— No cóż, nie przyjedzie… — z goryczą wzdycha Weronika Stanisławówna. — Ja i mój mąż już nawet się nie denerwujemy, przywykliśmy. Za każdym razem to samo. Najpierw obietnice, potem cisza.
— Co się stało tym razem? — pytam. — Znowu synowa nie pozwoliła? Pamiętam, że jakoś nie przepadaliście za sobą…
— Może i nie pozwoliła. Choć syn nigdy nie powiedział wprost, że to ona go powstrzymuje. Ale widać… Wcześniej przyjeżdżał częściej. A teraz — koniec. Znalazła sposób, by go zatrzymać. Nawet dach teraz pewnie będziemy naprawiać z najemnymi robotnikami — syn, jak widać, nie może poświęcić jednego dnia — mówi Weronika, ledwie powstrzymując urazę.
Chodzi o jej czterdziestoletniego syna, Jacka. Wyjechał z rodzinnej wsi dwanaście lat temu, osiadł w wojewódzkim mieście, pracuje jako mechanik. Kiedyś robił wszystko sam, teraz tylko nadzoruje. Ożenił się w mieście, kupił mieszkanie. Wszystko sam. Żonę, Ewę, poznał późno — oboje nie byli młodzi, gdy się zeszli.
— Ona z nikim przed nim nie była w poważnym związku — ciągnie Weronika. — I rozumiem dlaczego. Charakter ma… ciężki. Od pierwszej chwili nie polubiliśmy się. Starałam się, naprawdę. Ale ona… jakby od razu uznała, że jestem wrogiem.
— Parę razy słyszałam ją przez telefon — wtrąca sąsiadka — niby zwykłe “dzień dobry”, a brzmi jak szyderstwo. Nie wiem, co on w niej znalazł.
Ewa prawie nie utrzymuje kontaktu z rodzicami Jacka. Raz do roku, za jej “wielkim pozwoleniem”, może ich odwiedzić. I to — bez niej. W tym roku Jacek obiecał przyjechać na wiosnę — pomóc z remontem dachu. Kupił bilety. Ale, jak się okazało, synowa wszystko przekreśliła.
— Jest w ciąży — mówi Weronika z irytacją. — Więc teraz, uważasz, nie można jej samej zostawić. Choć dorosła kobieta, pielęgniarka, co jej grozi? Dwa tygodnie mu suszyła głowę. On się trochę opierał, ale potem…
— I jak to wygląda? — kręci głową mąż Weroniki. — On ją za rękę do pracy prowadzi? Przecież rodzice obok — niech pomogą. Dlaczego on ma wszystko porzucać dla niej?
— Właśnie — ciągnie Weronika. — Jestem pewna: to jej matka podpuszcza. Mówi: “Nie puszczaj, a nuż wróci i się rozwiecie”. Jej młodsza córka, nawiasem mówiąc, tak właśnie została sama z dzieckiem. Teraz mieszka u rodziców.
— Ale Jacek przecież nie jest taki — protestuję. — To porządny człowiek. I dlaczego nie mogliby przyjechać razem?
— Co ty! — macha ręką kobieta. — Ewa nigdy z nim nie przyjedzie. Mój mąż raz do niej zadzwonił — po tym urządziła taką scenę, że kazał mi już w ogóle nie dzwonić do syna. Bez sensu.
— A co mu powiedziała?
— Że my ciągle czegoś od niego chcemy. Że trzymamy go z dala od rodziny. Że nie ma już siły z nami walczyć. Że urlop powinien spędzać z żoną i dzieckiem, a nie “dogadzać zachciankom starych”. I że nasz dom jej niepotrzebny, niech sobie go zostawimy.
— Co za bezczelność! A syn?
— Mówi, że nie jest winny. Że nie chce eskalować. Że martwi się o ciążę. Wszystko rozumiem. Ale to niesprawiedliwe. Wychowaliśmy go, daliśmy, co mogliśmy. A teraz nie może przyjechać nawet na jeden dzień?
Mąż Weroniki nie wytrzymał. W gniewie powiedział synowi, że już nie będzie czekać — wynajmie ekipę, zrobi sam. A on niech siedzi z żoną, skoro to teraz dla niego ważniejsze niż rodzice.
— Tylko on nie rozumie — cicho mówi Weronika. — Żon może być wiele… A rodzice — jedni. I nie są wieczni…
