Od kiedy nie rozmawia pani ze swoim synem? zapytałam moją sąsiadkę. W tamtej chwili serce mi się ścisnęło.
Minęło już sześć lat, odkąd go ostatni raz widziałam odpowiedziała cicho. Kiedy wyprowadził się z żoną, przez jakiś czas jeszcze dzwonił, ale potem kontakt się urwał. Pewnego razu upiekłam mu sernik na urodziny i postanowiłam go odwiedzić… tu spuściła wzrok i łzy popłynęły jej po policzkach.
I co się wtedy stało?
Synowa otworzyła mi drzwi i powiedziała, żebym nie wchodziła, bo nie jestem tam mile widziana. Syn nic nie powiedział, tylko spojrzał na mnie, jakbym była czemuś winna, po czym odwrócił się plecami. To był ostatni raz, kiedy go widziałam.
Nie zadzwonił już więcej? trudno mi było uwierzyć w to, co słyszałam.
Zadzwoniłam do niego raz, gdy postanowiłam sprzedać mieszkanie trzypokojowe na Żoliborzu i kupić mniejsze na Pradze. Oczywiście, przekazałam mu trochę pieniędzy. Przyszedł, podpisał dokumenty, wziął złotówki i już nigdy się nie odezwał.
Czy bardzo doskwiera pani samotność, czy już się pani z tym pogodziła? spytałam ostrożnie staruszkę.
Już się przyzwyczaiłam. Kiedy byłam młoda, zostałam sama z synem, bo mąż odszedł do innej kobiety. Sama wychowywałam chłopca, dbałam o niego i kochałam jak umiałam najlepiej. Potem powiedział, że chce wynająć własne mieszkanie. Najpierw się cieszyłam, bo wydawało mi się, że dorósł i zaczyna myśleć o swojej przyszłości.
Ale to chodziło o jego narzeczoną. To ona chciała, żeby mieli własne mieszkanie, by nikt im nie przeszkadzał w życiu i zabawie. Potem zaszła w ciążę.
Mówi pani o tym tak spokojnie. Nie czuje się pani zawiedziona, że syn odszedł, kiedy najbardziej go pani potrzebowała? byłam zdziwiona jej opanowaniem.
Tak już musiało być. Przywykłam do nowego bloku. Pieniędzy mi wystarcza, niczego mi nie brak. Każdego ranka wstawiam wodę na herbatę i wychodzę z kubkiem na balkon, żeby popatrzeć, jak Warszawa budzi się do życia. Za młodu marzyłam tylko o tym, żeby się wyspać, bo pracowałam na dwie zmiany. Chciałam na starość być otoczona bliskimi, ale chyba było mi pisane inaczej i muszę być sama.
A może powinna pani sprawić sobie zwierzaka? We dwójkę zawsze raźniej uśmiechnęłam się zachęcająco.
Wiesz, dziecko, nawet koty czasem opuszczają swoich właścicieli… A pieska nie mogę mieć, bo nie wiem, czy następnego dnia jeszcze się obudzę. Nie chcę brać odpowiedzialności za kogoś, kogo potem nie będę mogła chronić. Już raz popełniłam poważny błąd…
Stara pani próbowała zachować godność, ale nagle głos jej się załamał, spuściła głowę i rozpłakała się.
