Babcia Hania siedziała przy kuchennym stole i dziergała ciepłe skarpety — starannie, oczko za oczkiem. W dokumentach była Hanną Nowak, ale we wsi wszyscy mówili do niej po prostu Hania — swojsko, z serdecznością.
W domu panowała zimowa cisza, tylko radio na parapecie cichutko terkotało. Nagle drzwi skrzypnęły. Babcia podniosła wzrok — i zamarła. W progu stał… prawdziwy Święty Mikołaj. Czerwona czapka, biała broda, futrzane wykończenie — wszystko jak należy.
— Dobry wieczór, Haniu! — uśmiechnął się. — Gościa przyjmiesz?
Hania poprawiła okulary, przyjrzała się gościowi, jego workowi i butom, po czym wykrztusiła zdumiona:
— Jezu, ty naprawdę? A skąd taki zaszczyt?
— Jak to skąd? — zaśmiał się dziadek. — Dzisiaj przecież Wigilia! Wszyscy szykują się do świąt. A ja do ciebie — z prezentem.
— A po co ja ci, stara? Dzieci byś obdarował, kolędy posłuchał. A ja? Babcia, już dawno przerobiłam wszystkie niespodzianki.
— Dzieci we wsi teraz jak na lekarstwo. A twoje skarpety — wskazał na robótkę — to prawdziwe arcydzieło. Więc i prezent ci się należy.
— No dobrze, skoro już przyszedłeś, dawaj go — zaśmiała się babcia. — Tylko kolędować nie będę, krzyż mnie łupie, ledwo się ruszam.
— To powiedz, co dobrego zrobiłaś w tym roku.
— Co ja tam… — zamyśliła się Hania. — Wnukom rękawice zrobiłam, sąsiadom — skarpety. Warzywa z działki rozdałam. Choć może nie z dobroci, ale z nudów.
— No nie przesadzaj. Właśnie w tym jest dobro — gdy robisz coś bezinteresownie.
— A mój staruszek, nawiasem mówiąc, gdzieś się wałęsa. Wyszedł rano — i ślad po nim zaginął.
— Do niego też miałem zamiar zajrzeć. Co, wciąż taki sam dowcipnisio?
— A jakże! Po sąsiadach chodzi, opowiastsuje, śpiewa. Rozśmiesza wszystkich, żeby nie smucili się nad Wigilią.
— Kochasz go?
— A ty jak myślisz? — uśmiechnęła się Hania. — Żyjemy razem od pół wieku. Udajemy, że nic nie słyszymy, nic nie widzimy. I nie kłócimy się. Po co?
Święty Mikołaj wyjął z worka chustę — mięciutką, wełnianą, z haftem i złotymi nitkami.
— Masz, trzymaj. Jak założysz — to o dziesięć lat młodszą się poczujesz.
— Piękna jak marzenie! — rozbłysły oczy babci. — O takiej całe życie marzyłam. Dziękuję ci!
— Podziękuj mężowi — mrugnął dziadek. — To on do mnie napisał.
Wyszedł do sieni, zdjął futro, czapkę i schował wszystko do skrzyni.
— Ech, Haniu moja… — mruknął. — Nie poznała swojego własnego głosu. Czy udaje?
A babcia kręciła się przed lustrem w nowej chuście i szeptała:
— No i tak żyjemy, Władziu… Jakbyśmy nic nie wiedzieli. A przecież wiemy. Tylko kochamy po swojemu. I w tym właśnie jest magia…
