Dziewczynka na dworcu zaśpiewała piosenkę, którą znał tylko on i mężczyzna zrozumiał, że odnalazł swoją zaginioną córkę.
Podwieźcie mnie, proszę! A ja wam zaśpiewam!
Dziesięcioletnia dziewczynka stała tuż przed samochodem chuda, w starym płaszczu, który dawno stracił dawny blask. Szary szalik otulał ją aż po oczy, spod którego wyglądały duże niebieskie oczy. Boże, skąd biorą się takie dzieci?
Siergiej Wiktorowicz powoli zaciągnął się papierosem i zmęczonym wzrokiem spojrzał na nią. Dzień był ciężki, a nastrój jeszcze gorszy.
Czego? Gdzie cię podwieźć?
Do wsi Rożkowo! pewnym ruchem machnęła ręką w zniszczonej wełnianej rękawiczce. To niedaleko, tą drogą w prawo. Pokażę! Tylko nie mam pieniędzy Ale mogę zaśpiewać!
No proszę Siergiej Wiktorowicz skrzywił się. Co za okropny dzień.
A co ty tu robisz? zapytał, sam nie wiedząc po co. Już się ściemnia. Jesień, zimno A ty sama na dworcu. Nie boisz się wsiadać do obcego samochodu? Gdzie twoi rodzice?
Dziewczynka westchnęła jak dorosła:
Mama zachorowała. Taty nie mamy od dawna. Ona prawie ciągle leży, bardzo słaba. A ja jeździłam do miasta po leki. Autobus przyjechał późno i przegapiłam swój. Teraz albo iść pieszo, albo nocować tutaj. Ale nie bałam się do was wsiąść! Macie dobre oczy. I ładne auto!
Siergiej Wiktorowicz mimowolnie się uśmiechnął:
Jak ty w ogóle moje oczy dojrzałaś? Już prawie ciemno.
Wcale nie tak ciemno! wzruszyła ramionami. Widzę i zauważam wiele rzeczy. Na przykład, zauważyłam, że jesteście w złym humorze.
O rety, jaka spostrzegawcza
Tak, dokładnie. Zawsze taki jestem.
Jak można być w złym humorze, kiedy ma się takie auto? I pewnie pieniądze też? Nie rozumiem zanurzyła się głębiej w szalik.
Trochę mam. No, nie aż tyle, ale zawsze coś. Tylko co z nich za pożytek, kiedy jest się samemu na całym świecie nie wiedział nawet, kiedy mu się to wymsknęło.
Zupełnie sami? spytała z powagą nie na jej wiek.
Zupełnie. Chociaż może nie do końca Po prostu mi się tak wydaje. Strasznie jesteś ciekawska.
Wasza kawa! wreszcie z dworca wyszedł Misza z dwoma dymiącymi kubkami. Możemy jechać!
Długo się zbierałeś, Misza w głosie Siergieja Wiktorowicza zabrzmiał metal. Mówiłem, że natychmiast!
Przepraszam Ale tam nie dworzec, tylko jakieś piekło! Trzeba było czekać, aż podgrzeją wodę, potem robili kawę. Obsługa po prostu okropna
Dobrze, Misza, rozumiem. Jedziemy.
To podwieziecie mnie? dziewczynka wciąż stała, przestępując z nogi na nogę. Jej cienkie buciki wyraźnie nie chroniły przed jesiennym chłodem.
Wsiadaj, jedziemy.
Otworzył drzwi i wpuścił ją do środka.
Misza, trzeba wstąpić do jednej wsi Rożkowo. Potem już do domu.
Jasne.
Misza przez lata pracy nauczył się nie zadawać pytań. Szef powiedział znaczy, tak będzie. Siergiej Wiktorowicz cenił w swoich pracownikach właśnie to: sumienność, lojalność, uczciwość. Z tymi, którzy olewali pracę, rozstawał się natychmiast. Wszystko miało być tak, jak on powiedział. Dotyczyło to zarówno biznesu, jak i życia osobistego.
Właśnie dzięki takiemu podejściu zbudował swoją imperię. Budowa dużych obiektów to poważna sprawa. Choć miał pomocników i zastępców, wiele wolał kontrolować osobiście. Z wykształcenia inżynier budowlany, znał się na każdym etapie. To nie był przypadek, kiedy ktoś odziedziczył gotowy biznes. Nie, on pracował bez wytchnienia.
Już na studiach dorabiał na budowie nosił cegły, taszczył zaprawę, w każdą pogodę. Co było robić? Elka była w ciąży, trzeba było płacić za pokój w komunalce. Gospodyni zgodziła się ich przyjąć, ale od razu uprzedziła: jeden dzień spóźnienia i są na ulicy.
Po studiach dalej pracował, rozwijał się, awansował. Szybko zdobył dobrą pozycję w lokalnej firmie budowlanej, a potem zaczął budować własne przedsięwzięcie. Nie było łatwo. Ciężko. Ale szedł tylko do przodu. Musiał zapewnić żonie Elce i małej córeczce Kacie wszystko, co najlepsze.
Mało spał, często się denerwował, przeżywał Może dlatego tak wcześnie osiwiał. Już w wieku trzydziestu pięciu lat jego włosy były białe jak śnieg.
Ciężko ci idzie życie rodzinne śmiała się Elka, głaszcząc go po głowie.
Niełatwo. Ale to bardzo szczęśliwe życie odpowiadał i naprawdę był szczęśliwy.
Jego ulubiony moment wrócić do domu po pracy, przytulić córkę i ukołysać ją. Nie spał ani razu, kiedy Kasia była chora, ząbkowała lub marudziła. Brał ją na ręce, kołysał i nucił zawsze tę samą piosenkę o księżniczce Kasi, najpiękniejszej, złotowłosej księżniczce, którą chcieli zobaczyć królowie i książęta z całego świata.
Co ty ciągle śpiewasz? Takie dziwne Sam wymyśliłeś? uśmiechała się Elka.
Sam. O księżniczce Kasi. I o tym, że będzie najszczęśliwsza.
Na pewno będzie Jestem bardzo zmęczona. Posiedzisz z nią? Położę się.
Idź, odpocznij.
Elka często czuła się wyczerpana. Potrafiła przespać całą noc, a rano obudzić się bez sił. Najpierw myślała, że to przez dziecko i domowe obowiązki. Ale z czasem nic się nie poprawiało. Może brakuje witamin? A może za mało pije wody? Tak tłumaczyła sobie, ciągle odkładając wizytę u lekarza. To pogoda, to burze magnetyczne Znalazła milion wymówek. Po prostu bała się lekarzy. Na widok krwi mdlała.
Kiedy Siergiej Wiktorowicz w końcu zmusił ją do badań, było już za późno. Choroba postępowała, powoli niszcząc organizm. Lekarze rozkładali ręce. Powiedzieli stracony czas. Gdyby zaczęli leczenie wcześniej, może pomogłoby. Ale teraz nie.
Siergiej zbierał pieniądze, pożyczał, negocjował, szukałSergey Wiktorowicz przytulił wnuczkę i córkę, wiedząc, że jego życie znów zyskało sens, a złote włosy Kasi, choć przybladłe, znów lśniły jak dawniej w blasku porannego słońca.
Dziewczynka na dworcu zaśpiewała piosenkę, którą znał tylko on — i mężczyzna zrozumiał, że odnalazł swoją zaginioną córkę