“Dziękuję synowi za święto!” powiedziała teściowa przy stole, który nakrywałam przez 12 godzin! Odpowiedź otrzymali dokładnie rok później.
Znacie ten obrazek, prawda? 31 grudnia. U normalnych ludzi wszystko już gotowe, a w mojej kuchni filia fabryki zbrojeniowej. Na nogach od szóstej rano. Powietrze w mieszkaniu pachnie nie choinką i mandarynkami, a rozgrzanym olejem, gotowanymi ziemniakami i, szczerze mówiąc, moją cichą rozpaczą.
Na kuchence bulgocze galaretka, w piekarniku kaczka z jabłkami, na stole góra warzyw do sałatki jarzynowej i śledzia pod pierzynką. Standardowy sylwestrowy zestaw, od którego do wieczora trochę mdli. A moja kochana rodzina gra rolę “komisji odbiorczej”.
Mąż leży na kanapie i z poważną miną pyta: “Świetlana, ziemniaki do jarzynowej nie rozgotowały się?”. Pomocy zero, ale kontrola na najwyższym poziomie! Dorosłe dzieci, syn z synową, siedzą w telefonach i co godzinę podkradają się do kuchni, by ukraść plasterek kiełbasy.
A na czele komisji oczywiście moja teściowa, Anna Bronisławowa. Chodzi za mną krok w krok i rzuca bezcenne rady: “Świetlinko, majonez dodaj tuż przed podaniem, pamiętasz? A koperek lepiej posiekaj drobniej”. Och, dziewczyny, miałam ochotę wysypać jej ten koperek na głowę. Ale milczałam. Cierpiałam. Bo przecież jestem dobrą żoną i synową, muszę stworzyć “cud sylwestrowy”. Albo przynajmniej tak mi się wtedy wydawało.
I oto, jak w bajce, wybiła jedenasta wieczorem. Stół ugina się pod ciężarem. Piękno! Wszystko lśni, błyszczy, mieni się. Ja, wyciśnięta jak cytryna, padam na krzesło. Znacie to uczucie? Ręce bolą, plecy się nie prostują, a jedyne moje pragnienie to nie wypić szampana, tylko twarzą wpaść w sałatkę i zasnąć.
Wszyscy rozsiedli się, eleganccy, odświętni. Rozlewają szampana. I wtedy teściowa, uroczyście podnosi kieliszek. A ja, naiwna, pomyślałam: może mi podziękuje? Taa, jasne!
Kochani! zaczyna. Zanim pożegnamy stary rok, chcę wznieść toast za mojego wspaniałego synka, za naszego żywiciela! Dziękuję ci, najdroższy, za ten przepyszny stół i cudowne święto!
Dziewczyny, aż mi w uszach zadzwoniło. Wszyscy krzyknęli “Hura!”, stuknęli kieliszkami. Mój mąż wyprostował się jak paw, taki dumny. No cóż jego chwalą, nie mnie.
A na mnie zero uwagi. Nikt, wyobraźcie sobie, nikt nawet nie spojrzał w moją stronę. Jakby kaczka sama wskoczyła do piekarnika, a sałatki materializowały się z powietrza.
I wtedy coś we mnie *kliknęło*. Obraza? To mało powiedziane! Nie rozpłakałam się. Nie zrobiłam sceny. Nie. Zmęczenie zniknęło, a zastąpiła je zimna, jasna determinacja.
Patrzyłam na ich szczęśliwe, przeżuwające twarze i zrozumiałam: to mój ostatni Sylwester w roli darmowej służącej.
Przez cały następny rok żyłam tą myślą, która grzała mnie lepiej niż kominek. Byłam idealną żoną: uśmiechnięta, gotująca, ale w środku dojrzewał plan.
Prawdziwy, kobiecy, podstępny plan. Co miesiąc odkładałam część pensji na konto “Funduszu Równowagi Psychicznej”.
Gdy latem zaczęto mówić o sylwestrze, uśmiechałam się tajemniczo: “Oj, jeszcze trzeba dożyć!”. Mąż nic nie podejrzewał. Teściowa była pewna, że jej ulubiona kucharka znów zaserwuje ucztę. Naiwna, co?
A na początku grudnia mój plan dojrzał. Zrobiłam to, o czym marzyłam 365 dni.
Kupiłam wyjazd. Nie byle gdzie do luksusowego sanatorium z basenem, masażami i pełnym wyżywieniem.
Od 30 grudnia do 10 stycznia. Płacąc, czułam, jakbym kupowała bilet na wolność.
Rankiem 30 grudnia mąż jeszcze chrapał. Cicho spakowałam walizkę, zamówiłam taksówkę. Uśmiechałam się, pisząc “noworoczne przesłanie” na lodówce:
Kochani!
W tym roku postanowiłam nie przeszkadzać głównemu czarodziejowi sylwestrowej nocy, którego tak hucznie chwaliliście. Wierzę, że i tym razem się spisze!
W lodówce są składniki do jarzynowej. Przepis na gęś znajdziecie w necie.
Całuję. Wasza Świetlana.
P.S. Wracam 10 stycznia. Nie tęsknijcie!
Och, jakże chciałam widzieć ich miny! W taksówce zadzwonił telefon mąż. Nie mówił, wrzeszczał! W jego głosie czuć było szok i obrazę wielkości wszechświata.
Więc to ja jestem winna, że odważyłam się odpocząć? A ja, patrząc na ośnieżone świerki, spokojnie odpowiedziałam:
Kochanie, już jestem w sanatorium. Nakładam maseczkę. Nie denerwuj się posiekaj koperek drobniej, jak uczyła twoja mama. Dasz radę.
I jak myślicie poradzili sobie? Podobno sylwestrowali z kupnymi pierogami i szampanem. A ja w miękkim szlafroku, po basenie, spokojna i szczęśliwa.
Powiedzcie, dziewczyny postąpiłam zbyt ostro? Czy czasem tylko taki krok nauczy bliskich prawdy: jeśli nie doceniacie tego, kto dla was się stara pewnego dnia zostaniecie bez świąt wcale?
