Dzisiaj, przeglądając stare zdjęcia, przypomniałam sobie, jak bardzo nasza rodzina się zmieniła. Nigdy nie byliśmy bogaci. Mama cieszyła się jak dziecko, gdy znajomi przynosili ubranka. Najpierw nosiłam je ja, potem moja młodsza siostra, Zosia. Nowe rzeczy były rzadkością, a każda taka zdobycz to był dla nas prawdziwy festyn. Mama prowadziła mały sklepik na bazarze, który ledwo wystarczał na życie. Ciągłe kontrole – od straży pożarnej po urząd skarbowy – to była norma.
Byli też „nieoficjalni” kontrolerzy, żądający haraczu za „ochronę”. Tata, który służył w policji, potrafił ich odstraszyć. Próbowali go przekupić, ale nie dał się. Niektórzy koledzy z pracy ulegli – stali się „sprzedanymi mundurami”.
Jego pensja niewiele wnosiła do domowego budżetu. Do tego pracował w nieregularnych godzinach – mógł wybiec w środku nocy na wezwanie lub wracał późno, zmęczony i milczący.
Zosia i ja szybko stałyśmy się samodzielne. Ja, jako starsza, nauczyłam się gotować, sprzątać i opiekować siostrą, by ulżyć mamie po ciężkim dniu.
Pamiętam wieczór, gdy mama przy kolacji oznajmiła:
— Dzisiaj dobrze poszło, udało się odłożyć. Dziewczyny, jedziemy nad morze, tydzień odpoczynku. Jurek, postaraj się o urlop, choć na kilka dni!
Tata uniósł brwi:
— Szef się nie ucieszy, ale spróbuję się wykręcić…
Nie zrozumiałam wtedy, co znaczy „wykręcić się”, ale brzmiało to jak coś ważnego.
Udało się. Pojechaliśmy całą rodziną. To było prawdziwe szczęście – żadnych obowiązków, tylko plażowanie, kąpiele i wizyta w zoo. Z Zosią objadałyśmy się lodami, a rodzice śmiali się, nazywając nas łakomczuchami. Wróciliśmy wypoczęci, ale miesiąc później zaczęły się kłótnie.
Krzyczeli codziennie. Tata mówił, że mam popełnia błąd, jeśli zrobi to, co planuje. Mama tłumaczyła się, ale nie zgadzała z jego żądaniem, by „załatwić sprawę” w szpitalu. Nie rozumiałam o co chodzi, aż podsłuchałam nocne rozmowy – mama była w ciąży. Ojciec nie chciał trzeciego dziecka i nalegał na „rozwiązanie”, unikając właściwego słowa.
Mama chodziła smutna, często płakała. Nie mogła rzucić pracy na bazarze, więc wciąż tam chodziła.
Wkrótce zaczęła częściej przychodzić babcia, mama taty. Ona też namawiała mamę, by „opamiętała się” i pozbyła się dziecka. Po jej wizytach mama była szczególnie przygnębiona. Pewnego dnia podeszłam, przytuliłam ją i powiedziałam, że wiem o wszystkim i bardzo chcę brata lub siostrę. Obiecałam, że będę pomagać i nie prosić o zabawki. Zosia dołączyła do mnie. Mama wybuchnęła płaczem, ale to były łzy ulgi:
— Moje kochanie, co bym bez was zrobiła?
Odtąd mama nabrała pewności. Tata, widząc, że czas mija, a ona nie zmienia zdania, wpadał w furię i wracał pijany.
W takie noce mama spała z nami – z Zosią w moim łóżku, a ja w jej.
W końcu nadszedł dzień, gdy mamę zabrano do szpitala. Tata był w pracy. Gdy ją wyprowadzali, pogłaskała nas po głowach:
— No, dziewczynki, jadę po waszego braciszka!
Po kilku godzinach wrócił tata. Gdy usłyszał, gdzie mama jest, wsiadł w taksówkę i pojechał do niej. Wraca o świcie, zmęczony, ale uśmiechnięty:
— Dziewczyny, mamy syna! Za kilka dni mama i Kacper wracają do domu!
Zosia i ja wrzasnęłyśmy z radości – cieszyłyśmy się na brata i to, jak tata się zmienił. Kacper naprawdę połączył naszą rodzinę. Nawet babcia odtajała. Razem pojechaliśmy odebrać malucha ze szpitala i od tamtej pory już wszyscy wiedzieliśmy – on nas scalił.
