Dziewczynka na dworcu zaśpiewała piosenkę, którą znał tylko on i mężczyzna zrozumiał, że odnalazł swoją zaginioną córkę.
Proszę mnie podwieźć! A ja panu zaśpiewam!
Stała przed samochodem drobna, w wytartym płaszczu, który dawno stracił dawny blask. Szalik sięgał jej aż po oczy, spod którego wyglądały duże, niebieskie źrenice. Boże, skąd się biorą takie dzieci?
Siergiej Wiktorowicz zaciągnął się papierosem i zmęczonym wzrokiem spojrzał na nią. Dzień był ciężki, nastrój jeszcze gorszy.
Gdzie mam cię podwieźć?
Do wsi Rożkowo! machnęła pewnie ręką w podartej wełnianej rękawiczce. Niedaleko, w prawo tą drogą. Pokażę! Tylko nie mam pieniędzy Ale mogę zaśpiewać!
No proszę Skrzywił się. Co za okropny dzień.
A co tu robisz? zapytał, sam nie wiedząc czemu. Już się ściemnia. Jesień, zimno A ty sama na dworcu. Nie boisz się wsiadać do obcego auta? Gdzie twoi rodzice?
Dziewczynka westchnęła jak dorosła:
Mama jest chora. Taty nie ma od dawna. Ciągle leży, bardzo słaba. Byłam w mieście po lekarstwa. Autobus spóźnił się, a mój już odjechał. Teraz albo pójdę piechotą, albo zostanę tu na noc. Ale pana się nie boję! Ma pan dobre oczy. I ładne auto!
Niechcący się uśmiechnął:
Jak niby zobaczyłaś moje oczy? Już prawie ciemno.
Wcale nie tak ciemno! wzruszyła ramionami. Widzę i zauważam dużo. Na przykład, że pan jest w złym humorze.
Jaka bystra
Zgadza się. Zawsze taki jestem.
Jak można być smutnym, kiedy ma się takie auto? I pewnie pieniądze też są? Nie rozumiem zanurzyła się głębiej w szalik.
Trochę jest. Nie żeby dużo, ale coś tam jest. Tylko jaki z nich pożytek, kiedy jest się samotnym wyrwało mu się mimowolnie.
Zupełnie samotnym? spytała poważnie.
Zupełnie. Chociaż może nie do końca Wydaje mi się tylko. Jesteś bardzo ciekawska.
Kawa gotowa! Misza wyszedł z dworca z dwoma kubkami. Możemy jechać!
Długo się zbierałeś w głosie Siergieja zabrzmiała nuta niecierpliwości. Mówiłem, że od razu!
Przepraszam Ale tam nie dworzec, tylko piekło! Czekałyśmy, aż podgrzeją wodę, potem robili kawę. Obsługa fatalna
Dobrze, Misz, rozumiem. Jedziemy.
To podwiezie mnie pan? dziewczynka wciąż stała, przestępując z nogi na nogę. Jej cienkie buciki na pewno nie chroniły przed jesiennym chłodem.
Wsiadaj, jedziemy.
Otworzył drzwi i wpuścił ją do środka.
Misz, trzeba zajechać do Rożkowa. Potem do domu.
Rozumiem.
Misza nauczył się nie zadawać pytań. Szef powiedział tak musi być. Siergiej cenił w pracownikach właśnie to: sumienność, lojalność, uczciwość. Z tymi, którzy olewali obowiązki, rozstawał się od razu. Wszystko miało być tak, jak mówił. Dotyczyło to i pracy, i życia prywatnego.
Dzięki temu zbudował imperium. Budowa na wielką skalę to poważna sprawa. Miał pomocników, ale wiele kontrolował osobiście. Z wykształcenia inżynier, znał się na każdym detalu. Nie odziedziczył firmy pracował od podstaw.
Na studiach dorabiał na budowie nosił cegły, wylewał beton, w każdą pogodę. Co było robić? Elka była w ciąży, musiał płacić za pokój w komunalce. Gospodyni przyjęła ich, ale ostrzegła: spóźnienie choć o dzień i wyrzucenie.
Po studiach rozwijał firmę. Było ciężko, czasem nie do wytrzymania. Ale szedł naprzód. Musiał zapewnić żonie Ele i córeczce Kacie wszystko, co najlepsze.
Mało spał, żył w stresie Może dlatego tak wcześnie osiwiał. Już w trzydziestce włosy miał białe jak śnieg.
Ciężko ci z rodziną, co? śmiała się Elka, głaszcząc go po głowie.
Ciężko. Ale to najszczęśliwsze życie odpowiadał i tak było.
Najbardziej lubił wracać do domu, przytulić córkę i nucić jej piosenkę. Nigdy nie zasypiał, gdy Kasia chorowała, ząbkowała lub marudziła. Brał ją na ręce, kołysał i śpiewał o księżniczce Kasi najpiękniejszej, złotowłosej, o której marzyli królowie i książęta.
Co ty ciągle nucisz? Sam to wymyśliłeś? uśmiechała się Elka.
Sam. O księżniczce Kasieńce. I o tym, że będzie najszczęśliwsza.
Na pewno będzie Jestem zmęczona. Zostaniesz z nią?
Idź, odpocznij.
Elka często czuła się wyczerpana. Spała całe noce, a rano budziła się bez sił. Myślała, że to przez dziecko i dom. Ale z czasem nie było lepiej. Może brak witamin? Albo za mało pije wody? Tak tłumaczyła, odkładając wizytę u lekarza.
Kiedy Siergiej w końcu nakłonił ją do badań, było już za późno. Choroba postępowała. Lekarze rozłożyli ręce czas stracony. Gdyby leczenie zaczęto wcześniej, może by pomogło. Teraz nie.
Zbierał pieniądze, szukał specjalistów. Na próżno. Elka gasła w oczach. Gdy odeszła, Kasia miała czternaście lat.
Kochająca córka zamieniła się w zbuntowaną nastolatkę. Nocne imprezy, wątpliwe współ Pewnego dnia, gdy słońce zachodziło za horyzont, a jego promienie oświetlały ich twarze, Siergiej zrozumiał, że po latach bólu i tęsknoty w końcu odnalazł to, co najcenniejsze swoją rodzinę.
Dziewczynka na dworcu zaśpiewała piosenkę, którą znał tylko on — a mężczyzna zrozumiał, że odnalazł swoją zaginioną córkę