Słuchaj, muszę Ci coś opowiedzieć, bo aż głowa mała, co się wydarzyło.
Wyobraź sobie Kasię swoją drogą typowo polskie imię, no nie? Kasia nie miała łatwego dzieciństwa. Ojciec zostawił jej mamę, kiedy była maleńka, więc nawet go dobrze nie pamiętała. Wychowywała ją mama i ukochany dziadek on był dla niej wszystkim. Był ciepły, mądry, zawsze doradzał, jak tylko umiał. Największy pech trafił, kiedy Kasia miała tylko dziesięć lat jej mama zachorowała na raka i odeszła. Zostali tylko ona z dziadkiem. Babcia zmarła jeszcze wcześniej niż mama, więc poza dziadkiem nie miała już nikogo.
Jak Kasia dorosła, zatrudniła się na etacie w lokalnej firmie, a po pracy opiekowała się dziadkiem, bo był coraz słabszy i musiał leżeć głównie w łóżku. To był dla niej ogromny ciężar, ale robiła to z serca.
Pewnego wieczoru, leżąc już na łóżku, dziadek mówi do niej poważnie:
Kasiu, muszę cię o coś prosić.
Jasne, co się stało dziadku?
Wiesz, twoja babcia miała serdeczną przyjaciółkę, Stasię. Były jak siostry, wspierały się na dobre i na złe. Zawsze jak mogła, babcia ją odwiedzała, pomagała jej nawet, kiedy sama była chora. Po śmierci babci ja zacząłem chodzić do Stasi, bo była wtedy już całkiem sama. Obiecaj mi, że kiedy mnie zabraknie, zerkniesz czasem do niej, pomożesz, nie zostawisz na pastwę losu. Obiecujesz?
Obiecuję, dziadku odpowiedziała Kasia, bo przecież jak nie pomóc starszej sąsiadce po tym wszystkim?
I wyobraź sobie, na drugi dzień dziadek zmarł. Kasia została sama jak palec. Spełniła jednak obietnicę odwiedzała Stasię, gotowała jej obiady, sprzątała, przynosiła zakupy, pomagała jej ze wszystkim. Co najciekawsze, Stasia miała rodzinę: jakieś siostrzenice, bratankowie, ale nikogo nie interesowała. Zero odwiedzin, zero telefonów, tylko Kasia przy niej była.
Minęły trzy lata. Stasia zmarła. I nagle jak spod ziemi rodzina zaczęła się pojawiać. Wieczorem, jeszcze przed pogrzebem, przewijali się po jej mieszkaniu, szukali po szafkach, w szufladach, wiadomo liczyli na kasę. Kasia tylko cicho wzięła jedno zdjęcie Stasi, jej stare zdjęcie z młodości, i wyszła do domu.
Nazajutrz do Kasi zapukała siostra Stasi. Kasiu, musimy pogadać Tak się złożyło, że Stasia napisała testament i zapisała ci mieszkanie. Ale przecież rozumiesz, że ty nie jesteś rodziną. To nasze sprawy rodzinne. Ja wiem, że nie byłam przy niej ostatnio, ale miałam swoje kłopoty Wynagrodzę ci to jakoś. Może dogadamy się oddasz nam mieszkanie, my ci za to zapłacimy, ustalimy wszystko normalnie. Kasia tylko wzruszyła ramionami: Dobrze, zapłaćcie.
Ale wiesz, co zrobiła? Nie oddała tego mieszkania rodzinie. Przekazała je na rzecz domu dziecka w Krakowie. Cały spadek poszedł na pomoc dzieciakom, które nie mają swoich rodzin. Ani grosza nie wzięła dla siebie, to wszystko z szacunku do dziadka i Stasi.
I wiesz co? Uważam, że to była najpiękniejsza rzecz, jaką mogła zrobić. Po prostu kasiańska dobroć taka, której dziś coraz mniej. Aż łezka się w oku kręci, że są na świecie jeszcze tacy ludzie.
