Dlaczego mama i tata nie zostali razem, Zosia nigdy się nie dowiedziała.
Miała trzy lata, gdy rodzice się rozeszli. Mama z małą Zosią wróciła z miasta do rodzinnej wsi.
— Wszystko zdążyłaś — nie wytrzymała babcia Hela, witając córkę i wnuczkę przy furtce. — Nauczyłaś się, wyszłaś za mąż, urodziłaś, rozwiodłaś. U was, młodych, wszystko tak szybko…
Mówią, że człowieka trzeba oceniać nie po słowach, ale po czynach.
Babcia Hela była dobrą babcią. Że tylko mruczy i gderze — bliscy dawno się przyzwyczaili.
Ale jakie robiła naleśniki! Ile znała bajek…
Zosia uwielbiała, gdy babcia kładła ją spać. Siadała na skraju łóżka, poprawiała wnuczce kołdrę i zaczynała powoli opowiadać kolejną baśniową historię.
Oczywiście, każde dziecko oprócz bajek pragnie uwagi i czułości. Ale babcia Hela „czułości” nie lubiła. Pocałować na dobranoc, przytulić, powiedzieć, że kocha — to nie o niej.
Mama Zosi wzięła przykład z babci i tak samo traktowała bliskich.
Czasami Zosia zastanawiała się: może nie kochają, skoro nie przytulają?
Ale pewnego razu Zosia się przeziębiła i przez trzy dni nie było jej lepiej, a karetka wciąż nie przyjeżdżała. Babcia Hela dniem i nocą nie odstępowała wnuczki. Mamy wtedy nie było — wyjechała gdzieś.
Jakby się zastanowić, Zosia więcej czasu spędzała z babcią niż z mamą.
— Kiedy mama wróci? — pytała ciągle babcię Helę.
— Jak sobie życie ułoży, to wróci — odpowiadała babcia.
Co znaczy „ułożyć sobie życie”, mała Zosia nie do końca rozumiała. Ale dopytywać się nie śmiała.
Jednak gdy wyjazdy mamy stawały się rzadsze, aż w końcu zupełnie ustały, Zosia pomyślała: w końcu „ułożyła”, teraz już zostanie z nimi.
Tylko że mama chodziła smutna. I jakby nie widziała Zosi, ciągle myślała o czymś swoim.
Potem mama zachorowała. Najpierw myśleli, że to nic poważnego, samo przejdzie.
Przestała jeść, przy każdej okazji próbowała się położyć. Ale nie spała, tylko leżała cicho z zamkniętymi oczami.
— Trzeba jechać do miasta, pokazać się dobremu lekarzowi, zrobić badania — powiedziała sąsiadka, którą poprosiła babcia Hela.
— Nigdzie nie jadę — odpowiedziała mama, która do tej pory milczała.
Zosia widziała, jak trudno przyszło jej wypowiedzieć te kilka słów.
Po tygodniu mamie zrobiło się znacznie gorzej. Do szpitala trzeba było jechać. Ale już karetką.
Zosia nie wiedziała wtedy, że widzi mamę po raz ostatni…
I zostały z babcią sam na sam.
Zosia prawie nie pamięta tamtych dni. Wszystko, co się działo, przypominało zły sen. Babcia, która płakała i nagle postarzała… Rzeczy mamy, które córka brała ze sobą do łóżka. Otulała się jej ciepłym szlafrokiem, tuliła rękawiczki pachnące perfumami.
— Żebym ja już nie żyła — wzdychała babcia Hela. — Co za nieszczęście… A ciebie na kogo zostawić…
Po raz pierwszy pogładziła Zosię po głowie pomarszczoną, zmęczoną dłonią. Dziewczynka bała się poruszyć, żeby babcia nie zabrała ręki.
Powoli zaczęły wychodzić z tego wszystkiego…
Zosia chodziła do szkoły, potem pomagała w gospodarstwie, odrabiała lekcje. Dnie ciągnęły się, podobne do siebie jak dwie krople wody.
Dopiero później zrozumiała, jak wtedy była szczęśliwa. Babcia Hela o nią dbała, próbowała zastąpić matkę i ojca.
…Piętnaście lat — to nie najlepszy wiek, by zostać samej na tym świecie. Ale los zadecydował inaczej.
Pewnego dnia babcia Hela zasnęła i już się nie obudziła. Jej życie zgasło we śnie.
Na pogrzebie Zosia nawet nie potrafiła zapłakać. W środku czuła pustkę i beznadzieję.
Dziewczynkę zabrano do domu dziecka.
Po kilku dniach wezwał ją dyrektor.
— Zosiu, znaleźliśmy twojego ojca. Dzisiaj po ciebie przyjedzie. Zbierz rzeczy.
— Ale ja go nie znam…
Pojechać gdzieś z obcym mężczyzną? Nazywać go „tatą”? Do tego nie była gotowa.
— To się poznacie. Powinnaś się cieszyć, że ojciec się odnalazł. I że nie zrezygnował z ciebie. Mogło być przecież inaczej.
… — No, cześć — nieznajomy wysoki mężczyzna też czuł się nieswojo, patrząc na córkę, którą pamiętał jako malutką dziewczynkę.
Czy na pewno pamiętał…
— Chodźmy — wziął z rąk Zosi torbę z rzeczami i pierwszy ruszył do wyjścia.
Dziewczynka stała w miejscu, nie mogąc się ruszyć.
— Nie bój się, ja też się stresuję — mężczyzna uśmiechnął się nieśmiało i mrugnął.
„No, facet” — pomyślała Zosia, idąc za ojcem, którego nie znała.
W drodze do domu milczeli. Nie wiedzieli, o czym mówić.
Na progu mieszkania przywitała ich urodziwa kobieta, starannie umalowana. I ubrana nie po domowemu — elegancka sukienka, mnóstwo biżuterii.
— Poznajcie się, to Ola, moja żona — powiedział ojciec. — A to moja córka, Zosia — skinął w stronę dziewczynki.
— Miło mi — powiedziała Ola, rzucając Zosi ostre spojrzenie.
„Kłamie” — pomyślała Zosia.
Weszła do pokoju, rozejrzała się i aż westchnęła!
Na stole czekał pięknie nakryty obiad! A całe mieszkanie było jak muzeum — obrazy na ścianach, biały puszysty dywan, telewizor na całą ścianę, ciężkie zasłony.
…Zosia mieszkała z ojcem tydzień, ale ani razu nie nazwała go „tatą”. Nie potrafiła.
Ola zachowywała się, jakby dziewczynki w ogóle nie było. Leżała długo w łóżku, potem brała prysznic, malowała się, piła kawę.
Śniadanie robił Marek. Kroił grube plastry kiełbasy. Chleb kupował kroChociaż początki były trudne, Zosia z czasem zrozumiała, że czasem rodzina nie jest tym, co dostajemy, ale tym, co sami zbudujemy, krok po kroku, ucząc się kochać i wybaczać.
