Czemu zgodziłam się, żeby mój syn i synowa zamieszkali ze mną? Nadal nie wiem.
Nazywam się Wanda Nowak, mieszkam w dwupokojowym mieszkaniu w jednej z dzielnic mieszkaniowych Wrocławia. Mam sześćdziesiąt trzy lata, jestem wdową. Emerytura jest skromna, ale wystarcza. Gdy mój syn Marek się ożenił dwa lata temu, byłam szczęśliwa, jak każda matka. On jest młody ma trzydzieści jeden lat, a moja synowa Kasia jest trochę młodsza. Wzięli ślub, stworzyli rodzinę, ale nie mieli własnego mieszkania. Powiedzieli: Mamo, zamieszkamy z tobą na trochę. Wkrótce uzbieramy na wkład własny i wyprowadzimy się.
Jak głupia, ucieszyłam się myślałam, że będę opiekować się wnukami. I pozwoliłam im zostać. Teraz nawet nie wiem, jak z tego wybrnąć. Bo to trochę trwa już dwa lata, a wszyscy tracimy cierpliwość.
Na początku starałam się nie wtrącać. Młodzi, przyzwyczajają się do małżeństwa. Gotowałam dla nich, prałam, robiłam wszystko, co trzeba. Potem Kasia zaszła w ciążę. Wcześnie, pomyślałam skoro Bóg tak chciał, to ma swój powód. Urodził się mój wnuk, Jaś. Cudowny chłopczyk. Tylko że wszystkie oszczędności poszły na niego. Każdy wie, ile kosztuje dziecko: pieluchy, mleko, kaszki wszystko drogie, a Kasia chce tylko markowe produkty, zawsze świeże, tylko importowane.
Jestem gotowa pomagać. Ale nie jestem służącą. A jednak stałam się nianią, kucharką i sprzątaczką w jednej osobie. Młoda mama jest strasznie zmęczona. Jakby Jaś nie dawał jej spać. Więc leży do południa, wpatrzona w telefon. Dziecko w kojcu, ona na kanapie. Telewizor włączony, obiad ugotowany przeze mnie, podłoga umyta, wnuk wykąpany. A Kasia narzeka, że jest wypalona.
A mój syn? Marek idzie do pracy i wraca pochmurny, nie odzywa się. Gdy próbuję z nim rozmawiać, od razu się wymiguje. Mówi: Mamo, nie mieszaj się. A Kasia zachowuje się, jakby to było jej mieszkanie. Ja powiem jedno, ona odpowie trzema. I zawsze podniesionym tonem. Potem Marek mówi, że uciemiężam jego żonę. Uciemiężam! Ja, która im tyle pomagam!
Nie wiem już, co robić. Mówię Markowi: Synku, wynajmijcie coś. Jestem zmęczona. A on na to: Nie mamy pieniędzy, mamo. Zaproponowałam zamianę mieszkania: ja wzięłabym małe kawalerkę, a oni zebraliby na wkład własny i żyli jak dorośli. Byli odpowiedzialni za swoje życie. Pomagałabym z wnukiem, kiedy mogłabym. Ale nie, Marek tylko kiwa głową, a nic się nie zmienia.
Rozumiem, że młodym jest ciężko. Ale ja też nie jestem ze stali. Mam problemy z ciśnieniem, bolą mnie stawy, nie sypiam. A gdy mnie potrzebują, od razu lecę do szpitala, po zastrzyki, zostaję z Jasiem na dni. Kiedy mówię, że jestem zmęczona, patrzą na mnie jak na zdrajczynię.
Ostatnio doszło do kłótni. Rano posprzątałam kuchnię, ugotowałam kaszkę dla wnuka, jak zawsze. Kasia wstała i powiedziała: Po co znowu to gotujesz? Mówiłam, żebyś kupowała gotowe! Nie wytrzymałam. Powiedziałam, że jestem babcią, a nie kuchennym robotem. Że powinni utrzymywać siebie sami. Ona się rozpłakała, Marek stanął po jej stronie, trzask drzwiami, wyszli. Po godzinie wrócili, jakby nigdy nic. Nawet nie przeprosili.
Teraz budzę się i myślę: dlaczego ich wpuściłam? Czemu nie postawiłam sprawy jasno na początku? Może dlatego, że jestem matką. Bo kocham syna. Ale coraz częściej łapię się na tym, że kocham, ale jestem wykończona. I gdy siadam brać tabletki na ciśnienie, myślę może już czas ich wyrzucić? Będzie mi ciężko, ale przynajmniej nie oszaleję.
I powiedzcie czy tylko ja jestem taką naiwniaczką? Czy są jeszcze inni w moim wieku, którzy dali się w to wciągnąć?
