— Dlaczego tak wcześnie?.. — wybełkotał Krzysztof, zapinając koszulę na lewą stronę. Ale Kinga nie słuchała. Stała już w przedpokoju, ściskając dłonie do bólu, i wpatrywała się w czerwone buty stojące przy wejściu. Nie byle jakie — to były buty Karoliny, jej przyjaciółki od lat. Poznała je bezbłędnie. Zbyt wiele razy widziała je na zdjęciach, przy kieliszku wina. Tylko że w swoim własnym mieszkaniu nigdy się ich nie spodziewała.
Wszystko zaczęło się tego ranka, gdy Kinga poczuła się źle w pracy. Nudności, mroczki przed oczami. Zrzuciła to na brak snu albo stres. Ale koleżanka z biurka, Ola, nachyliła się i szepnęła:
— Może jesteś w ciąży?
— Nie, skądże… — odparła Kinga, ale w środku coś się ścięło. Wiedziała — coś było nie tak. Dwadzieścia minut później stała w firmowej toalecie, trzymając w dłoni test z dwiema wyraźnymi kreskami.
Nie pamiętała, jak weszła do gabinetu szefowej. Nie pamiętała, jak wyszła z biura. Pamiętała tylko jedno — biegła do domu, żeby powiedzieć to Krzysztofowi. Chciała zobaczyć jego reakcję, przytulić się, rozpłakać ze szczęścia. Ale…
Włożyła klucz do zamka, weszła, zapaliła światło. Pierwsze, co zobaczyła, to te buty. Kilka sekund później usłyszała szept z sypialni. Najpierw pomyślała, że się pomyliła. Że to jakiś absurdalny zbieg okoliczności. Ale gdy otworzyła drzwi, zobaczyła swojego męża — półnagiego, z Karoliną, która obiema rękami przyciskała do piersi prześcieradło.
— Kinga?.. Co ty… — mamrotał, podczas gdy Karolina wpatrywała się w podłogę, nie mówiąc ani słowa.
Potem wszystko potoczyło się jak we mgle. Krzyki. Łzy. Rzucane przedmioty. W końcu nastała cisza. Odchodziła. Pustka. Kinga została sama w zrujnowanym mieszkaniu, siedziała na podłodze, obejmując dłońmi brzuch, w którym już tętniło maleńkie życie.
Kilka dni później podjęła decyzję. Nie chciała niczego, co łączyłoby ją z Krzysztofem. Nie chciała być samotną matką. Rodzice mieszkali daleko, przyjaciółka — minus jedna. Pensji nie starczyłoby nawet na pieluchy, a co dopiero na nianię. Więc Kinga poszła do prywatnej kliniki.
Siedziała pod drzwiami gabinetu, wpatrzona w ścianę. Bała się. Nie chciała tego dziecka… a jednocześnie — pragnęła go bardziej niż czegokolwiek.
— Proszę wejść! — rozległ się głos zza drzwi.
Wstała i weszła. Ale gdy tylko zobaczyła lekarza, serce ścięło jej się w piersi.
— Bartek?! To ty?!
Był to jej kolega z klasy, pierwsza miłość. Chłopak, o którym nigdy nie zapomniała. Jego pocałunek w policzek na studniówce — do dziś był jej najczulszym wspomnieniem.
— Kinga?! Naprawdę to ty?! — Bartek wstał, uścisnął ją serdecznie, jak dawną przyjaciółkę.
Rozmawiali przez dobrych dziesięć minut, jakby nie minęło dwadzieścia lat. Gdy emocje nieco opadły, Bartek zapytał:
— Ale jesteś tu na wizycie. Co się stało?
Kinga, lekko zawstydzona, opowiedziała całą prawdę — o zdradzie, o ciąży, o swojej decyzji.
— I naprawdę chcesz usunąć dziecko? — zapytał cicho Bartek.
— Tak… boję się. Nie dam rady sama…
