Słuchaj, muszę Ci coś opowiedzieć, bo do tej pory nie mogę się nadziwić, jak wszystko się potoczyło Wyobraź sobie, że Zuzanna Janowska, moja mama, obudziła się nagle o trzeciej nad ranem, bo jej stary telefon zaczął uporczywie wibrować na szafce nocnej.
Przetarła oczy, ledwo rozumiejąc, kto mógłby do niej dzwonić o takiej godzinie. Zerknęła na ekran i aż jej serce przyspieszyło. To dzwonił jej syn.
Halo Kacperku, coś się stało?! w głosie Zuzanny drżało przerażenie. Dlaczego dzwonisz o tej porze?
Mamo, przepraszam, że Cię obudziłem Wiesz, wracałem z pracy do domu jąkał się Kacper i No nie wiem, co mam zrobić
No co potem, synku? Nie milcz, tylko powiedz coś! Chcesz mi serce zatrzymać?
Leży tu coś na drodze Może coś mi doradzisz? Nigdy nie byłem w takiej sytuacji i zgłupiałem trochę.
Zapadła cisza na parę sekund.
Ale jak to? Chcesz powiedzieć, że potrąciłeś człowieka?! Na śmierć?! Zuzanna aż omal nie upuściła telefonu, bo tak jej się ręce trzęsły.
Nie, chyba nie I to nie ja go potrąciłem, tylko ktoś inny. I to nie człowiek.
Jak to, nie człowiek? To co?
Pies Chyba owczarek niemiecki. Oddycha, ale ciężko. Co mam robić, mamo? Wiesz, u nas w Opolu nie ma całodobowej lecznicy. A Ty przecież znasz się na zwierzętach lepiej ode mnie.
Kacper przyglądał się suczce, która leżała na poboczu. W świetle świateł widać było, jak ledwo co podnosi się jej klatka piersiowa. Wzrok miała taki smutny, że aż coś ściskało serce.
Najważniejsze, że oddycha Czyli może nie jest tak źle pomyślał i mocniej przycisnął telefon do ucha.
*****
Trzy dni wcześniej.
Mamo, znowu karmisz te koty? Nie masz innych zajęć? Po co ci te wszystkie futrzaki? narzekał Kacper, wpadając do niej tylko na chwilę i widząc, jak dokarmia bezdomne kotki pod blokiem. Za młodu nie była taka wylewna
Ale odkąd przeszła na emeryturę, to dosłownie oszalała na punkcie zwierząt. Taka była z niej kocia mama, że sąsiedzi nieraz szeptali coś pod nosem i pokazywali sobie ją palcem.
Dzień dobry, Kacperku odparła Zuzanna z uśmiechem, wyprostowała się i pomachała do niego. Nie uprzedzałeś, to nic nie przygotowałam, już byłam gotowa coś upichcić.
Wydaje mi się, że wszystko, co masz dobrego, i tak już oddałaś kotom parsknął śmiechem Kacper.
Nie potrafił pojąć, skąd w niej tyle tej troski. Po co pomaga każdemu zwierzakowi, byle futerku z ulicy Już cztery koty przygarnęła do siebie w ciągu jednego roku! A on myślał, że się uspokoi ale gdzie tam.
Zuzanna jednak uparcie dokarmiała i przygarniała. Kochała koty jak nikogo i nie umiała przejść obojętnie obok psa czy nawet gołębia obok śmietnika.
Ludzie ze wspólnoty szeptali na nią Matka Teresa.
Kacprowi było wstyd, gdy widział, jak sąsiedzi kręcą głowami i drwią z jego matki.
Synku, niech sądzą co chcą powiedziała mu, łapiąc jego nerwowy wzrok na podśmiechujących się sąsiadach. Jest tyle zła, to próbuję dołożyć trochę dobra.
Zuzanna spojrzała na koty, które pałaszowały jedzenie.
Pomyśl, co one mają na tej ulicy? Nic. Niech chociaż trochę czują się kochane i potrzebne. Wiesz, co babcia zawsze powtarzała że gorzej od samotności jest wiedzieć, że nikt cię nie chce.
Ale już cztery koty masz Mało ci? zdziwił się Kacper.
Nie o ilość chodzi, synku. Sama wiesz, mogłabym ich mieć i z dziesięć, gdybym miała większe mieszkanie i lepszą emeryturę. Biorę tyle, na ile mnie stać. Ale reszcie też trzeba pomóc i nic mnie nie obchodzi, czy ludzie powiedzą, że jestem dziwna. Przykład trzeba dawać!
Taki przykład?
Właśnie! Może ktoś popatrzy i też zacznie. Odpowiadamy za tych, których oswoiliśmy. Jesteśmy ludźmi powinniśmy pomagać słabszym. Bo kto inny?
Kacper starał się matkę zrozumieć, ale mu nie wychodziło Uważał, że aż taka empatia to przesada. No chyba, że pomagałby biednym ludziom to rozumiałby. Ale zwierzęta?
Nie miał nic do kotów czy psów, tylko uważał, że można przesadzić
Ale trzy dni po tej rozmowie wydarzyło się coś, co mu światopogląd wywróciło do góry nogami.
Tego dnia musiał zostać po godzinach w robocie nagły młyn, więc wracał do domu dopiero po północy.
Był ostrożnym kierowcą, nie lubił łamać przepisów, ale tym razem dał się ponieść. Nabrał prędkości wiesz, czasem ma się ochotę poczuć odrobinę wolności na pustych ulicach ale nie długo.
Kacper w ostatniej chwili zauważył na szosie leżącego psa.
Zahamował z piskiem opon, a dopiero potem poczuł jak trzęsą mu się ręce. Wyszedł z auta i podbiegł.
Jedno spojrzenie wystarczyło, żeby ocenić, że pies musiał być potrącony przez samochód. Pewnie przez kogoś, kto też miał gdzieś przepisy albo był na rauszu. Ale to już nie miało znaczenia. Trzeba było coś zrobić.
Kompletnie nie wiedział, jak się zabrać za ratowanie dużego, obcego psa. I wtedy przyszło mu do głowy: zadzwonię do mamy!
*****
Halo Kacperku, co się stało?! odebrała przerażona Zuzanna. Dlaczego dzwonisz o trzeciej?
Mamo, przepraszam, wracałem z pracy a tu taki widok nie wiem, co robić…
Co za widok?! Powiedz w końcu! Chcesz żebym zawału dostała?!
Na drodze leży pies, chyba potrącony. Może coś poradzisz?
Zapadła cisza.
To potrąciłeś człowieka?! Na śmierć?! krzyknęła i ledwo utrzymała telefon.
Nie, chyba nie i to nawet nie ja. To pies. Wygląda na bezdomnego, ciężko oddycha. Mamo, kojarzysz może jakąś pomoc dla zwierząt w nocy? Nie wiem, gdzie dzwonić
Kacper patrzył, jak pies walczy oddechem, a w oczach miał niesamowity smutek.
Najważniejsze, że żyje pomyślał i czekał na słowa mamy.
Kochany, co ja mogę poradzić. Nie znam żadnych weterynarzy na noc. Wiesz, że w Opolu nie mamy całodobowej przychodni. Do Wrocławia nie dowieziesz jej w takim stanie Wiesz co? Przywieź go do mnie.
Naprawdę?! U Ciebie cztery koty mieszkają?
Koty to nie krokodyle, poradzą sobie. Nie trać czasu na pierdoły. Przewieź psa, ja szykuję, co trzeba, pomyślę, jak pomóc.
*****
Po pół godziny Kacper wszedł na czwarte piętro, niosąc psa na rękach. Cały brudny, tapicerka w aucie do prania, ale było mu wszystko jedno zależało tylko, by pies przeżył. Tak zresztą się przejął, jakby ratował człowieka.
Połóż tu delikatnie Zuzanna wskazała zabezpieczony kanapę starymi prześcieradłami.
Nie była weterynarzem, ale przez lata wizyt u lecznic co-nieco się nauczyła i to się przydało właśnie teraz. Kacper z kolei szukał instrukcji na smartfonie.
Zatrzymali krwawienie i pieska jakby odciążyło.
Nie uwierzysz, nawet koty się dołączyły do akcji! Na początku podeszły z dystansem, ale kiedy się zorientowały, o co chodzi, położyły się koło psa na kanapie i mruczały, jakby leczyły go po swojemu Suńka zasnęła przy tym mruczeniu nie zemdlała, tylko spała, a to dobrze, bo nie czuła bólu przez noc. (No, to na pewno zasługa kocich łapek…)
Myślisz, że jej wyjdzie na zdrowie? Kacper położył dłoń na psa.
Jestem pewna, że będzie dobrze odpowiedziała Zuzanna, zmęczonym, ale radosnym głosem. Rany są poważne, ale nie śmiertelne. A wiesz co? Ten pies obudził w Tobie empatię do zwierząt. Nie pojawił się tu przez przypadek
Mamo, nie mogłem jej zostawić To byłoby nie w porządku.
No właśnie, synku! Jeszcze parę dni temu śmiałeś się z moich kotów, a dziś nockę zarywasz, by ratować psa i czuję, że już jej nie wypuścisz na ulicę, prawda?
Chyba nie przyznał się cicho Kacper i aż go to wzruszyło.
Czuć się po prostu dobrym człowiekiem jakie to dziwne i miłe zarazem.
*****
Z samego rana Kacper zawiózł suczkę do gabinetu weterynaryjnego. Ledwo otworzyli drzwi, a już ludzie ustąpili mu pierwszeństwa w kolejce. Wszyscy od razu wiedzieli, po co i nawet nie trza było nic mówić.
I wtedy Kacper zrozumiał, że nie ma nic złego w tym, by kochać i ratować zwierzęta. Ci, którzy to robią, sami stają się lepsi i bardziej ludzcy.
Pies, któremu nadał imię Figa, doszedł do siebie, a teraz Kacper przyjeżdża w soboty do mamy i razem chodzą na spacer on, Zuzanna, Figa no i oczywiście koty, które same się dołączają.
Sąsiedzi patrzą na nich z niedowierzaniem, czasem ktoś się popuka w czoło, ale zupełnie ich to już nie rusza.
Dzięki Figa świat Kacpra stał się lepszy A mama nauczyła go, że każdy, komu można pomóc czy to kot, pies czy człowiek jest tego wart.
Taka to historia, mój drogi.
