Dzisiaj znów wspominam.
Wojciech przeprowadził się do sąsiedniej wsi i od razu postanowił budować. Stary domek, który dostał po ciotce, stał się tymczasowym schronieniem. Pracował bez wytchnienia: dobudowywał werandę, wymieniał dach… Aż pewnego dnia zobaczył – po piaszczystej drodze od przystanku szła smukła kobieta z siatką w ręku. Kinga. Taka miejska, zadbana, z wyprostowaną postawą.
„Oby taką na żonę” – przemknęło mu przez myśl.
Kilka dni potem spotkał ją pod sklepem wiejskim. Po prostu podszedł i powiedział:
— Jestem Wojciech. Wiem, że pani Kinga. Może się poznamy?
Kinga się zawstydziła. Takim mężczyzną, młodym, krzepkim, interesuje się ona, kobieta, która już wiele przeszła. Ale Wojciech był uparty i dobry. Zaczęli się spotykać. A po roku stało się coś, czego Kinga się nie spodziewała – oświadczył się. Dał pierścionek. Prawdziwy, złoty, z kamykiem.
Kinga nie wierzyła własnemu szczęściu. W końcu miała już pięćdziesiąt osiem lat, a Wojciech był młodszy o trzy. Mieszkali we dwoje, syn dawno wyprowadził się do innego województwa – tam studiował, ożenił się i został. Wnuczka miała pięć lat, przyjeżdżali rzadko, ale Kinga czekała na każdy telefon, na każde zdjęcie.
Tego wieczoru siedziała przy oknie. W barszczu stygły łyżki, a w sercu – niepokój. Wojciech od rana był na polu – siewy. Mówił, że dziś powinni skończyć. A jego wciąż nie było.
Przypomniała sobie dzieciństwo. Najstarsza z szóstki rodzeństwa, w ciasnym domku z ojcem, matką i staruszką babcią. Całe gospodarstwo na jej barkach, grosza ledwo starczało. Zabawek nie było. Nawet choinki na Boże Narodzenie nie stawiali – po raz pierwszy zobaczyła ją dopiero w szkole. Tam też poczuła pierwszy raz radość – błyszczące bombki, kolędy, dziecięcy śmiech…
A potem – jak grom: umarł ojciec. Dwa miesiące później – babcia. Matka została sama z sześciorgiem dzieci. Kinga miała wtedy trzecią klasę. Jej dzieciństwo się skończyło. Zastąpiła babcię: gotowała, sprzątała, zajmowała się najmłodszymi. Jej ręka została uszkodzona po upadku ze strychu – palce nigdy nie odzyskały sprawności, ale się nie poddawała.
Po ósmej klasie poszła do technikum. Tam, po raz pierwszy w życiu, czuła się szczęśliwa: przyjaciółki, pochwały nauczycieli, nauka. Została krawcową, wszystko robiła niemal jedną ręką. Wysłali ją nawet za granicę – dziesięciu najlepszych uczniów, a ona była wśród nich.
Ale matka nie poparła jej marzenia o małżeństwie – z Darkiem, dobrym chłopakiem z technikum. Powiedziała: „Po co ci to, samotność to twoja przyszłość”. I chyba te słowa coś w niej złamały…
Po zamknięciu zakładu musiała wrócić na wieś. I tam zobaczyła Wojciecha.
I oto są razem. Już tyle lat. Wybudowali dom. Wychowali syna. A teraz – tylko czeka, aż otworzy się furtka.
I widzi – idzie! Wojciech, zmęczony, ale uśmiechnięty:
— Kingo, koniec! Skończyliśmy siew. Jutro wreszcie odpoczniemy…
I w tych słowach było tyle ciepła, że wszystkie dawne bóle, zdrady, straty rozpłynęły się. Wiedziała – wreszcie jej życie należy do niej. I jest w nim miłość.
