Dlaczego zgodziłem się, żeby mój syn i synowa zamieszkali ze mną? Sam nie wiem.
Nazywam się Wojciech Nowak, mieszkam w dwupokojowym mieszkaniu w jednej z spokojnych dzielnic Poznania. Mam sześćdziesiąt trzy lata, jestem wdowcem. Moja emerytura jest skromna, ale starcza mi na życie. Gdy mój syn Kamil ożenił się dwa lata temu, cieszyłem się jak każdy ojciec. Jest młody ma trzydzieści jeden lat, a moja synowa Ewa jest od niego nieco młodsza. Pobrali się, zawarli związek małżeński, ale nie mieli gdzie mieszkać. Nie mieli własnego lokum. Powiedzieli: Tato, zostaniemy z tobą na trochę. Wkrótce uzbieramy na wkład własny i się wyprowadzimy.
Jak głupiec, ucieszyłem się myślałem, że będę pomagał z wnukami. I ich wpuściłem. Teraz nawet nie wiem, jak się z tego wyplątać. Bo to na trochę trwa już dwa lata, a wszyscy żyjemy bez oddechu.
Na początku starałem się nie wtrącać. Młodzi są, uczą się życia małżeńskiego. Nie przeszkadzałem, gotowałem, prałem, wszystko robiłem jak należy. Potem Ewa zaszła w ciążę. Wcześnie, pomyślałem skoro Bóg tak chciał, to pewnie ma swój plan. Urodził się mój wnuk, Jakub. Cudowny chłopczyk. Tyle że z jego narodzinami wszystkie oszczędności poszły w diabły. Każdy wie, ile kosztuje dziecko: pieluchy, mleko, kaszki wszystko drogie, a Ewa chce tylko markowe produkty, zawsze świeże, najlepiej importowane.
Jestem gotów pomagać. Ale nie jestem służącym. A jednak stałem się nianią, kucharzem i sprzątaczem w jednym. Młoda matka jest strasznie zmęczona. Jakub podobno nie daje jej spać. Więc leży do południa, wpatrzona w telefon. Dziecko w kojcu. Ona na kanapie. Telewizor w tle, obiad ode mnie, podłoga umyta, wnuk wykąpany. A Ewa narzeka, że jest wypalona.
A mój syn? Kamil idzie do pracy i wraca ze zwieszoną głową, nawet się nie odzywa. Gdy próbuję z nim porozmawiać, od razu się wymiguje. Mówi: Tato, nie mieszaj się. A Ewa zachowuje się, jakby to ona tu rządziła. Ja powiem słowo, ona odpowie trzema. I zawsze podniesionym tonem. Potem Kamil mówi, że uciemiężam jego żonę. Uciemiężam! Jakbym nie dźwigał ich na swoich plecach!
Nie wiem już, co robić. Mówię Kamili: Synu, znajdźcie coś do wynajęcia. Jestem zmęczony. A on na to: Nie mamy pieniędzy, tato. Zaproponowałem zamianę mieszkania: ja wziąłbym małe kawalerkę, a oni zebraliby na wkład i żyli jak dorośli. Sami decydowaliby o swoim życiu. Wnukowi pomagałbym tylko trochę, na tyle, na ile stać. Ale nie Kamil tylko kiwa głową, a nic się nie zmienia.
Rozumiem, że młodzi, że trudno. Ale ja też nie jestem ze stali. Mam problemy z ciśnieniem, bolą mnie stawy, nie śpię po nocach. A gdy mnie potrzebują od razu biegam, do szpitala, po zastrzyki, dniami zajmuję się wnukiem. A jak powiem, że jestem zmęczony, patrzą na mnie jak na zdrajcę.
Ostatnio doszło do awantury. Wstałem rano, posprzątałem kuchnię, ugotowałem kaszkę dla wnuka, jak zawsze. Ewa w końcu wstała i rzuciła: Znowu te domowe kaszki? Mówiłam, że chcę gotowe! Nie wytrzymałem. Powiedziałem, że jestem dziadkiem, a nie kuchennym robotem. Że powinni sami się utrzymywać. Ona się rozpłakała, Kamil stanął po jej stronie, trzask drzwiami i wyszli. Godzinę później wrócili, jakby nigdy nic. Nawet przeprosić nie przyszli.
Teraz budzę się każdego ranka i myślę: po co ich wpuściłem? Dlaczego nie postawiłem sprawy od razu jasno? Pewnie dlatego, że jestem ojcem. Bo kocham syna. Ale coraz częściej łapię się na tym, że kocham, a jednocześnie padam ze zmęczenia. I gdy siadam, by wziąć leki na ciśnienie, myślę może już czas ich wykopać? Będzie mi przykro, ale przynajmniej nie oszaleję.
I powiedzcie mi czy tylko ja jestem taki naiwny? Czy jest jeszcze ktoś w moim wieku, kto dał się wciągnąć w tę pułapkę?
