Proszę pana, niech się pan nie pcha! Fuj, to od pana tak pachnie?
Przepraszam wymamrotał mężczyzna, odsuwając się trochę.
I jeszcze coś mruczał pod nosem, jakby zły i smutny. Stał i przeliczał drobniaki na dłoni. Pewnie mu brakowało na butelkę. Rita mimowolnie przyjrzała się jego twarzy. Dziwne nie wyglądał na pijaka.
Proszę pana przepraszam, nie chciałam. coś nie pozwalało jej się odwrócić i odejść.
Nic się nie stało.
Podniósł na nią oczy niesamowicie niebieskie, żywe, niemal granatowe. A przecież, sądząc po wyglądzie, był rówieśnikiem Rity. Niesamowite takich oczu nie widziała nawet w młodości.
Rita ujęła go pod ramię i odciągnęła od niewielkiej kolejki do kasy.
Coś się panu stało? Może jakaś pomoc jest potrzebna? starała się nie kręcić nosem.
Wtedy poczuła, że od mężczyzny nie czuć wódki lecz stary pot. Zamilkł, chował drobniaki do kieszeni. Wstydził się opowiadać obcej kobiecie o swoich problemach, szczególnie tak eleganckiej.
Mam na imię Rita. A pan?
Grzegorz.
Potrzebuje pan pomocy? zorientowała się, że niemal narzuca się nieznajomemu.
Bezdomnemu się narzuca! A on spojrzał na nią raz tymi swoimi oczami i starał się już nie patrzeć. Trudno. Już miała odejść, gdy on nagle wykrztusił:
Pracy szukam. Nie wie pani, czy tu można gdzieś dorobić? Może coś przy remoncie. Albo przy gospodarstwie. Wasze osiedle takie duże, a ja nikogo tu nie znam… Przepraszam…
Rita słuchała w ciszy, a Grzegorz na końcu znów coś seplenił sam do siebie, zawstydzony. Myślała, czy można wpuścić do domu nieznajomego? Akurat planowała wymianę kafelków w łazience. Syn obiecywał zrobić sam, prosił, by nie brać “fachowców od siedmiu boleści”, ale był wiecznie zajęty w pracy. Ile można czekać
A płytki kłaść pan umie? spytała Grzegorza.
Umiem.
To ile pan weźmie za łazienkę 10 metrów kwadratowych?
Mężczyzna zagwizdał, pewnie zaskoczony wielkością łazienki.
Musiałbym zobaczyć… Ale nie wiem, ile brać. Ile pani uzna, tyle wystarczy.
Grzegorz wykonał remont dokładnie i schludnie. Na początku zapytał, czy może się wykąpać Rita z ulgą przytaknęła, wdzięczna za domyślność. Dała mu stare ubrania zmarłego męża, swoje wyprał. Remont trwał przez weekend: skuł starą glazurę, posprzątał po sobie. Narzędzia starannie wyczyścił i odłożył na miejsce. Gdy w niedzielę nastał zmierzch, nowa glazura błyszczała na ścianach i podłodze. Rita denerwowała się, że Grzegorz kończy. Wiedziała, że jest bezdomny. Zostawić go na noc? Dziwnie. Wyrzucać o północy też niezręcznie.
W sobotę prawie nie zmrużyła oka zamknęła się w pokoju i nasłuchiwała. Ale Grzegorz spał twardo na kanapie w gościnnym.
Proszę oceniać robotę, pani Małgorzato! zawołał.
Nie było się do czego przyczepić remont wyglądał perfekcyjnie.
Grzegorz, kim pan jest z zawodu? spytała Rita, podziwiając efekt.
Nauczyciel fizyki. Skończyłem Uniwersytet Gdański.
Gdański, hmm
Tak, wtedy to była Wyższa Szkoła Pedagogiczna. A co do płytek… Każdy szanujący się mężczyzna powinien coś takiego umieć. Ja tak myślę.
Rita kiwnęła głową, sięgnęła do kieszeni po przygotowane pieniądze. Nie żałowała dała tyle, ile planowała wydać na fachowców. Grzegorz schował pieniądze bez liczenia, poszedł się przebrać z powrotem w swoje ubranie, które już wyschło.
Zostawi pan wszystko i już pójdzie? zapytała Rita z lekka oburzona.
A cóż mam robić? zdziwił się, ponownie spoglądając na nią tymi niemożliwie niebieskimi oczami.
Może chociaż pan zje coś? Cały dzień pan pracował, a tylko herbatę pił.
Grzegorz chwilę się wahał, zamachał ręką.
Dobrze, nie odmówię dziękuję.
Rita zjadła z nim kawałek ryby, choć zwykle po osiemnastej już nie jadła. Z Grzegorzem dobrze się rozmawiało, był czarujący, inteligentny i… trochę zagubiony. To wrażenie zagubienia towarzyszyło mu cały czas, nie znikało nawet po prysznicu, cieple i serdecznej rozmowie. Widocznie potrzeba było czasu.
Grześ, co się właściwie stało w pana życiu? Przepraszam, że pytam…
Pomyślał chwilę i odpowiedział:
Wie pani, jak zacznę opowiadać, zabrzmi to jak bohaterstwo, a ja słyszałem tyle takich historyjek przez ostatnie osiem lat… Ale moja się wydarzyła naprawdę. Po co pani to wiedzieć?
Po prostu… to dziwne, taki mężczyzna, a w takiej sytuacji…
Grzegorz spojrzał na nią uważnie, po czym oboje równocześnie wstali od stołu. Nałożył się ruch, szedł w stronę drzwi, ona przypadkiem stanęła mu na drodze. Zderzyli się… Reszta potoczyła się sama. Rita nigdy nie spodziewała się, że w wieku pięćdziesięciu trzech lat może ją spotkać taka namiętność. Przecież to dla młodych… Gorąca i ostra jak wino.
Potem Grzegorz powiedział jej, że osiem lat temu próbował pomóc pewnemu uczniowi zdolnemu chłopakowi z trudnej rodziny, którego wciągnęli koledzy w kłopoty. Chłopak sam nie wiedział, jak się wyplątać, więc wychowawca, Grzegorz, poszedł porozmawiać z przywódcą bandy. Napadła go grupka młodych, na czele bezwzględny dwudziestodwulatek bez skrupułów. Rozmawiać nie chcieli rzucili się na Grzegorza. Ale on całe życie trenował judo, rozniósł ich bez problemu. Niestety przywódca wpadł w betonową ścianę, złamał kręgosłup i zmarł. Grzegorz sam zadzwonił po pogotowie i policję, pewny, że najwyżej dostanie zarzut przekroczenia obrony koniecznej. Sąd orzekł dwanaście lat więzienia za nieumyślne spowodowanie śmierci. Wyszedł wcześniej za wzorowe sprawowanie po ośmiu latach.
Nawet w więzieniu ludzie żyją podsumował krótko tamto miejsce.
A po wyjściu okazało się, że nikt na niego nie czekał. Mama nie żyła przed śmiercią sprzedała mieszkanie i zamieszkała u brata. Żona brata stanowczo stwierdziła:
Tego kryminała tu nie chcę widzieć.
Jego własna żona już dawno się rozwiodła i wyszła za innego. Pojechał z Gdańska do Warszawy, ale szczęścia nie znalazł. Nikt nie chciał go zatrudnić po tylu latach “siedzenia”. Próbował łapać fuchy na warszawskich obrzeżach, ale spotykał się głównie z niechęcią lub pogardą. Skończyło się tak, że nie miał gdzie spać ani za co żyć znajomy, u którego pomieszkiwał, poprosił go w końcu taktownie, aby sobie poszedł.
Od kiedy tak pan żyje? spytała Rita, łapiąc spojrzenie Grzegorza nad ogniem tlącego się papierosa.
Ze dwa tygodnie już.
Papierosy palił jej. Rita miała gdzieś starą paczkę wypalała jedną na pięć lat. Grzegorz chciał kupić swoje, ale nie pozwoliła mu wychodzić. Myślała wtedy, jak to jest dwa tygodnie być nikim, nie mieć gdzie spać ani co jeść.
W blasku papierosa łatwiej było się przyznać do najtrudniejszych prawd. Rita wpuściła Grzegorza do swojego łóżka. Teraz już śmiesznie to ukrywać.
Ma pan dowód?
Mam zaśmiał się. Tylko zameldowania nie. To największy problem.
Grzegorz został. Wszystko dobrze im się układało Rita załatwiła mu tymczasowy meldunek, on zatrudnił się w sklepie z narzędziami. Nie wymarzona praca, ale na początek starczyło. W wolne dni dorabiał jako korepetytor fizyki, powoli zdobywając uczniów. Tak minęły dwa i pół miesiąca spokojnego życia razem, aż któregoś dnia do Rity przyjechał syn. Zorientował się w sytuacji i wyciągnął matkę za dom na rozmowę.
Słuchaj, musisz się go pozbyć.
Co proszę? Rita była w szoku.
Już dawno nie wtrącali się sobie do życia.
Pozbądź się go, mówię. Po co ci taki gołodupiec? Myślisz, że z tobą jest, bo cie kocha? Nie ma gdzie mieszkać. A ty głupia!
Rita spoliczkowała syna.
Nie waż się! Nie masz prawa wtrącać się w moje życie.
Mamo, pamiętaj jestem twoim jedynym spadkobiercą. Nie chcę żadnego podziału z jakimś facetem znikąd. Jak za niego wyjdziesz, też będzie rościł prawa.
Ty już mnie chcesz pogrzebać? gorzko spytała Rita. Co ty tu zamierzasz dziedziczyć? Prędzej ja ciebie przeżyję!
Mamo, nie zmuszaj mnie do brzydkich rzeczy. Nie dasz mu spokoju pilnuję swoich interesów. Gdybyś miała męża z porządną pozycją, słowa bym nie powiedział. Ale tak?
Aha, czyli przyzwoitość równa się stan konta? Kogo ty wychowałam?
Powiedziałem już swoje Darek był poważny jak nigdy. Przyjadę za tydzień, żeby już go nie było. Potem nie miej do mnie żalu.
Rita wróciła do domu, ocierając łzy.
On jest policjantem? spytał Grzegorz.
Przepraszam, nie powiedziałam ci
Nie musiałaś. Spokojnie.
Jest prokuratorem. Dobry chłopak, tylko strasznie ostrożny i boi się o mnie
Co zamierzasz zrobić? spojrzał na nią poważnie.
Rita usiadła do stołu. Nie wiedziała. Wiedziała tylko, że jak Darek powiedział, że nie da im tutaj spokoju, to zrobi co mówi. Może nawet załatwi Grzesia z powrotem do więzienia, jeśli sama go nie wygoni. Nie chciała wierzyć, że syn potrafiłby postąpić tak podle, ale kto wie
Wiosna powiedział Grzegorz. Nic nie wymyśliłaś? To ja powiem.
Rita pokiwała głową, ocierając łzy. Czuła się w kropce, nie chciała rozstawać się z Grzegorzem, ale wciągać siebie i jego w konflikt z synem też nie chciała.
Zaoszczędziłem trochę pieniędzy. Mnie na działkę tu nie stać, ale dwadzieścia kilometrów dalej już tak. Na razie postawimy tam barakowóz i zaczniemy się budować. Będę nadal udzielać korepetycji, może dam sobie radę. Sam zbuduję nam dom. Co myślisz?
Rita nie mogła wykrztusić słowa. Grzegorz zaniemówił z niepokoju.
Wiem, że jesteś przyzwyczajona do wygód. Ale to tylko tymczasowe potem ci wszystko wybuduję, będzie cudnie.
Grześ ja też mam oszczędności. Mogę je przeznaczyć na budowę powiedziała cicho.
Nie śmiałbym cię prosić.
Przecież nie prosisz, sama chcę. Dla nas!
Grzegorz uklęknął przy niej, objął ją, pocałował w głowę. Rita poczuła ciepło, bezpieczeństwo i miłość. Kto by pomyślał, że może się to zdarzyć w tym wieku
Szybko wszystko zorganizowali. Kupiła działkę, on chciał, by to ona była właścicielką, ale się nie zgodziła.
Mam już mieszkanie; to, że mnie stamtąd “przegoniono”, nie znaczy, że nie mam nic swojego. Ty nic nie masz. Nie żartuj sobie ze mnie! Mam syna spadkobiercę! rzuciła ironicznie, przypominając sobie słowa Darka.
Postawili barakowóz, podciągnęli prąd. Grzegorz zabrał się za budowę domu. Okazało się jednak, że oszczędności Rity nie wystarczą, więc jeszcze z większym zapałem brał korepetycje. Ozdobił sobie kącik tak, że uczniowie nie podejrzewali, że jest to barakowóz. Wszystkie pieniądze szły w dom, cegiełka po cegiełce. Wieczorami rozkładali koc na swojej działce i patrzyli w gwiazdy.
Co czujesz? pytał ją Grzegorz, przytulając Ritę.
Czuję drugie życie odpowiadała.
To ja czuję drugie życie śmiał się on a ty powinnaś czuć moją miłość.
Czuła. Oczywiście, że czuła.
Rita zajrzała dawnego domu po rzeczy na jesień ubrania, kołdry, trochę naczyń. W kuchni zastała syna, który palił papierosa.
O, cześć, synku. Wpadłam na chwilę, jak ci się wiedzie?
Popatrzył na rozpromienioną i wysmukłą matkę. Była inna niż dawniej lżejsza, szczęśliwsza.
Mamo, co się dzieje? Nie dzwonisz wcale.
Tak już mamy, jesteś zajęty, sam dzwonisz od czasu do czasu.
Dlaczego ciągle cię nie ma w domu?
Już tu nie mieszkam. Przyjechałam tylko po rzeczy. Mogę?
Darek nie wiedział, co powiedzieć. Jego mama zmieniła się nie tylko wizualnie, była szczęśliwa.
Synku, jak dom wykończymy, na pewno cię zaproszę w odwiedziny. Teraz muszę już lecieć.
Rita wrzuciła kilka rzeczy do torby. Przebiegła obok syna, cmoknęła go w policzek i już była na schodach.
Mamo, co się stało? zawołał.
Rita odwróciła się z szerokim uśmiechem:
Drugie życie, Darku. I miłość. Po prostu miłość! Pa, kochanie! roześmiała się i wybiegła z domu.
Nie było czasu do stracenia, dziś budowali przy wejściu ganek
Życie nauczyło Ritę, że szczęście można znaleźć zawsze, nawet gdy inni w to nie wierzą. Czasem trzeba zaryzykować wygodne stare życie dla szansy na prawdziwą bliskość i miłość. Najważniejsze, by mieć odwagę być wiernym sobie i nie patrzeć, co powiedzą inni. Bo prawdziwe drugie życie przychodzi, gdy idziesz swoją drogą.
