Dzisiaj powiedziałeś, że się ze mną ożeniłeś, bo jestem wygodna! No i co? wzruszył ramionami. Czy to coś złego?
Ty znowu w tym starym szlafroku? Jakub z obrzydzeniem spojrzał na Zofię, zapinając mankiet koszuli, jakby przygotowywał się do bitwy.
Zamarła z kubkiem kawy w dłoniach. Para unosiła się cienką nitką, parząc palce, ale ich nie odsuwała.
Jest wygodny.
No tak, wygodny prychnął, poprawiając krawat przed lustrem. Jak wszystko w tobie.
Zofia spuściła wzrok. Kawa przestała parować. Powierzchnia zczerniała, odbijając sufit jak zepsute lusterko.
Kubisiek, ty
Co? sięgnął po klucze, metal brzęknął o obrączkę.
Nic.
Drzwi zamknęły się z takim impetem, że zatrzęsła się podłużna półka z porcelaną.
***
Poznali się w pracy. Ona cicha, skromna księgowa, chowająca włosy w niedbały kok, on pewny siebie menedżer, którego śmiech rozlegał się po koryturach. Jakub pięknie się zalecał: róże z kroplami rosy, kolacje przy świecach, gdzie zamawiał dla niej stek średnio wysmażony, nie pytając, co lubi.
Nie jesteś z tych, co marudzą o byle co, prawda? spytał któregoś wieczoru, poprawiając serwetkę na jej kolanach.
Nie uśmiechnęła się, ignorując dzwonki alarmowe.
No to dobrze. Moja ex wiecznie robiła sceny
Nie przywiązała do tego wagi. Potem ślub, dzieci, dom. Wszystko jak u ludzi.
Tylko czasem, gdy zakładała sukienkę z odkrytymi ramionami, mówił:
Weź coś prostszego. To nie twój styl.
Albo gdy malowała usta przed lustrem, rzucał mimochodem:
Po co? Iść do domu.
A kiedy kupiła nowe perfumy z kwiatową nutą, skrzywił się:
Pachnie jak w taniej drogerii. Chcesz wyglądać jak ciocia Grażyna z księgowości?
I więcej ich nie nosiła.
Na urodziny podarował jej odkurzacz.
Stary już skrzypi wyjaśnił, obserwując, jak rozpakowuje pudełko. A ty wciąż wzdychasz przy sprzątaniu.
Podziękowała. Potem długo wpatrywała się w okno, aż dzieci zawołały, by pokroiła tort.
Ale milczała. Bo przecież był dobrym mężem. Nie bił, nie pił, pieniądze przynosił.
Czy to nie wystarczy?
***
Nigdy mnie nie kochałeś?
Ten sam wieczór. Ta sama rozmowa. Jakub odwrócił wzrok, jakby sprawdzał, czy okno zamknięte.
No jak to Jesteś idealną żoną.
To nie odpowiedź.
Westchnął, jakby tłumaczył tabliczkę mnożenia.
Zosia, co ty za dramaty wywołujesz? U nas wszystko w porządku.
W porządku?! głos jej zadrżał, ale nie ze łez, tylko z wściekłości, która wreszcie wybuchła. Dzisiaj powiedziałeś, że się ze mną ożeniłeś, bo jestem wygodna!
No i? wzruszył ramionami. Czy to coś złego?
Patrzyła na niego, jakby widziała go pierwszy raz: ta opalenizna na karku od tenisa z kolegami, nie z nią. Ta zmarszczka między brwiami nie od trosk, tylko z irytacji, że musi się tłumaczyć.
A Aneta?
Twarz Jakuba drgnęła, jakby szepnęła niewidzialna nitka.
Co ma Aneta do tego?
Ty ją kochałeś.
Tak przyznał ostro, i w tym jednym słowie było więcej uczucia niż przez wszystkie ich lata. Kochałem. Ale z nią nie dało się zbudować normalnej rodziny.
Zofia poczuła, jak coś w niej pęka z cichym trzaskiem, jak złamany obcas: iść można, ale już nie tak samo.
Więc ja byłam posłuszną i gospodarną zastępczą.
Nie dramatyzuj machnął ręką, jakby odpędzał komara. Mamy dzieci. Dom. Czego ci jeszcze trzeba?
***
Wahała się.
Może on ma rację? Może miłość to luksus, a rodzina ważniejsza? Zofia stała przy oknie, obserwując, jak pierwsze krople deszczu rozmywają się na szybie. W odbiciu widać było ślady jej palców stała tu tak często ostatnio, jakby czekała, że świat za oknem da jej odpowiedź.
A Jakub Jakub żył, jakby nic się nie zmieniło.
Po tygodniu, widząc, że znowu zniosła, przestał udawać.
Znowu makaron? grzebał widelcem w talerzu, jakby analizował dowody jej nieudolności. Chociaż przyprawy byś dodała.
Sam mówiłeś, że nie lubisz ostrego odpowiedziała, ale głos brzmiał obco, jakby ktoś inny wypowiadał te słowa.
No i co? odsunął talerz z miną, jakby podała mu odwyk. Aneta zawsze gotowała
Zofia gwałtownie wstała. Krzesło zaskrzypiało, zostawiając rysę kolejną bliznę w tym domu.
Chcesz do Anety? Idź!
Daj spokój zaśmiał się, a ten śmiech ciął mocniej niż krzyk. Gdzie będę szedł? Wiesz, że z tobą jest mi wygodnie.
Wtedy wreszcie zrozumiała.
Nawet nie próbował jej zatrzymać. Nie dlatego, że był pewien jej miłości, tylko dlatego, że był pewien jej uległości.
Zaczęła to widzieć we wszystkim.
W tym, jak przestał poprawiać ją, gdy źle się ubrała po prostu przechodził obojętnie. W tym, jak nie zatrzymywał na niej wzroku, jakby stała się częścią mebli. W tym, jak jego spokojne dni ciągnęły się tygodniami bez kłótni, bez pretensji, po prostu nic.
I najstraszniejsze było to, że to nic okazało się głośniejsze niż krzyk.
Stała w kuchni, ściskając blat, i nagle uświadomiła sobie: on nawet się nie złości. Po prostu czeka, aż się pogodzi. Jak z odkurzaczem zamiast prezentu. Jak z rezygnacją z perfum. Jak z tym, że nie jest z tych, co marudzą o byle co.
I wtedy coś w niej się przekręciło.
Nie ból, nie złość wyzwolenie.
Bo jeśli cię nie kochają, ale się złoszczą znaczy, że jeszcze istniejesz.
A jeśli nawet złość przestała się pojawiać
To znaczy, że cię już nie ma.
***
Miesiąc później wniosła o rozwód.
Jakub początkowo nie wierzył. Wszedł do kuchni, gdzie Zofia pakowała dziecięce rzeczy, i zastygł w drzwiach, jakby stała przed nim obca kobieta.
Ser
