Dlaczego przynieść własne jedzenie na Święta? Siostra i brat mojego męża wraz z rodzinami przez pięć lat świętowali Boże Narodzenie z nami. Wszystko gotowałam sama, nakrywałam do stołu, dbałam o każdy szczegół i sprzątałam po wszystkich. Oni po prostu się bawili. W zeszłym roku jednak straciłam cierpliwość – było to dla mnie zbyt trudne fizycznie, psychicznie i finansowo. Dlatego postanowiłam, że w tym roku każdy będzie miał swoje zadania. Tymczasem teściowa powiedziała mi niedawno, że są już starsi, że czas nie jest dla nich łaskawy i chciałaby znów urządzić wspólne święta u nas. Zadzwoniłam więc do rodzeństwa męża i powiedziałam, że mama chce spędzić święta razem. Na początku byli zachwyceni i stwierdzili, że powinniśmy posłuchać mamy – zgodzili się. Wtedy powiedziałam, że każdy musi przygotować coś do jedzenia – kto gotuje, co przynosi. Ja zadeklarowałam, że upiekę ciasto i przygotuję dwa ciepłe dania. Reszta rodziny miała zrobić dwie sałatki, przynieść rybę, mięso, sery, owoce i napoje. Każdy miał coś przynieść do picia. Kiedy wyliczyłam to wszystko, entuzjazm w ich głosach od razu znikł. Odpowiedzieli, że nie mają czasu, pracują, a najpierw trzeba wszystko kupić, a dopiero potem ugotować. Nie widzą sensu w przynoszeniu jedzenia – wolą świętować u siebie. Zapytałam więc: a co z naszą mamą? I wiecie, co odpowiedzieli? Zadzwonimy do niej z życzeniami – i to wszystko. Nie chcą dzielić się zakupami ani gotowaniem. Jeszcze nie powiedziałam tego teściowej. I sama nie wiem jak to zrobić – będzie bardzo rozczarowana. Co powinnam zrobić w tej sytuacji? Czy powinnam kolejny raz sama organizować Wigilię?

Dlaczego warto przynieść swoje jedzenie?

Siostra i brat mojego męża wraz z rodzinami przez pięć kolejnych lat spędzali z nami Wigilię. Ja wszystko gotowałam sama, nakrywałam do stołu, troszczyłam się o każdy szczegół i sprzątałam po wszystkim. Oni tylko ucztowali. Jednak w zeszłym roku moja cierpliwość wyparowała, zaczęłam wariować. Czułam się całkiem wykończona i fizycznie, i psychicznie, a także finansowo.

Postanowiłam więc w tym roku rozdzielić obowiązki na wszystkich.

Niedawno jednak teściowa zaczęła opowiadać, że już są starzy, że czas nie jest lekki, więc marzy jej się jeszcze jedna wspólna Wigilia u mnie w domu.

Zadzwoniłam więc do brata i siostry męża, powiedziałam, że mama chciałaby, abyśmy razem świętowali. Najpierw byli zachwyceni, stwierdzili, że mamę trzeba uszczęśliwić i zgodzili się.

Dopiero potem zaczęłam wymieniać kto co przygotuje i przyniesie. Ja zobowiązałam się do dwóch ciepłych dań i ciasta.

Oni mieli zrobić dwie sałatki, rybę, mięso, ser, owoce i napoje. Każdy miał też przynieść coś do picia.

Kiedy podałam całą listę, entuzjazm w ich głosach rozpłynął się zupełnie, jakby zmoczył ich deszcz kwietniowy. Powiedzieli, że nie mają czasu gotować, że praca, że najpierw trzeba to wszystko kupić, a potem jeszcze znaleźć siły na kuchnię. Nie widzą powodu, by przynosić własne dania. Wolą Wigilię we własnym domu.

Spytałam więc: a mama? Wiecie, co odpowiedzieli? Zadzwonimy i złożymy życzenia przez telefon.

Nie chcą więc dzielić się gotowaniem ani zakupami. Teściowej jeszcze nic nie powiedziałam. Nie mam pojęcia, jak to przekazać. Pewnie będzie bardzo zasmucona.

Co w takiej sytuacji zrobić? Czy może faktycznie znowu wszystko przygotować sama, tylko dlatego, że mam cichą nadzieję na prawdziwe, bliskie święta?