— Dobra kobieta. Co byśmy bez niej zrobili? — A ty jej tylko dwa tysiące miesięcznie płacisz. — Heleno, przecież przepisaliśmy na nią mieszkanie Mikołaj wstał z łóżka i powoli poszedł do drugiego pokoju. W świetle lampki nocnej, przymrużonymi oczami, spojrzał na swoją żonę. Przysiadł obok niej, wsłuchał się. — Chyba wszystko w porządku. Wstał i powoli powlókł się do kuchni. Otworzył kefir, poszedł do łazienki. I wrócił do swojego pokoju. Położył się na łóżku. Nie mógł zasnąć: — Nam z Heleną już po dziewięćdziesiąt lat. Ile przeżyliśmy? Niedługo czas będzie odejść do Boga, a nikogo obok nie ma. Córki, Natalii już nie ma, nie miała nawet sześćdziesiątki. Maksym też już nie żyje. Balował… A wnuczka, Ola, od dwudziestu lat mieszka w Polsce. O dziadkach już pewnie nie pamięta. Może już i dzieci duże… Nawet nie zauważył, kiedy zasnął. Obudził go dotyk dłoni: — Mikołaju, wszystko w porządku? — rozległ się cicho głos. Otworzył oczy. Nad nim pochylała się żona. — Co się dzieje, Heleno? — Patrzę — leżysz i się nie ruszasz. — Jeszcze żyję! Idź spać! Słychać było powłóczące kroki. Kliknął wyłącznik w kuchni. Helena wypiła wodę, poszła do łazienki i wróciła do swojego pokoju. Położyła się na łóżku: — Tak to jest, kiedyś się obudzę, a jego już nie będzie. Co wtedy zrobię? A może ja pierwsza… Mikołaj już nawet zamówił nasz stypę. Nigdy bym nie pomyślała, że coś takiego można ogarnąć wcześniej. Z drugiej strony — dobrze. Kto by się tym zajął? Wnuczka zupełnie o nas zapomniała. Tylko sąsiadka Iwonka czasem wpada. Ma klucz do naszego mieszkania. Dziadek co miesiąc oddaje jej tysiąc złotych z naszej emerytury. Ona robi zakupy, kupuje co trzeba. Po co nam pieniądze? I tak z czwartego piętra już sami nie schodzimy. Mikołaj otworzył oczy. Słońce zaglądało przez okno. Wyszedł na balkon i zobaczył zielony szczyt czereśni. Uśmiechnął się: — No, doczekaliśmy lata! Poszedł do żony. Ta siedziała zamyślona na łóżku. — Helenko, nie smuć się! Chodź, coś ci pokażę. — Ojej, już sił nie mam! — staruszka ledwo wstała z łóżka. — Co ty wymyśliłeś? — Chodź, chodź! Podtrzymując ją za ramiona, zaprowadził żonę na balkon. — Patrz, czereśnia zielona! A mówiłaś, że nie doczekamy lata. Doczekaliśmy! — Ojej, rzeczywiście! I słoneczko świeci. Usiedli na ławeczce na balkonie. — Pamiętasz, jak zaprosiłem cię do kina? Jeszcze w szkole. Wtedy też czereśnia już się zieleniła. — Czy można coś takiego zapomnieć? Ile to już lat minęło? — Siedemdziesiąt z haczykiem… Siedemdziesiąt pięć. Długo siedzieli, wspominali młodość. Na starość wszystko się zapomina, czasem nawet co wczoraj robiłeś, ale młodość zapamiętasz na zawsze. — Oj, zagadaliśmy się! — wstała żona. — A przecież śniadania nie zjedliśmy. — Heleno, zaparz dobrej herbaty! Mam już dosyć tych ziół. — Przecież nie możemy. — No to niech będzie słaba i po łyżeczce cukru. Mikołaj popijał słabą herbatę, zapijając malutką kanapkę z serem, i wspominał czasy, kiedy na śniadanie była mocna, słodka herbata, jeszcze z pączkami czy racuchami. Przyszła sąsiadka. Uśmiechnęła się z uznaniem: — Jak tam, staruszki? — Jak mogą mieć sprawy dziewięćdziesięciolatkowie? — zażartował dziadek. — No, jak żartujesz, to dobrze. Co wam kupić? — Iwonka, kup mięsa! — poprosił Mikołaj. — A wam nie wolno. — Kurczaka można. — Dobrze, kupię. Ugotuję wam rosołek z makaronem! Sąsiadka posprzątała, pozmywała. I wyszła. — Heleno, chodź na balkon — zaproponował mąż. — Na słoneczku się ogrzejemy. — Chodźmy! Przyszła sąsiadka. Wyszła na balkon: — Tęskniliście za słońcem? — Dobrze z tobą, Iwonka! — uśmiechnęła się Helena. — Zaraz wam tu przyniosę kaszę. I zacznę obiad gotować. — Dobra kobieta — spojrzał na nią Mikołaj. — Co byśmy bez niej zrobili? — A ty jej tylko dwa tysiące miesięcznie płacisz. — Heleno, przecież przepisaliśmy na nią mieszkanie. — Ona o tym nie wie. Tak sobie przesiedzieli na balkonie do obiadu. Na obiad był rosół z kurczaka, smaczny, ze skrawkami mięsa i rozgniecionymi ziemniakami. — Zawsze taki gotowałam dla Natalki i Maksa, jak byli mali — wspomniała Helena. — A na starość obcy ludzie nam gotują — ciężko westchnął Mikołaj. — Widać, Mikołaju, taka nasza dola. Odejdziesz czy ja, i nikt nawet nie zapłacze. — Wystarczy, Heleno, nie smućmy się. Chodźmy trochę się przespać! — Mikołaju, nie bez powodu mówią: „Stary czy dzieciak — wszystko jedno”. I u nas wszystko jak u dzieci: zupa przetarta, drzemka, podwieczorek. Mikołaj trochę się zdrzemnął i wstał — coś nie mógł usnąć. Pogoda się zmienia, czy co? Poszedł do kuchni. Na stole dwie szklanki z sokiem, starannie przygotowane przez Iwonkę. Wziął je ostrożnie, żeby nie rozlać, i poszedł do pokoju żony. Siedziała zamyślona, patrząc w okno: — Co ty, Helenko, znowu smutna? — uśmiechnął się mąż. — Chodź, napij się soku! Wzięła, łyknęła: — Też nie możesz spać? — Pogoda taka. — Od rana coś się źle czuję — Helena pokiwała smutno głową. — Czuję, że niewiele mi zostało. Pochowaj mnie dobrze. — Heleno, co ty wygadujesz? Jak ja bez ciebie będę żyć? — Ktoś z nas i tak pierwszy odejdzie. — Dość! Chodźmy na balkon! Siedzieli tam do wieczora. Iwonka zrobiła serniczki. Najedli się i usiedli obejrzeć telewizję. Oglądali co wieczór — ale nowe filmy trudne do zrozumienia, więc oglądali stare komedie i bajki. Dziś obejrzeli tylko jedną bajkę. Helena wstała: — Pójdę spać. Jakaś zmęczona jestem. — To i ja pójdę. — Daj, popatrzę na ciebie — nagle powiedziała żona. — Po co? — Tak po prostu, popatrzę. Długo patrzyli sobie w oczy. Pewnie wspominali młodość, kiedy wszystko było jeszcze przed nimi. — Chodź, odprowadzę cię do łóżka. Helena wzięła męża pod rękę, i powoli poszli. Troskliwie przykrył żonę kołdrą i wrócił do swojego pokoju. Ciężko mu było na sercu. Długo nie mógł zasnąć. Wydawało mu się, że nie spał wcale. Ale zegarek na nocnej szafce pokazywał drugą w nocy. Wstał i poszedł do żony. Leżała z otwartymi oczami: — Heleno! Chwycił ją za rękę. — Heleno, co się stało! He-le-no! Nagle sam zaczął się dusić. Doszedł do swojego pokoju. Wziął przygotowane dokumenty, położył na stole. Wrócił do żony. Długo patrzył na jej twarz. Położył się obok i zamknął oczy. Zobaczył swoją Helenę — młodą i śliczną jak siedemdziesiąt pięć lat temu. Szła gdzieś do światła w oddali. Dogonił ją, złapał za rękę. Rano Iwonka weszła do sypialni. Leżeli obok siebie. Na ich twarzach pozostał ten sam, szczęśliwy uśmiech. Kobieta zadzwoniła po pogotowie. Lekarz, który przyjechał, patrzył ze zdumieniem: — Odeszli razem. Musieli się bardzo kochać… Ich zabrali. A Iwonka osunęła się bez sił na krzesło przy stole. Dopiero wtedy zobaczyła dokumenty i testament na swoje nazwisko. Ukryła głowę w dłoniach i rozpłakała się… Daj lajka i podziel się swoimi przemyśleniami w komentarzu!