To już chyba jakieś żarty! wybuchnęła Basia. Jurek, chodź tu na chwilę, natychmiast!
Jej mąż, który właśnie zrzucił adidasy w przedpokoju, zajrzał do łazienki, rozpinając guziki koszuli.
Basia, co się znów stało? Wróciłem z roboty, głowa mi pęka…
Co się stało?! Basia wskazała na brzeg wanny. Spójrz uważnie. Gdzie jest mój szampon? Gdzie moja odżywka, którą wczoraj kupiłam za ciężko zarobione pieniądze?
Jurek zmrużył oczy, patrząc na rząd słoiczków.
Na honorowym miejscu stał gargantuiczny szampon z dziegciem, litrowy Pokrzywowy i ciężka szklana puszka z kremem, który miał dziwny brązowy kolor.
Em… Mama chyba przyniosła swoje rzeczy. Pewnie jej wygodniej, jak wszystko ma pod ręką… mruknął, unikając wzroku żony.
Wygodniej?! Jurek, ona tu nie mieszka! Zerknij pod wannę.
Basia przykucnęła i wyciągnęła spod wanny plastikową miskę. Leżały tam jej drogie francuskie kosmetyki, gąbka i maszynka.
Powiesz mi, o co tu chodzi? Ona moje rzeczy zwaliła do tej brudnej miski, a swoje rozstawiła na wierzchu!
To znaczy, że moje mogą leżeć pod szmatą do podłogi, a jej Pokrzywowy godnie króluje na wannie!
Jurek ciężko westchnął.
Basia, nie denerwuj się. Mamie jest teraz ciężko, dobrze o tym wiesz. Przestawię wszystko na miejsce i chodźmy zjeść coś na spokojnie, mama zrobiła dziś gołąbki.
Nie tknę jej gołąbków syknęła Basia. I co ona tu ciągle robi? To mój dom, czemu ona się tu tak rozgaszcza?!
Czuję się tu jak lokatorka, której łaskawie pozwolono korzystać z toalety.
Basia popchnęła Jurka i wyszła, a Jurek, jakby nigdy nic, wsunął miskę z rzeczami żony z powrotem pod wannę.
Problem mieszkaniowy, który skomplikował życie milionom, Basię i Jurka akurat ominął.
Jurek miał swoje własne, nowoczesne mieszkanie na nowym osiedlu po dziadku.
Basia natomiast odziedziczyła po babci przytulne dwa pokoje.
Po ślubie zamieszkali u Jurka świeży remont, klimatyzacja, a Basi mieszkanie wynajmowali porządnej rodzinie.
Z rodzicami Jurka relacje były… powiedzmy, poprawne, oparte na ostrożnym dystansie.
Halina i jej mąż, zawsze cichy Stanisław, mieszkali po drugiej stronie miasta.
Raz w tygodniu herbata, standardowe pogaduszki o zdrowiu i pracy, kurtuazyjne uśmiechy.
Oj Basiu, zeszczuplałaś, powtarzała Halina, dokładając ciasto. Jureczku, ty żony w domu nie karmisz?
Mamo, my tylko ćwiczymy razem na siłowni zbywał Jurek.
I na tym koniec. Żadnych niezapowiedzianych wizyt, żadnych złotych rad.
Basia chwaliła się koleżankom:
Z teściową to mi się trafiło. Złota kobieta, nie wtrąca się, nie denerwuje mnie ani Jurka.
Wszystko się sypnęło pewnego szarego wtorku, gdy Stanisław, po 32 latach małżeństwa, spakował walizkę, zostawił kartkę: Pojechałem nad morze, nie szukaj! i odciął się totalnie.
Wyszło na jaw, że kryzys wieku średniego to nie żadne przysłowie, a konkretna młoda pani z sanatorium w Sopocie, gdzie rok w rok jeździli z Haliną.
Świat 60-letniej Haliny legł w gruzach.
Najpierw łzy, telefony o 3 w nocy i niekończące się maglowanie całej sytuacji:
Jak on mógł? Dlaczego? Basieńko, co ja teraz zrobię?!
Basia naprawdę współczuła. Kupowała teściowej ziołowe krople, słuchała tych samych historii dziesiątki razy i kiwała głową, kiedy Halina klęła na starego rozpustnika.
Ale dość szybko się zmęczyła narzekanie teściowej zaczęło wyprowadzać ją z równowagi.
Jurek, ona dziś dzwoniła już pięć razy, powiedziała kiedyś przy śniadaniu. Prosiła, żebyś przyszedł wymienić żarówkę. W korytarzu.
Rozumiem, jest jej źle, ale… Ile to jeszcze potrwa?
Jurek natychmiast się spochmurniał:
Jest samotna, Basia. Całe życie przy mężu, a ojciec… sam wiesz jak to jest.
Nie bądź dla niej taka surowa…
Sama może wymienić żarówkę, a jak nie, to dzwoni się po fachowca. Ale nie, ważne żebyś przyszedł ty. Albo żebym ja przyszła. Po co mi to?
Potem zaczęły się noclegi Jurek raz po raz latał do mamy.
Basia, mama nie może spać sama, mamrotał, pakując torbę. Potwornie ją cisza przytłacza. Przenocuję tam dwa dni, dobrze?
Dwa dni? burknęła Basia. Jurek, jesteśmy świeżo po ślubie, a Ty już się ewakuujesz połowę tygodnia!
Basiu, to chwilowe. Dojdzie do siebie i wróci do normy
Chwilowe trwało już miesiąc.
Halina życzyła sobie, żeby syn spędzał z nią cztery wieczory i noce tygodniowo.
Symulowała nadciśnienie, ataki paniki, sama zatykała zlew.
Basia widziała, jak mąż chodzi na rzęsach między dwoma domami i popełniła ten błąd, którego natychmiast żałowała.
***
Zebrała się na rozmowę z teściową wprost.
Pani Halino… odezwała się podczas niedzielnego obiadu. Skoro tak Pani ciężko samej, może by Pani przychodziła do nas w dzień?
Jurek w pracy, ja często zdalnie, w centrum blisko, można pójść na spacer, pogadać, odpocząć. Przed snem Jurek Panią odwiedzie.
Halina spojrzała dziwnie.
A wiesz, Basieńko, masz rację. Sama nie wiem, czemu się tam duszę.
Basia miała nadzieję na wizytę dwa razy w tygodniu, może koło południa, z wyjściem przed powrotem Jurka…
Ale pani Halina miała własną wizję zjawiła się punkt siódma rano.
Kto to? wymamrotał zaspany Jurek, słysząc dzwonek.
Poszedł otworzyć.
To ja! odezwał się rześki głos Haliny. Przyniosłam wam świeżego twarożku!
Basia nakryła się kołdrą.
O ja cię… syknęła. Jurek, siódma rano! Skąd ona wzięła o tej porze świeży twaróg?!
Mama wcześnie wstaje, Jurek już zakładał spodnie. Śpij, otworzę.
Od tej pory życie zamieniło się w koszmar. Halina nie tylko przychodziła ona “pracowała” w mieszkaniu osiem godzin dziennie.
Basia usiłowała coś napisać przy komputerze, ale co chwilę słyszała za plecami:
Basiu, czemu ten telewizor taki zakurzony? Znalazłam szmatkę, zaraz przetrę.
Pani Halinko, pracuję, zaraz mam telekonferencję!
Phi, telekonferencję… Siedzisz, obrazki oglądasz.
I w ogóle, kochanie, źle Jurkowi prasujesz koszule. Kant musi być jak żyleta.
Pokażę ci, zanim zaczniesz gadać z tymi swoimi klientami.
Krytykowała wszystko.
Jak pokrojone warzywa: Jurek lubi w paski, a ty robisz kostkę jak w barze mlecznym.
Jak zasłane łóżko: Narzuta powinna sięgać do ziemi, a u ciebie taka, no, biedna.
Jak pachnie w łazience: Ma być miło, a tu pleśnią wali.
Basiu, tylko się nie obraź, zaglądała do garnka. Ale przesoliłaś zupę.
Jurek od dziecka miał delikatny żołądek. Ty go chyba wykończysz tą gotowizną! Zostaw, zrobię nową.
Zupa była smaczna, wycedziła Basia przez zęby. Jurkowi smakowała. Wczoraj zjadł dwie porcje!
On taki delikatny, nie chce ci przykrości zrobić, to je, biedaczek.
Po południu Basia miała już dość.
Wychodziła do kawiarni, siedziała tam godzinami, byle tylko nie słyszeć tego głosu pełnego zgryźliwości.
A po powrocie była tylko bardziej wściekła.
Najpierw w kuchni zamieszkał ulubiony kubek teściowej wielki, krzykliwy z napisem Najlepsza Mama.
Potem w przedpokoju wisiał już jej płaszcz, po tygodniu zaś w szafie pojawiła się półka na jej domowe ciuszki i dwa szlafroki.
Po co pani tu szlafroki? zapytała Basia, widząc ten różowy potwór obok swoich satynowych koszul.
Basieńko, przecież ja tu cały dzień u was. Zmęczę się, chcę się przebrać w coś wygodnego, domowego.
Jesteśmy rodziną, nie bądź taka spięta.
Jurek, ilekroć Basia na coś się skarżyła, powtarzał jedno:
Basia, postaraj się to zrozumieć. Mama jest w złym stanie. Potrzebuje się poczuć potrzebna. Żal ci półki w szafie?
Nie półki mi żal, Jurek! Tylko twoja mama wypiera mnie z własnego domu!
Nie przesadzaj. Gotuje, ogarnia mieszkanie. Ty sama mówiłaś, że prasowania nie cierpisz.
Wolę chodzić w zmiętych ciuchach niż w takich, które ona wyprasuje! warknęła Basia.
A Jurek miał jakby korki w uszach.
***
Kosmetyki w łazience przelały szalę.
Jurek, już! Halina zawołała z kuchni. Gołąbki stygną!
Basiu, chodź, dla ciebie dałam mniej przypraw, wiem, że ostrego nie lubisz.
Basia wpadła do kuchni, gdzie teściowa układała talerze.
Pani Halino, powiedziała z pozornym spokojem. Dlaczego moje rzeczy są pod wanną?
Teściowa nawet się nie zmieszała. Odłożyła widelec, uśmiechnęła się.
Basieńko, o te kosmetyki? Były prawie puste, tylko przeszkadzały.
A jak zaleciało od nich, to aż głowa mnie bolała.
Ustawiłam swoje, sprawdzone. Twoje zniosłam na dół, porządek musi być.
Nie masz chyba nic przeciwko? I tak trzeba by było posprzątać.
Mam bardzo dużo przeciwko, Basia podeszła bliżej. To moja łazienka. Moje rzeczy. I mój dom!
Ja cię proszę, kochanie. Halina usiadła teatralnie i westchnęła. Ale to mieszkanie jest przecież Jurka.
Jesteś tu panią domu, ale jednak… Szanuj matkę męża.
Jurek zbladł.
Mamo, po co tak… Przecież Basia też ma mieszkanie, tu mieszkamy razem…
Jakie tam mieszkanie machnęła ręką teściowa. Staroć po babci, no.
Jureczku, jedz. Żona znów w kiepskim humorze, może głodna jakaś.
Basia spojrzała na Jurka, czekając.
Czekała, aż powie: Mamo, dość. Przesadzasz. Pakuj swoje rzeczy i wracaj do siebie.
Jurek stał chwilę, gapiąc się to na matkę, to na żonę, po czym… usiadł przy stole.
Basia, naprawdę, zjedz coś. Porozmawiajmy na spokojnie. Mamo, też cię proszę, nie ruszaj rzeczy Basi…
No widzisz! wykrzyknęła z triumfem Halina. Syn rozumie.
A ty, Basiu, jakaś rozdrażniona. Nie wolno być taką zaborczą. Rodzina to przecież wspólnota.
Basia aż pękła.
Wspólnota? powtórzyła. Dobrze.
Odwróciła się i wyszła z kuchni.
Jurek coś do niej wołał, ale już nie słuchała. Spakowała się w dwadzieścia minut, upchnęła rzeczy do walizki.
Kosmetyków z łazienki już nie zabierała postanowiła kupić nowe.
Wychodziła słuchając dwóch głosów: mąż marudził, błagał, a teściowa jęczała i nie szczędziła wbijania szpilek.
***
Basia nie zamierzała wracać do Jurka papiery rozwodowe złożyła praktycznie od razu po tej akcji.
Jeszcze mąż póki co dzwoni codziennie, prosi o powrót, a teściowa stopniowo przeprowadza się ze swoim majdanem do jego kawalerki.
Basia jest przekonana, że dokładnie taki był jej plan od początku.
