Dwie dekady bez prezentów dla niej: zgodne życie pod jednym dachem.
Tomasz Kowalski nigdy nie dał żonie prezentu, mimo że przeżyli razem dwadzieścia lat małżeństwa bez większych problemów. Nie dlatego, że był skąpy, ale okazja po prostu się nie nadarzyła. Z Jadwigą wszystko potoczyło się błyskawicznie miesiąc po poznaniu się już stali na ślubnym kobiercu.
Ich randki też nigdy nie wiązały się z podarunkami. Przyjeżdżał do jej rodzinnej wioski, gwizdał pod oknem. Wybiegała wtedy jak szalona i siadali razem na ławce przy bramie, rozmawiając półgłosem do północy.
Pierwszego pocałunku doprowadził ją w dzień zaręczyn. Potem był ślub, codzienność z jej rutyną i troskami. Tomasz okazał się dobrym gospodarzem hodowla świń przynosiła niezły zysk. Jadwiga pracowała ciężko, jej warzywnik był zazdrością sąsiadek. Później przyszły dzieci, pieluchy, sukienki na sznurówkę, dziecięce choroby Prezenty? Nie było czasu o tym myśleć. Święta obchodzili skromnie, przy dobrym obiedzie. Tak płynęło ich życie bez fajerwerków, wypełnione pracą, ale spokojne.
Pewnego dnia Tomasz wybrał się z sąsiadem na targ sprzedać ziemniaki i słoninę, tuż przed Dniem Kobiet. Opróżnił piwnicę, przebrał kartofle, a nadwyżkę postanowił sprzedać. Słoninę też lepiej ją zbyć, zanim zabiją nową świnię. Na targowisku panował przyjemny chłód, ale czuło się już wiosnę. Ku jego zaskoczeniu, wszystko rozeszło się jak świeże bułeczki. Słonina zniknęła w mgnieniu oka, ziemniaki rozkupiono jak cukierki. Nieźle pomyślał zadowolony. Jadzia się ucieszy.
Spakował worki do sąsiadowej fury i poszedł po zakupy. Jadwiga dała mu krótką listę. Z przyzwyczajenia najpierw wstąpił do knajpy na rogu, żaby uczcić dobry interes. Nie był pijakiem, ale wierzył, że nie zabicie jednego to pech na następne targi. Po kieliszku wódki wyszedł z lekkim krokiem, rozglądając się po witrynach i tłumie. Wtedy prawie się przewrócił, bo nagle zobaczył coś niespodziewanego.
Przed sklepem stała młoda para, wpatrzona w sukienkę na manekinie. Dziewczyna, świeża jak poranek, zachwycała się:
Kasia, no chodź, nie będziesz tu stać do wieczora?
Patrz, Marek, jest cudowna! Idealnie by mi pasowała.
Eh, to tylko kawałek materiału.
Tyle wiesz! To ostatni krzyk mody, styl retro! Kup mi ją na Dzień Matki, co?
Kasia, wiesz, że jesteśmy gołodupcami. Jak to kupię, to do końca miesiąca suchy chleb.
Jakoś się przeżyje, kochanie! Tak bardzo jej pragnę. Rok jesteśmy małżeństwem, a ty nigdy mi nic nie dałeś, nawet na Gwiazdkę!
Kasia, doprowadzasz mnie do szyju
Kocham cię szepnęła, całując go czule i ciągnąc do sklepu.
Chłopak, zauważywszy wzrok Tomasza, wzruszył ramionami z porozumiewawczym uśmiechem, jakby mówił: Baby, co? Po chwili para wyszła Kasia śmiała się radośnie, przyciskając do siebie wymarzony pakunek. Tomasz długo stał przed wystawą. Sukienka była ładna, prosta, w kwiaty, jak ta, którą Jadwiga nosiła na ich randkach. Obudziło się w nim zapomniane uczucie. Czy to nostalgia za młodością? A może odbicie tego, czym byli? Nagle przyszła mu myśl: Nigdy nic jej nie dałem. Zawsze zajęty. Uważałem to za zbędne. A ten dzieciak byłby gotów ciąć koszty, żeby ucieszyć żonę. Z miłości. A ja? Czy kocham Jadwigę? Przed ślubem tak myślałem. Potem wszystko zniknęło w rutynie. Życie w pracy, bez wspomnień Eh, życie pod psem.
Ten skradziony widok szczęścia zabolał. Zapragnął go poczuć.
Wszedł do sklepu z determinacją. Podeszła sprzedawczyni:
W czym mogę pomóc?
Tak, dziewczynko. Chcę tę sukienkę z wystawy.
O, świetny wybór! To najnowsza kolekcja, prawdziwy jedwab, styl vintage. Córka będzie zachwycona.
Nie dla córki, dla żoni
