Stałam przed lustrem w łazience, w ręce drżała moja tusz do rzęs. Ostatni raz tak się malowałam siedem lat temu, przed tamtym pechowym firmowym spotkaniem, gdzie poznałam Krzysztofa. Zostawił nas rok po urodzeniu Kuby, „szlachetnie” zostawiając nam mieszkanie.
Moja ręka sięgnęła po mój zwykły błyszczyk, ale nagle złapała czerwoną szarą. Leżała nietknięta od czasu, gdy zostałam po prostu „mamą Kuby”.
Telefon zadrżał na krawędzi umywalki i z hukiem spadł na podłogę. Ręka z pędzelkiem drgnęła, zostawiając czarną smugę przy skroni. Asia dzwoniła już trzeci raz w ciągu godziny.
— W ogóle się wybierasz? — jej głos brzmiał rozdrażniony w słuchawce. — Miałaś mnie odebrać godzinę temu!
Przygryzłam wargę, spoglądając przez uchylone drzwi na Kubę. Syn siedział przed telewizorem, otoczony kręgiem kukurydzianych chrupek. Przełknęłam gulę w gardle.
— Muszę znaleźć nową nianię.
— Co?! — Asia sapnęła. — Mówiłaś, że wszystko załatwione!
— Tamta odwołała się w ostatniej chwili.
Cisza w słuchawce stała się groźnie gęsta. Wiedziałam, co myśli Asia: „Znowu Ola sobie nie radzi”. Pięć lat sama z dzieckiem, a wciąż nie nauczyłam się przewidywać takich sytuacji.
— Mamo! — Kuba stanął w drzwiach, zostawiając za sobą ślad chrupek. — Tata dziś przyjdzie?
Jakby ktoś uderzył mnie pod żebra. To pytanie powtarzało się co piątek, ale były mąż nie palił się do spotkań z naszym synem. Choć sama też nie nalegałam.
— Nie, słoneczko — poprawiłam mu kołnierzyk. — Ale dziś przyjdzie do ciebie wspaniała, najlepsza niania na świecie!
Laptop wyświetlił tuzin ogłoszeń pod hasłem „niania na już”. Baner „Babcia na godziny” z uśmiechniętą starszą panią wyglądał jak kpina. Moja własna matka od trzech lat mieszkała w Sopocie. Nasze relacje były napięte — nie chciałam jej martwić swoimi problemami, a ona zarzucała mi, że się odsuwam i nic jej nie mówię.
Kliknęłam w baner i wybrałam „Zadzwoń”.
O 19:03 dokładnie dzwonek do drzwi przerwał ciszę naszego mieszkania.
Kobieta w progu wyglądała, jakby zeszła ze stron podręcznika do gospodarstwa domowego z czasów PRL. Wysoka, wyprostowana, w szarym kostiumie i nieskazitelnie białej bluzce. Jedyny nietypowy szczegół — staromodna broszka w kształcie sowy na klapie marynarki.
— Zamówiła pani nianię? — Jej głos brzmiał wyraźnie, z lekką chrypką, jak u kogoś przyzwyczajonego, że się go słucha.
Odsunęłam się machinalnie, wpuszczając obcą. Po raz pierwszy poczułam się gościem we własnym domu, bełkocząc:
— Tak, ale… Spodziewałam się…
— Kogo dokładnie? — Obróciła się gwałtownie, a broszka błysnęła w świetle żyrandola. Nie miałam odpowiedzi. Wcale nie przypominała uśmiechniętej babci z reklamy.
Za moimi plecami rozległo się tupot bosych stóp. Kuba wpatrywał się w jej surowy kostium:
— Jesteś prawdziwą panią domu z bajki?
— Kuba! — Instynktownie zasłoniłam go sobą.
Kobieta prychnęła. Pochyliła się i niespodziewanie obdarzyła mojego syna ciepłym uśmiechem.
— Bystry chłopiec. Ale dziś jestem po prostu Barbara. Twoja niania. Na ten wieczór.
Zdjęła marynarkę tak płynnym ruchem, z jakim chirurg zdejmuje rękawiczki po operacji, i powiesiła ją na wieszaku. Obejrzała salon bystrym, fachowym wzrokiem.
— Zasady są proste. Pani wychodzi. Może dzwonić, ale tylko w ważnej sprawie. Będę zajmować się dzieckiem, a pani nerwowe telefony nam niepotrzebne.
Przegryzłam wargę, patrząc, jak przeciąga palcem po półce, sprawdzając kurz.
— Ma pani referencje?
Barbara odwróciła się, a w jej oczach zobaczyłam coś dziwnie znajomego:
— Trzydzieści pięć lat pracy w przedszkolu. Wychowałam niejedno pokolenie. Twój Kuba będzie w dobrych rękach.
* * *
Deszcz chlapał w szyby kawiarni, rozmywając światła miasta. Spóźniłam się dwadzieścia minut — tyle czasu zajęło mi przekonanie siebie, że Kuba będzie bezpieczny.
— Ola, nareszcie! — Asia pomachała ręką. Jej manicure, jak zawsze, był idealny — różowy, bez śladu odprysków. — Zamówiłyśmy ci herbatę.
Marek wstał, gdy podeszłam, niezgrabnie poprawiając okulary. Chodziliśmy ze sobą od dwóch miesięcy. To Asia nas zestawiła — Marek był jej szkolnym kolegą, który niedawno przeszedł trudny rozwód.
— Przepraszam za spóźnienie — powiesiłam mokry płaszcz na oparciu krzesła. — Musiałam znaleźć nianię w ostatniej chwili.
Asia zmrużyła oczy — ten sam wzrok, który pamiętałam ze studiów:
— Co się stało z panią Ireną? Mówiłaś, że wszystko ustalone na miesiąc do przodu.
Siegnęłam po cukier, unikając jej spojrzenia:
— Znalazła lepszą ofertę i nas zostawiła.
Marek delikatnie przesunął w moją stronę mleko — zawsze dodawałam je do herbaty.
— Nowa niania jest pewna? — zapytBarbara zatrzymała się w drzwiach, odwróciła się jeszcze raz i powiedziała cicho: “Pamiętaj, że prośba o pomoc to nie wstyd, a odwaga — a teraz masz już ludzi, którzy na ciebie czekają,” po czym wyszła, zostawiając za sobą lekki zapach wanilii i ciepło, które powoli wypełniło całe mieszkanie.
