Gdzie światło nie dociera

Gdzie światło nie dociera
W najsurowszą z zim, w zamarzniętym i wygłodzonym sercu getta w Łodzi, młoda żydowska matka podjęła decyzję, która na zawsze określiła los jej syna. Głód był nieustanny. Ulicami wiał zapach choroby i strachu. Deportacje nadchodziły punktualniekażdy pociąg to bilet w jedną stronę. Ściany zacieśniały się.
A jednak w tej duszącej ciemności znalazła ostatnią szczelinęwyjście nie dla siebie, lecz dla swego nowo narodzonego dziecka.
I. Zimno i strach
Wiatr ciął jak noże, a śnieg zasypywał gruzy i ciała. Hanna patrzyła przez rozbite okno swej izby, tuląc niemowlę do piersi. Chłopiec, Dawid, miał zaledwie kilka miesięcy, a już nauczył się nie płakać. W getcie płacz mógł oznaczać śmierć.
Hanna pamiętała lepsze czasy: śmiech rodziców, zapach świeżego chleba, melodie szabatów. Wszystko to rozpłynęło się, zastąpione głodem, chorobą i nieustannym strachem przed odgłosem butów w nocnej ciszy.
Wieści krążyły z ust do ust: nowa łapanka, nowa lista nazwisk. Nikt nie wiedział, kiedy przyjdzie jego kolej. Hanna straciła męża, Jakuba, miesięcy temu. Zabrali go w jednej z pierwszych deportacji. Od tamtej pory żyła tylko dla Dawida.
Getto było pułapką. Mur, wzniesiony początkowo dla “ochrony”, stał się barakiem. Z każdym dniem chleb był rzadszy, woda brudniejsza, nadzieja odleglejsza. Hanna dzieliła izbę z trzema innymi kobietami i ich dziećmi. Wszystkie wiedziały, że koniec jest bliski.
Pewnej nocy, gdy mróz skuwał szyby, Hanna usłyszała szept w ciemności. To była Miriam, jej sąsiadka, z oczami zapadłymi od płaczu.
Są polscy mężczyźniszepnęła. Pracują w kanałach. Pomagają wyprowadzać rodziny za cenę.
Hanna poczuła iskrę nadziei i przerażenia. Czy to możliwe? A jeśli to pułapka? Lecz nie miała nic do stracenia. Następnego dnia odszukała ludzi, o których mówiła Miriam.
II. Umowa
Spotkanie odbyło się w wilgotnej piwnicy pod warsztatem szewca. Tam, między zapachem skóry i stęchlizny, Hanna poznała Stanisława i Tadeusza, dwóch kanalarzy. Twardzi mężczyźni, z twarzami zoranymi pracą i winą.
Nie możemy wyprowadzić wszystkichostrzegł Stanisław ochrypłym głosem. Są patrole. Wszędzie są oczy.
Tylko moje dzieckoszepnęła Hanna. Nie proszę o nic dla siebie. Tylko uratujcie go.
Tadeusz spojrzał na nią ze współczuc