Dziecko dla przyjaciółki Kiedy Lila dobiegała końca ciąży, jej młodszy brat wyjechał z domu, ojciec zaczął pić i od tamtej pory życie dziewczyny zamieniło się w piekło. Każdego ranka Lila wietrzyła mieszkanie, wyrzucała spod stołu butelki po wódce i czekała, aż ojciec się obudzi. — Tato, przecież nie możesz już pić. Ledwo doszedłeś do siebie po wylewie. — Chcę i piję. Kto mi zabroni? Tak łatwiej znoszę ból. — Jaki ból? — Ból świadomości, że nikomu nie jestem potrzebny. Nawet tobie, przecież jestem tylko ciężarem. Jestem przegranym człowiekiem, Lila. Nie powinienem był się urodzić, ani żenić, ani mieć dzieci, które tylko odziedziczyły po mnie słaby charakter i biedę. Wszystko na nic. Lepiej pić. Lila już i tak była w kiepskim nastroju, rozzłościła się. — Nie wszystko na nic, tato. Inni ludzie mają w życiu gorzej. — Gorzej, córko? Ty wychowywałaś się bez matki. I teraz chcesz urodzić biedne dziecko bez ojca, które też będzie żyć w biedzie. — Nie zawsze wszystko tak wygląda, tato. Wszystko może się nagle zmienić. Lila ze smutkiem przypomniała sobie niedawne szczęście, gdy szykowała się do ślubu z Dawidem. Świat się zachwiał, ale trzeba żyć dalej. Tego dnia ojciec ponownie się upił. Lila, podniesionym głosem, zawołała: — Przepiłeś pieniądze, które odłożyłam na czarną godzinę? Jak je znalazłeś? Przeszukałeś cały dom, grzebałeś w moich rzeczach?! — Wszystko tutaj jest moje — odpowiedział ojciec. — Włącznie z emeryturą, którą przede mną chowasz. Moją emeryturą. — I wszystko przepiłeś? Nie pomyślałeś, za co będziemy żyć? — A dlaczego mam myśleć? Jestem chory. Dorosłaś, teraz ty się mną zajmuj! Lila przeszukała wszystkie szafki. — Przecież pamiętam, że wczoraj były jeszcze dwa opakowania makaronu i olej. A teraz nie ma nic! Co zjemy na kolację?.. Lila była zdruzgotana. Usiadła na krześle i zakryła twarz rękami. Nie mogła wiedzieć, że ciotka Natalia zaczęła przychodzić pod jej nieobecność, rozpijać ojca i okradać mieszkanie. Cichą żmiją Natalia wpełzła do ich domu i robiła wszystko, by rozbić rodzinę. Tę noc Lila przepłakała. Leżała załamana w łóżku, głodna. Rano ktoś zapukał do drzwi i weszła Natalia Antonina. W modnym płaszczu i butach na obcasach nawet nie zdjęła butów, weszła do kuchni. — Cześć. Moja koleżanka z administracji powiedziała mi, że macie długi i niedługo odetną wam prąd. Co tu się dzieje, Lila? Może napijemy się herbaty? Nie czekając na odpowiedź, Natalia zaczęła grzebać po szafkach i w lodówce. — Sama zrobię herbatę, jesteś w ciąży, jak moja Zosia… Słuchaj, nie macie cukru, nie ma nawet herbaty. Pusto jak na pustyni. Chodźmy do sklepu. Lila unikała jej wzroku. — Ciociu Natalio, nie poczęstuję pani herbatą. Proszę wyjść. Natalia nie zamierzała się wycofywać. — Masz problemy? Widzę, że tak. Pamiętasz, proponowałam ci zamieszkanie u mnie? Tym razem nie proszę, nalegam – przeprowadzaj się do mnie. Tu nie ma warunków dla dziecka, twój ojciec pije, a ty nawet nie masz co jeść! Nie mówiąc już o tym, że powinnaś jeść owoce, witaminy… Pakuj rzeczy i jedź ze mną. Lili zakręciło się w głowie od słabości, usiadła, a łzy popłynęły po policzkach. Natalia ją przytuliła: — Posłuchaj, wiem co do mnie czujesz. Nie oczekuję wybaczenia — moja córka odbiła ci narzeczonego. Ale nie jestem potworem i nie mogę patrzeć, jak się męczysz. Chcesz czy nie, i tak się tobą zaopiekuję. Reszta wydarzeń potoczyła się jak we śnie: Natalia pomogła jej się spakować i zamówiła taksówkę. *** Kiedy Lili zaczęły się bóle porodowe, Natalia Antonina nie odstępowała jej na krok. — Słuchaj uważnie, Lila. Uprzedziłam już lekarzy, że chcesz oddać dziecko do adopcji. Więc jak urodzisz, nie bierz go na ręce, nie przystawiaj do piersi. Nawet nie patrz. Lila cierpiała. — Ach, ciociu Natalio, wszystko mi jedno. Taki ból… Chciałabym już urodzić. — Pamiętaj, co ci mówiłam — sama nie wychowasz tego dziecka. Już mam wybraną przyzwoitą rodzinę, chętni są natychmiast! Po kilku godzinach na świat przyszła dziewczynka. — Trzy kilo trzysta, zdrowa, wszystko w porządku. Pielęgniarka owinęła dziecko w pieluchę i wyniosła, nawet nie pokazując Lili. Jednak lekarz pediatra surowo spojrzała na młodą matkę: — Jak to rozumieć? Ma pani zdrową, śliczną dziewczynkę, a nawet nie chce pani na nią spojrzeć. Pani Elżbieta, proszę przynieść dziecko i przystawić do piersi matki. Lila potrząsnęła głową: — Nie chcę. Nie mam z czego żyć, nie chciałam rodzić… Są ludzie, którym bardziej jej potrzeba, oddam ją… — Proszę się opamiętać, chociaż spojrzy pani na maleństwo. Lila zamknęła oczy, lecz poczuła dotyk czegoś delikatnego na swojej dłoni. Pielęgniarka położyła noworodka obok niej, dziecko zaczęło ssać i rozglądać się, a Lila wreszcie spojrzała na córeczkę. Mała, bezbronna dziewczynka patrzyła na nią z przymrużonymi oczkami, próbując dotknąć jej dłonią. — No widzi pani, mamo? Karmimy maleństwo — uśmiechnęła się pediatra, widząc łzy na policzku Lili. — Śliczna dziewczynka, to pani jest jej potrzebna, nie obcy ludzie, rozumie pani? Lila rozpłakała się, przytulając córkę. Następne dwie godziny odpoczywała razem z nią i nie mogła oderwać od niej wzroku. Wtedy obudził się jej instynkt macierzyński. „To jest sens mojego życia — moja córka. Nieważne, że Dawid odszedł, nieważne, co robi ojciec… Jestem mojej córce potrzebna, więc zostanę z nią.” *** Obudził ją głos Natalii. Natalia Antonina, ubrana w szlafrok, weszła do sali i spojrzała na leżącą w łóżku Lilę. — Zapomniałaś, o czym się umawiałyśmy? — spytała cicho. — Obiecałaś, że oddasz dziecko. Mam już ludzi, którzy chętnie zabiorą dziewczynkę już dziś. — Pani Natalio, zmieniłam zdanie. Nie oddam jej nikomu. — Ale nie masz pieniędzy, nie masz gdzie mieszkać, co zrobisz z tym dzieckiem? — Pójdę do domu. Nie będę już pani zawracać głowy. Poradzę sobie sama. Lila zobaczyła, jak twarz Natalii wykrzywił zły grymas. — Oszalałaś? Przecież nie masz za co żyć! Będziesz żebrać? Od krzyków obudziła się córka Lili, która spała w łóżeczku. Lila podeszła do niej. — Nie ruszaj! Ja ją utulę i nakarmię mlekiem modyfikowanym. Powiemy lekarzowi, że nie masz mleka — oświadczyła Natalia. Lila pokręciła głową: — To moja córka, decyzja należy do mnie. Już mówiłam — nie oddam jej! — Nie możesz! Przecież obiecałaś! — Natalia bezsilnie szeroko otworzyła usta. — Proszę wyjść. Natalia wyszła. Sąsiadka z sali, dotąd cicho leżąca, podniosła głowę: — To kto to był? — Ciocia. — O matko… Dobrze zrobiłaś, że ją wyprosiłaś. Jestem Lena. Jak będziesz potrzebować pomocy, daj znać. Na świecie są jeszcze dobrzy ludzie. — Lila. — Miło cię poznać, Lila. Wiesz, wygladało, jakby ta kobieta naprawdę chciała zabrać twoją córkę ze sobą. Dziwna osoba. *** Przed wypisem odwiedziła Lilę była przyjaciółka Zosia. Nie pozwolono jej wejść na salę, więc Lila spotkała się z nią w korytarzu. Zosia stała z dużym brzuchem, wyglądała na nerwową. — Cześć. Lila ostrożnie usiadła obok. Zosia usiadła blisko. — Słyszałam, że urodziłaś. — Tak. Córeczkę. Zosia odwróciła wzrok. — Lila, sprawa jest taka. Mama znalazła ludzi, którzy chcą adoptować twoją córeczkę. — I? — To bardzo dobrzy ludzie, znam ich. Są bogaci, gotowi na wszystko, żeby zdobyć dziecko. Zosia ścisnęła Lili dłoń: — Dają za twoją córkę milion. Cały milion rozumiesz? Możesz kupić pokój w akademiku albo zacząć zbierać na własne mieszkanie. — Milion? — Lila skinęła głową. — Skoro tak się martwisz, to swoje dziecko im sprzedaj. Zosia od razu nadęła usta, ale nie puszczała jej dłoni. — Poczekaj, Lila. Oddaj dziecko mnie! Będę się nią opiekować, to przecież córka Dawida. — Myślisz, że dasz sobie radę z dwójką dzieci? — Nic nie rozumiesz, Lilo! Moja rodzina się rozpada! Lila wstała z ławki. Zosia złapała ją za rękaw, a oczy nabrały szalonego wyrazu: — Potrzebuję tego dziecka, Lila! — Puść mnie. …Niedługo potem do sali wszedł Dawid. Lila się od niego odsunęła. — Urodziłaś? Mogę zobaczyć? — Nie, nie możesz! Niedługo Zosieńka urodzi, tam patrz. — Musimy porozmawiać. Odkąd urodziłaś, nie mogę sobie znaleźć miejsca. Chcę zabrać dziecko. Oddaj ją, a ja ją od razu adoptuję. Lila pokręciła głową: — Nie jestem taki jak ty, nigdy nie oddam nikogo, kto mnie potrzebuje. Przyszedłeś na darmo — nie dam ci córki! Dawid nie chciał odejść. — Oddaj mi dziecko! Nie miałaś prawa rodzić mojego dziecka! I tak zabiorę, co do mnie należy! — Ty? Maminsynek? Najpierw zapytaj matki o zgodę! Lila odepchnęła byłego chłopaka, wzięła córkę i poszła do siostry oddziałowej: — Czy mogę prosić, żeby mnie już nikt nie odwiedzał? Nie chcę już nikogo widzieć! Jak w przechodnim domu… Epilog W dniu wypisu Lila wyszła ze szpitala z córką na rękach. Nie była sama; razem z nią wychodziła z sali sąsiadka Lena, którą witali mąż i matka. Na schodach Lila zauważyła samochód państwa Reznik. Z auta wysiadła matka Dawida, Waleria, zmierzyła Lilę wzrokiem. Lila poczuła zimny dreszcz na plecach. Niedoszła teściowa patrzyła na nią złym wzrokiem. Lena to zauważyła, podeszła bliżej. — Kto to taki, Lila? — Rodzice Dawida. — Patrzy na ciebie jak jastrząb. Jest coś dziwnego w tym, jak wszyscy ci się „rzucili” na ciebie. Coś tu nie gra. Mówiłam ci, że mama przygotowała u nas pokój dla ciebie, więc jedź ze mną. Lila kiwnęła głową. Też czuła niepokój. *** Mieszkając u nowych przyjaciół, Lila niespodziewanie odnalazła miłość — brat Leny, zatwardziały kawaler Janek, zaczął się nią opiekować. Janek okazał się dobrym człowiekiem. Ożenił się z Lilą, adoptował jej córkę i pomagał teściowi. Co do Zosi i Dawida — ich małżeństwo się rozpadło. Okazało się, że Zosia udawała ciążę, chodząc z poduszką pod bluzką i oszukując całą rodzinę Rejów. Natalia Antonina, chcąc chronić córkę, sama powiedziała zięciowi, że Zosia poroniła na bardzo wczesnym etapie. No i od razu przedstawiła, jak jej się zdawało, „dobry plan”. — Dawidku, kochany zięciu, nie miej żalu do mojej córki. Tak, straciła dziecko, ale przecież tobie też się coś należy! Wkrótce urodzi się twoje nieślubne dziecko. Pomyślałam, że możecie razem zabrać to dziecko, które urodzi Lila. Przecież to nie cudze. Adoptujcie je, a rodzicom twoim powiemy, że to Zosia urodziła. Dawidowi spodobał się plan teściowej. Wszystko układało się do chwili, gdy Lila wbrew wszystkiemu nie zostawiła córki w szpitalu, wywracając plany byłej przyjaciółki i jej matki do góry nogami. Matka Dawida, Waleria, rozczarowana oszustwem synowej, wyrzuciła Zosię z domu i kazała synowi się rozwieść.