Kom w gardle: nasze dzieci za granicą, widzimy się tylko w święta
Jakże mi ich brakuje
Ludzie wokół często mówią mi: „Powinieneś się cieszyć! Syn ułożył sobie życie w Stanach, ma rodzinę, stabilność. Czy to nie szczęście?”
Tak, cieszę się. Oczywiście, że się cieszę. A jakże inaczej? Czegoż innego może pragnąć ojciec dla swojego dziecka, jak nie zobaczyć go szczęśliwym?
Ale dlaczego więc nocami usnąć nie mogę? Dlaczego każdego wieczoru patrzę przez okno, mając nadzieję, że cudem usłyszę znajome kroki przy drzwiach? Dlaczego serce mi się ściska z bólu, gdy widzę wnuki sąsiadów bawiące się na podwórku, a mój – gdzieś tam, za oceanem?
Nie widziałem, jak mój wnuk stawiał pierwsze kroki. Nie słyszałem jego pierwszych słów. Monitory i ekrany nie pozwalają mi go przytulić, wziąć za rękę i iść na spacer po jesiennym parku, nauczyć jazdy na rowerze. Wszystko, co mam, to kilka pikseli na ekranie i głos, który z każdym tygodniem brzmi coraz bardziej obco.
„Wszyscy jedziemy na tym samym wózku”
Niedawno wyszedłem do parku, usiadłem na starej drewnianej ławce, gdzie już zebrała się grupa takich jak ja. Staruszkowie, którzy wiele przeżyli, ale wciąż nie przywykli do najstraszniejszego – samotności.
Zaczęliśmy rozmawiać. Każdy miał coś do powiedzenia, bo historie były te same.
— Mam dwie córki — zaczęła chuda kobieta z siwymi włosami. — Starsza już od piętnastu lat mieszka w Szwajcarii, młodsza siedem lat temu wyjechała do Hiszpanii. Kiedyś chociaż przyjeżdżały, a teraz… Tylko obowiązki i troski. Latem obiecują przyjechać, ale zawsze coś stoi na przeszkodzie.
Druga, pulchna pani z dobrym sercem, z uśmiechem opowiadała:
— Wnuczka moja już w pierwszej klasie, niemiecki zna lepiej niż polski. Syn z żoną kupili dom w Monachium, tam u nich wszystko dobrze. Przeprowadzili się do Niemiec dziesięć lat temu. A ja jeżdżę do nich zimą, latem oni do mnie… No jak do mnie? Wpadną na parę dni na wieś – i z powrotem.
Słucham, milczę, tylko przełykam ślinę, która zamarła w gardle.
Trzecia kobieta westchnęła, patrząc gdzieś w dal:
— A ja już od trzech lat nie widziałam moich wnuków. W Kanadzie są. Coraz rzadziej przyjeżdżają. Mówią, że drogo, daleko… Już latać nie mogę, nogi odmawiają posłuszeństwa. Dziergam im swetry, skarpetki, szaliki – wiem, że tam zimno. A oni uśmiechają się przez ekran: „Dziękujemy, babciu, jesteś naszą złotą”. Tylko że moje rzeczy nadal leżą w szafie – nikt ich nie nosi, nikogo nie grzeją.
Życie na odległość
Ktoś dostaje drogie leki od dzieci, ktoś inny — sto euro miesięcznie na pomoc. Ktoś nie dostaje urlopu na święta, więc nie przyjedzie na Boże Narodzenie, a ktoś inny z tęsknotą w oczach czeka, aż synowa przywiezie wnuki choć na kilka tygodni.
— A ja wam zazdroszczę — niespodziewanie powiedziała chuda kobieta około sześćdziesiątki. — Wasze dzieci chociaż sobie radzą. A mój syn jest bezrobotny, synowa marne grosze zarabia. Nigdzie nie wyjechali, ale żyją tak, że lepiej by było, gdyby wyjechali… Cała ich nadzieja w moich przetworach, robię po trzysta słoików kompotów, ogórków, dżemów latem. A co robić? Bez tego by nie przetrwali.
I tak siedzę, słucham i czuję, jak w środku wszystko się ściska. Dlaczego tak jest? Dlaczego los naszych dzieci to życie daleko od nas?
Cieszymy się z ich sukcesów, jesteśmy z nich dumni, ale nie możemy przytulić ich, gdy ciężko. Nie możemy dać im ojcowskiej rady przy herbacie w kuchni, nie możemy po prostu posiedzieć razem w milczeniu, ale tak, by czuć swoją obecność.
A co potem?
Starzejemy się. Nasze dzieci stają się obce, ich światy nam nieznane. Nie wiedzą, jak żyjemy. A my nie wiemy, jakimi się stali.
I przyjdzie dzień, gdy nie będzie już rozmów na Skypie, nie będzie tych rzadkich spotkań na święta. Minie jeszcze trochę czasu – i przylecą, ale już nie do mnie, a na moje pożegnanie.
A tak bardzo chciałoby się jeszcze raz mocno przytulić syna, spojrzeć wnukowi w oczy i powiedzieć: „Pamiętaj, dziadek cię kocha”.
Ale czas odchodzi. I kto wie, czy zdążymy…
