten sam, którego kiedyś przygarnęła z klatki schodowej i pragnęła adoptować.

Od razu rozpoznałem ją. Rzuciłem się w jej ramiona. Wszyscy płakali: ja, Lidia, wychowawczynie, które były świadkami spotkania.

Tak bardzo na ciebie czekałem powiedziałem.

Z trudem udało się ją przekonać, aby wróciła do domu. Nie mogła mnie zabrać od razu, czekała procedura adopcji, ale obiecała, że będzie mnie codziennie odwiedzać.

P.S.
Potem moje życie było już szczęśliwe. Teraz mam 26 lat. Ukończyłem Politechnikę. Planuję ślub z dobrą dziewczyną. Jestem wesołym, otwartym facetem i ogromnie kocham swoją mamę Lidię, której zawdzięczam wszystko.

Kiedy dorosłem, opowiedziała mi, że jej mąż opuścił ją właśnie z powodu jej bezdzietności. Czuła się nieszczęśliwa i niepotrzebna nikomu. To wtedy znalazła mnie w klatce schodowej i ogrzała swoją miłością.

Po tym, jak zabrała mnie matka, Lidia z żalem myślała: Widać, tak miało być

Była nieskończenie szczęśliwa, gdy odnalazła mnie w domu dziecka.

Próbowałem dowiedzieć się, co stało się z moją biologiczną matką. Okazało się, że wynajmowałyśmy mieszkanie w mieście. Mama wiele lat temu wyjechała bez śladu z mężczyzną, który wyszedł z więzienia. Dalej nie szukałem. Po coCzasem ktoś pyta mnie, czy żałuję tamtych lat, czy pamiętam zimno, głód, samotność. A ja pokazuję swój stary zeszyt pełen szkiców białego domu ze śniegiem i mówię: wszystko, co było, prowadziło mnie właśnie tutaj. Każdy płatek śniegu, każda pusta butelka, każdy dzień tęsknoty uczył mnie, jak bardzo potrzeba miłości w życiu człowieka.

Teraz, kiedy przy wigilijnym stole dzielę się opłatkiem z mamą Lidią, z ukochaną i przyjaciółmi, wiem, że nie trzeba zamków z bajek, by być szczęśliwym. Wystarczy jeden dobry człowiek, który uwierzy w ciebie, gdy cały świat wydaje się obojętny.

Wieczorami wychodzimy na balkon patrzymy na padający śnieg. Lidia uśmiecha się do mnie, jej ręka mocno ściska moją dłoń. I już nie boję się zimy, samotności, przyszłości. Przypominam sobie, jak pachniała jej kuchnia, jak ogrzał mnie jej uśmiech.

W domu, który zbudowaliśmy razem, jest ciepło. I zawsze będzie dla kogoś, kto potrzebuje nadziei bo ja wiem, że najważniejsze białe zamki są w sercu.