Podkręcili małżeństwo
Słuchaj, Renatko A może spróbujemy otwartego związku? zaproponował ostrożnie Wiktor.
Co takiego? Renata przez chwilę nie wiedziała, czy dobrze słyszy. Ty chyba żartujesz?
A co w tym dziwnego? To całkiem normalne, wzruszył ramionami mąż, starając się brzmieć na luzie. Popatrz na Zachód, tam ludzie to praktykują i jakoś nikt nie płacze. Nawet uważają, że to podgrzewa atmosferę w małżeństwie. Sama mówiłaś, że mały kawałek sernika na diecie to nie koniec świata, pomaga nie rzucić się na całą blachę. Tak samo tu trochę różnorodności nikomu nie zaszkodzi.
Renata mrugnęła wolno, próbując ogarnąć, co właśnie usłyszała. Porównywanie kochanki do batonika było kuriozalnie głupie. Albo po prostu bezczelne.
Witek zaczęła. Jeśli chcesz odejść, to odejdź jak człowiek. Dam ci wolność, tylko mnie nie mieszaj w te brudy.
Renatko, no czemu zaraz kolce?! Przecież cię kocham. Tylko no już nie iskrzy jak dawniej. Trochę ognia by się przydało, bo teraz śpimy tyłem do siebie i gadamy tylko o zakupach albo rachunkach za prąd. Mdło trochę, wiesz? Przydałby się wstrząs. Przecież cię nie ograniczam, jak chcesz, to też sobie porozmawiaj z kimś innym. Nie zaszkodzi chyba?
Renata zmrużyła oczy. Nagle zrozumiała Witek ją okłamuje. Te błądzące spojrzenia, nerwowe stukanie palcami w stół Tak, jemu była potrzebna wolność i to najlepiej już wczoraj.
Powiedz szczerze, znalazłeś już kogoś? I teraz sugerujesz otwarty związek, żeby sumienie cię nie zżerało?
O żesz, zaczyna się! Wiktor machnął ręką. Gdybym kogoś miał, to bym w ogóle o tym rozmawiał? Już żałuję, że zaczynałem temat. Ty to zawsze taka staroświecka dama… Dobra, zapomnij.
Po tych słowach mąż wstał z miną zranionego świętego i poszedł do drugiego pokoju. Renata została sama ze swoimi myślami.
Dwadzieścia pięć lat. Oddała mu najlepsze lata życia, znosiła wzloty i upadki, braki w portfelu, delegacje podejrzanie zawsze w piątki A on teraz siedzi sobie zadowolony i proponuje jej udział w rodzinnym sabotażu. “Rozluźnij się” No piękne tłumaczenie.
Spali osobno tej nocy. Choć spać to mało powiedziane. Renacie przewracały się w głowie wszystkie wspomnienia. Kiedyś Wiktor nosił kwitnące bzy naręczami, harował po nocach, by przygotować piękne wesele i cieszył się z narodzin córki. Teraz Szczerze lepiej gdyby po prostu odszedł.
Gdzie był moment, kiedy nie było już odwrotu? Może wtedy, gdy przestała się malować w domu, żeby być piękną dla niego? A może gdy pierwszy raz zapomniał o rocznicy, zasłaniając się robotą? W sumie co za różnica teraz. Z jednej strony najłatwiej byłoby złożyć papiery rozwodowe. Z drugiej jak wyrzucić z głowy pół życia?
Może nie było już namiętności, ale była rutyna, wspólne mienie, ustabilizowany dom. Do tego Wiktor wydawał się solidną opoką. Córka już dawno się wyprowadziła, starość za rogiem, ale razem przetrwali niejedno. Raz nawet wziął na siebie kredyt, aby pomóc jej matce. Niewielu na to stać.
W duszy Renaty wrzał koktajl emocji: rozżalenie, strach i złość. “Może myśli, że już nikogo nie znajdę?” dopadło ją nagle. “Że jestem stara, przeznaczona, żeby mu tylko gotować zupy, robić na drutach i czekać, aż łaskawie wróci z eskapad?”
O, nie.
No dobrze, oznajmiła rano mężowi. Może być po twojemu.
Że co?
Zgadzam się na otwarty związek.
Wiktor o mało się nie zakrztusił herbatą. Oczekiwał płaczu, wybuchu, a ona po prostu spokojnie powiedziała tak.
No No i dobrze. Może ci się nawet spodoba, mruknął. Zresztą dziś będę później.
Serce Renaty znowu ściśnięte. Tak szybko?
Wieczór był bury i cichy. Renata czuła się jak resorak bez kółek: potłuczona, odrzucana. Jak defekt, którego nikt nie chce.
Spojrzała w lustro. No tak oczy zmęczone, zmarszczki przy kącikach, skóra już nie taka jędrna. Ale figura wciąż zgrabna, włosy gęste. Może wcale nie jest taka beznadziejna? Może to z Witkiem coś nie gra? Innym się podobała. Weźmy choćby Andrzeja z sąsiedniego działu. Przesunięto go miesiąc temu z oddziału w Poznaniu.
Przystojny facet trochę siwy, niski baryton, figlarny uśmiech. Już pierwszego dnia zagadywał Renatę, drzwi przytrzymywał, kawę przynosił. Kilka razy zaprosił na obiad, a tydzień temu nawet na kolację w restauracji.
Panie Andrzeju, ja mam dietę. Nazywa się małżeństwo, odpierała wtedy Renata.
Renatko, ślub to pieczątka w dowodzie, nie wyrok uśmiechał się Andrzej. Ale spoko, nie będę nalegał.
Wiktor chciał odświeżenia? Chciał, by się odważyła? No to proszę bardzo.
Dobry wieczór, Andrzeju. Oferta na kolację nadal aktualna? Chyba mogę dziś złamać dietę, a czasu mam aż nadto, napisała mu na Messengerze.
To już nie była nawet zemsta. Renata chciała poczuć się kobietą. Obudzić siebie samą spod warstwy kuchennego tłuszczu i mężowskiego zrzędzenia.
Reszta wieczoru upłynęła pod znakiem nowej ekscytacji. Andrzej okazał się ideałem: przesunął krzesło, polał wina, patrzył na nią tak, jakby nikogo innego nie było.
Renacie było trochę głupio, ale przy tym przebudziły się stare, dawno uśpione uczucia chęć, by być w centrum uwagi, poczuć dreszczyk. W jej życiu w końcu pojawiło się coś poza gotowaniem i zbieraniem skarpetek po Witku.
Może do mnie? zaproponował Andrzej, gdy skończyli deser. Podjedziemy po wino, coś obejrzymy Wieczór jeszcze młody.
Kiwnęła głową. Coś w niej wołało Opanuj się!. Ale zaraz przypomniała sobie twarz Wiktora, gdy proponował jej rozrywkę.
Już u Andrzeja, nagle rozdzwonił się jej telefon. Mąż. Raz odrzuciła, drugi raz dalej dzwonił.
Tak? wydusiła spokojnie.
Gdzie się szlajasz?! naskoczył na nią Wiktor. Dziesiąta wieczorem! W lodówce tylko światło, ciebie nie ma! Żeś zwariowała?
Renata aż zbaraniała. Andrzej usłyszawszy awanturę, dyskretnie wycofał się do innego pokoju. Romantyczny klimat poszedł się paść.
Wiesz co? Jestem na randce, Witek.
Co?! Na jakiej randce, do diabła?!
Serio muszę tłumaczyć jak dziecku? To ty sam wczoraj zaproponowałeś otwarty związek. Powiedziałeś wyjdź, poznawaj ludzi. No to wychodzę. Co, nagle zabolało?
Zapadła ciężka cisza, Wiktora było słychać tylko przez świszczący oddech. Po chwili potok wyrzutów.
Ty Ty serio poszłaś do kogoś?! To miało być sprawdzian! Po prostu! Spraw-dzi-an! A ty tylko czekałaś na okazję, co? Dzień udawałaś obrażoną, a potem od razu poleciałaś komuś w ramiona?!
Renata zgłupiała totalnie.
A ty dzisiaj gdzie byłeś?
Ja? Tylko w pracy, tyle! odburknął. Słuchaj Nie chcę żadnych syfów od ciebie. Albo się wyprowadzasz, albo ja. Rozwodzimy się!
Rzucił słuchawką. Renata gapiła się w ścianę z niedowierzaniem. Czuła się jak obsikana i upokorzona.
Wszystko ok? odezwał się Andrzej zza drzwi.
Tak drobiazg próbowała się uśmiechnąć, ale nie wyszło.
Renata Andrzej spojrzał na zegarek. Chyba lepiej, żebyś pojechała do siebie i poukładała sprawy.
Baśń się skończyła, kareta zamieniła się w dynię, a książę w kogoś, kto nie chciał się babrać w cudzym błocie. Można go nawet zrozumieć: liczył na wieczór, a dostał telenowelę rodem z TVP.
Może lepiej od razu złożyć pozew rozwodowy. Ale dobra myśl zawsze przychodzi po fakcie.
Tamtej nocy Renata nie wróciła do domu. Pojechała do hotelu. Nie chciała pustych słów i awantur musiała po prostu pogodzić się z tym, że dawnego życia już nie będzie.
Minęły trzy lata
Życie, jak dobry rzeźbiarz, samo odłupało nadmiar choć czasem bolało.
Wiktor podejrzanie szybko znalazł nową partnerkę. Nawet jeszcze przed oficjalnym rozwodem. Szkoda tylko, że pani zwinęła się dokładnie w momencie, gdy podzielili z Renatą mieszkanie i sprzedali je zgarniając jego część gotówki.
Z Andrzejem nic nie wyszło. Spotykali się jeszcze w korytarzach pracy, ale już tylko na dzień dobry. Renata zrozumiała jedno: mężczyźni, którzy z entuzjazmem grają rolę kochanków, uciekają, gdy pada hasło wsparcie albo wspólna przyszłość.
Ale Renata nie szukała już nikogo. Okazało się nagle, że gdy została sama w swoim mieszkaniu, miała mnóstwo czasu i energii. Kiedyś pochłaniały je gotowanie, pranie i marudzenia Witka. Teraz postawiła na siebie. Już nie dla kogoś. Dla siebie.
Poranne pływanie w basenie naprawiło plecy, a kurs angielskiego rozruszał mózg. Obcięła włosy na krótko i wymieniła całą szafę.
Najważniejsze jednak została babcią.
Córka, Marta, urodziła pół roku temu. Na początku, zaraz po wybuchu rozwodowych awantur, mocno się na matkę obraziła. Wiktor potrafił zagrać ofiarę doskonale. Umalował córce obraz zdradzieckiej matki, która dla kochanka zniszczyła rodzinę, zostawiając porzuconego ojca.
Ale czas wszystko poukładał na nowo. Marta przyjechała do matki na poważną rozmowę, wyładować żale, spojrzeć jej w oczy. Zamiast rozwydrzonej kobiety zobaczyła jednak zmęczoną, ale uczciwą Renatę.
Renata opowiedziała wszystko szczerze. Że to Wiktor wpadł na ten genialny pomysł. Że to on od dawna wracał coraz później. Że czuła się od dawna samotna. Marta, już sama zamężna, zrozumiała matkę, a kiedy Wiktor błyskawicznie znalazł nową panią, wybór strony był prosty.
Teraz Renata siedziała w kuchni u Marty, kołysząc na rękach wnuczkę. Mała Sonia entuzjastycznie próbowała złapać babcię za palec.
Tata znów dzwonił westchnęła Marta. Chciał przyjechać, Sonię zobaczyć.
I co powiedziałaś? spytała spokojnie Renata.
Że nas nie będzie w Warszawie, Marta wypuściła powietrze. Nie chcę go wpuszczać. Cały czas narzeka na ciebie, próbuje mnie przekonać do pojednania. Za każdym razem jak przyjeżdża, żołądek mi się ściska. I nie chcę, żeby Soni też zaczął coś wmawiać. Niech sobie żyje sam
Renata nic nie powiedziała, tylko mocniej przytuliła wnuczkę.
Wiktor dostał to, co chciał: bezwzględną wolność. Nikt nie wymagał już niczego, nikt nie przeszkadzał w oglądaniu telewizji. Tylko okazało się, że wolność smakuje trochę gorzko. Ale na to już było za późno.
