**Dziennik, 12 maja 2024**
Ewa umyła naczynia po śniadaniu, gdy zadzwoniła teściowa, Halina. Sześciomiesięczny Bartek spokojnie spał w wózku na balkonie, więc można było swobodnie porozmawiać.
Ewuniu, kochanie, mam do ciebie prośbę zaczęła kobieta, nie wchodząc od razu w sedno. Bardzo chciałabym zobaczyć wnuka. Może przyjadę do was?
Ewa nie wyczuła podstępu. Teściowa mieszkała na zachodzie kraju i widywały się rzadko. Od narodzin syna kontaktowały się tylko przez telefon.
Oczywiście, Halinko, przyjeżdżaj. Bartka koniecznie trzeba zobaczyć, bo tak szybko rośnie.
A na ile mogę? Na tydzień, na przykład?
Tak, spokojnie wspaniałomyślnie zgodziła się synowa. W salonie jest rozkładana sofa, będzie wygodnie.
Teściowa uradowana zakrzątnęła się:
Oj, dziękuję, córeczko. To za parę dni będę. Bilety już kupiłam, na wszelki wypadek.
Ewa się uśmiechnęła. Po rozmowie powiedziała mężowi, Krzysztofowi, o planowanej wizycie.
Dobrze, niech przyjeżdża przytaknął. Dawno matki nie widziałem.
Trzy dni później Ewa dostała wiadomość od teściowej:
Dziś przyjeżdżam, nie trzeba mnie witać, dojadę taksówką.
Synowa przygotowała sofę, kupiła więcej jedzenia, a nawet tort.
Halina pojawiła się wieczorem z dwiema wielkimi torbami i szerokim uśmiechem. Ale za jej plecami w korytarzu majaczyła męska postać.
Ewuniu, poznaj rzuciła teściowa wesoło. To Władysław, mój przyjaciel. Jemu też do Warszawy było trzeba w sprawach, więc postanowiliśmy przyjechać razem i od razu się przedstawić.
Ewa zmieszana spojrzała na nieznajomego mężczyznę około sześćdziesiątki. Siwy, w zniszczonym garniturze, ze starą walizką w ręce.
Dzień dobry wykrztusiła.
Bardzo mi miło odparł Władysław, wyciągając dłoń. Halina tak wiele o was opowiadała.
Synowa zaprowadziła gości do salonu, próbując ogarnąć, co się właściwie dzieje.
Halinko, a gdzie Władysław będzie spał? Nie wspominałaś, że przyjeżdżacie we dwoje.
A co w tym złego? zdziwiła się teściowa. Sofa duża, zmieścimy się. Władek nie jest wymagający.
Ewa stała pośrodku salonu, próbując przetrawić sytuację. Wynajmowane dwupokojowe mieszkanie było przeznaczone dla trzech osób. A tu nagle pięć.
Halinko, ale przygotowałam wszystko dla jednej osoby. Mamy małe dziecko, miejsca niewiele.
Teściowa już rozpakowywała torbę:
Ewuniu, nie martw się. Jesteśmy skromni, wiele miejsca nie zajmiemy. Prawda, Władku?
Mężczyzna skinął głową, rozglądając się po mieszkaniu z zainteresowaniem:
Ładne lokum. Dzielnica porządna, komunikacja blisko. Do szukania pracy idealne.
Do szukania pracy? powtórzyła Ewa.
Tak, postanowiłem się w Warszawie zatrudnić wyjaśnił Władysław. W naszej wsi perspektyw brak, a tu może coś znajdę.
Ewie zakręciło się w głowie. Więc nie przyjechał na kilka dni.
A na jak długo planuje pan zostać?
No, jak wyjdzie spokojnie odparła Halina. Władkowi trzeba czasu, żeby się z pracą określić.
Ewa, nie okazując zakłopotania, poszła do kuchni przygotować kolację. Do przedpokoju właśnie wszedł Krzysztof, wracając z pracy.
Cześć, jak tam? Matka przyjechała?
Przyjechała. I nie sama.
Mąż przystanął:
Jak to nie sama?
Z adoratorem przyjechała. Idź poznać Władysława.
Krzysztof wszedł do salonu, gdzie Halina pokazywała swojemu towarzyszowi rodzinne zdjęcia w telefonie.
Mamo, nie mówiłaś, że przyjedziesz z gościem.
Krzyśku, synku ucieszyła się kobieta. W końcu się poznacie. Władek, to mój syn.
Mężczyźni wymienili uściski dłoni. Władysław uśmiechał się przyjaźnie:
Halina dużo o was opowiadała. Porządną rodzinę stworzyliście.
Dzięki sucho odpowiedział Krzysztof. Mamo, możemy porozmawiać?
Wyszli do kuchni. Ewa udawała, że zajęta gotowaniem, ale słuchała.
Mamo, oszalałaś? Przywozić obcego faceta do naszego mieszkania?
Krzyśku, nie krzycz. Władek dobry człowiek, od pół roku się przyjaźnimy.
Przyjaźnijcie się na zdrowie, ale nie w naszym domu!
Halina się obraziła:
Tak to zawsze. Matka tylko przeszkadza. A myślałam, że syn się ucieszy.
Krzysztof westchnął:
Mamo, nie o to chodzi. Trzeba było uprzedzić. Mamy dziecko, rutynę, potrzebny spokój.
Będziemy cicho obiecała teściowa. I nie na długo. Władkowi tylko trzeba czasu, żeby się w mieście zadomowić.
W końcu Krzysztof ustąpił. Wyrzucać matkę z jej adoratorem było niezręcznie, a Ewa milczała, nie nalegając.
Pierwsze dni minęły względnie spokojnie. Halina zajmowała się wnukiem, Władysław przeglądał ogłoszenia. Ale wkrótce zaczęły się problemy.
Rano kolejka do łazienki. Władysław długo się golił. Halina robiła śniadanie dla wszystkich, nie pytając, kto co woli. Wieczorem goście oglądali telewizję w salonie, a małżeństwo z dzieckiem tłoczyło się w sypialni.
Ewo, macie może laptopa? zainteresował się Władysław przy kolacji. Muszę wysłać CV.
Mamy odparła. Ale sami z niego korzystamy. Do pracy.
Tylko na chwilę. Sprawa ważna.
Mężczyzna rozsiadł się z komputerem w salonie i spędzał tam większość dnia. Dzwonił do pracodawców, i to całkiem głośno.
Tak, doświadczenie duże. W Poznaniu byłem zastępcą kierownika działu. Co znaczy wiek? Jeszcze ze mnie pracownik!
Bartek budził się od hałasu i płakał. Ewa kołysała go, uspokajała, a Władysław kontynuował rozmowy.
Przepraszam, to wnuczek płacze. Malutki jeszcze, rozumie pan.
Halina próbowała pomagać, ale jej metody różniły się od Ewy:
Ewuniu, po co od razu
