Urodzony i wychowany w małej wiosce, Franciszek miał łagodne maniery i uprzejmą duszę. Gdy osiągnął osiemnaście lat, postanowił przenieść się do Krakowa, szukając dla siebie wymarzonego zawodu, chociaż rodzina zniechęcała go do tej decyzji. Twierdzili, że wśród pól i lasów znajdzie pracę bez wyjazdu, lecz Franciszek był uparty jak czarny bocian w marcu i nie zważał na ostrzeżenia.
Jego matka, wdowa od lat młodości i samotnie wychowująca syna, nie chciała, by opuszczał rodzinny dom. Franciszek jednak zdobył dyplom technika mechanika samochodowego, a większą część wypłaty przekazywał matce przez przekazy bankowe, liczone w złotych. Wkrótce ożenił się, lecz po pięciu latach był już rozwiedziony żona narzekała, że mają za mało pieniędzy, by żyć w mieście pełnym neonów i ulotnych obietnic. Mimo tego przyjaciele i rodzina darzyli Franciszka gorącą sympatią, jakby był kawałkiem świeżego chleba na stole.
Jednak życie miejskie zdawało się Franciszkowi kanciaste i obce: wszystko dało się naprawić wyłącznie złotówkami, zaś na ulicach widział cienie, które tańczyły z samotnymi parasolami. Pragnął prostoty i sensu, który we śnie przybierał kształt przerzuconego przez płot wianka z polnych kwiatów.
Podczas telefonicznych rozmów z matką ta szeptała między zakłóceniami: Wracaj, synku, w sąsiedztwie pracy dostatek, a nawet nasza znajoma Aniela jest wolna i miałaby dla ciebie serce jak świeżo upieczony makowiec. Franciszek czuł uczucia do Anieli, lecz druga żona, również rodowita krakowianka, odeszła, gdy nie stać ich było na czekoladowe babeczki i czyste powietrze.
Gdy skończył czterdzieści lat, Franciszek wrócił do wioski, która śniła mu się w nocy jako labirynt z kłosów zbóż. Zatrudnił się w tartaku i poczuł euforię, jakby cały dom pachniał świeżym drewnem. Zrozumiał prawdziwą wartość życia wśród ludzi, którzy wzajemnie podają sobie rzepę i miejsce przy stole. Spotkał Anielę w podwójnym świetle księżyca i wzięli ślub na klepisku. Wkrótce urodziło im się dziecko, którego pierwszy płacz brzmiał jak echo z przeszłości.
Najważniejsze było to, że powrót Franciszka sprawił matce radość niewysłowioną, jakby zyskała dwadzieścia złotych na emeryturę. Franciszek pojął głębię polskiego powiedzenia: Wśród ludzi dobro rośnie jak na drożdżach. Teraz, otoczony serdecznoścą i ciepłem wiejskiej społeczności, Franciszek odnalazł nie tylko satysfakcję, lecz także cel, który we śnie raz przynosił mu leżący na polu pączek, a innym razem wiatr unoszący kartkę z napisem wróć.
