Odkryłam, że mój były mąż mnie zdradza, bo nagle wziął się za zamiatanie ulicy. I wiem, jak komicznie to brzmi, ale naprawdę tak było. On był elektrykiem, pracował z domu miał warsztat w garażu i całymi dniami grzebał w kablach, śrubokrętach, z klientami na głowie. Po domu raczej się nie kręcił nie miał do tego ani serca, ani drygu, po prostu go to irytowało. Jak już miał trochę wolnego czasu, to wolał odpocząć obejrzeć mecz, wypić piwo z sąsiadami czy odpalić grilla. Typ człowieka spokojnego. Żadnych imprez, żadnych wybuchów z tych, co to nawet cienia podejrzenia nie wzbudzają.
Nasza ulica w podwarszawskim miasteczku wyglądała jak z filmu Barei: szeroka, wyboista, z ogromnymi kasztanami, pod którymi wiecznie walały się liście, kurz, błoto jak po odwilży. Zamiatanie było właściwie codzienną rutyną. Zazwyczaj ja się tym zajmowałam o świcie, przy okazji szykując śniadanie. Aż tu pewnego dnia w sąsiednim domu pojawiła się nowa lokatorka taka typowa historia, bo ten dom był wiecznie wynajmowany i ludzie zmieniali się jak w kalejdoskopie.
Minęło kilka miesięcy i nagle mój mąż ni z tego, ni z owego zaczyna mówić:
Nie, kochanie, dziś ja pozamiatam.
Początkowo pomyślałam, że cud jakiś. Wreszcie mogłam zrobić coś innego: pozmywać, ogarnąć łazienkę, może wreszcie posegregować te wieczne skarpetki bez pary. Nie pilnowałam go, nie miałam powodu. Ale on, od tamtej pory, codziennie rano punkt siódma zamiatał. Takiej punktualności po nim nie znałam, bo poza godzinami dla klientów był totalnie wolnym duchem.
Z ciekawości podglądam przez okno, a tam mój Zbyszek stoi z miotłą, nie zamiata, tylko gada. I jeszcze się głupkowato uśmiecha. A naprzeciwko ta nowa sąsiadka, pani Elżbieta. Pomyślałam: przypadek. Ale następnego dnia to samo. I kolejnego. Za każdym razem, kiedy on wychodził, ona już tam była. Wyglądało to, jakby się zmówili.
Wzięłam się za detektywistyczną robotę. Okazało się, że nie tylko rano. W sobotę powiedział, że idzie z kolegami na piwo do Żubra. Normalna rzecz. A tu patrzę przez okno sąsiadka wychodzi, wykrzykuje:
O, dzień dobry panie Zbyszku! Miłego wieczoru!
No i ona niby to przypadkiem zmierza w tym samym kierunku. Ramię w ramię z moim mężem
Tydzień później Zbyszek wychodzi niby pograć w piłkę co robił ostatnio jakieś pięć lat temu. Wychodzi, a po paru minutach Elżbieta wychodzi za nim, udając rozmowę przez telefon, idąc dokładnie w tym samym kierunku.
Nie miałam dowodów zero SMS-ów, brak zdjęć czy dziwnych zapisków. Ale ta ich synchronizacja zaczęła przekraczać granice przypadku.
W końcu pewnego dnia staję z nim twarzą w twarz i bez owijania:
Wiem, że coś masz z sąsiadką.
Zdziwiony, udaje głupiego. Próbował zaprzeczać, ale powiedziałam mu jasno:
Widziałam was. Codziennie. Nie rób ze mnie idiotki.
Zamilkł, spuścił głowę i wyznał:
Tak, jestem z nią. Zakochałem się.
Wywaliłam go z domu z krzykiem. Bez dzieci, bez dzielenia majątku wszystko załatwione w kilka minut. Najzabawniejsze (albo najsmutniejsze?) okazało się to, że wyprowadził się do sąsiedniego domu, do Elżbiety.
Nie nacieszyli się za długo. Po dwóch miesiącach spakowali manatki i zniknęli. Co się stało, nikt nie wie. Wywieźli się nie wiadomo gdzie. Sąsiedzi, rodzina wszyscy o tym gadali. A ja? Ja już nie chciałam nic wiedzieć. Wolę codziennie rano zamiatać przed własnym domem i nie mieć takich niespodzianek jak Zbyszek z Elą.
