Moje życie w małej wsi pod Białymstokiem zamieniło się w niekończący się koszmar. Ja, Bożena, od lat dzielę dach z moją teściową, Zofią Kazimierą, która zrobiła wszystko, by moje dni stały się wylęgarnią frustracji. Dzisiaj moja cierpliwość pękła jak balon i zadałam jej pytanie, które dręczyło mnie od lat: „Dlaczego tak bardzo mnie nienawidzisz?” Odpowiedzi nie było, tylko lodowate milczenie i jej wzrok pełny wyższości. Moja dusza pękała z bólu, a serce krzyczało z poczucia niesprawiedliwości.
Tego dnia, jak zwykle, sprzątałam dom. Odsysałam kurz, myłam podłogi, starając się, by wszystko lśniło. Nagle Zofia Kazimiera, wygodnie rozwalona w swoim fotelu, z wyraźną satysfakcją rozsypała okruszki po herbatnikach prosto na świeżo umytą podłogę. Zamarłam, nie wierząc własnym oczom. To było celowe, nawet nie próbowała ukryć swojej złośliwości.
— Mamo, po co to robisz? Przecież widziałam, że specjalnie! — wykrzyknęłam, ledwo powstrzymując łzy.
Spojrzała na mnie z pogardą i rzuciła:
— Nic się nie stanie, jeszcze raz posprzątasz! Nie umrzesz!
Z zadowoloną miną wróciła do swojej starej gazety, którą czytała już chyba setny raz. Połykając urazę, wzięłam zmiotkę i szufelkę, by zbierać po niej śmieci. Ale we mnie wrzało. Wyszłam do drugiego pokoju, żeby nie wybuchnąć, a potem udałam się do ogródka — praca na świeżym powietrzu trochę koiła nerwy. Ale ból po jej słowach i czynach rozsadzał mnie od środka jak zatruty barszcz.
— Dlaczego tak bardzo mnie nienawidzisz? — nie wytrzymałam później, stojąc przed nią. — Czym na to zasłużyłam? Gotuję ci, pierzę, sprzątam, ubieram! Moja córka, Kasia, zawsze ci pomaga! Dlaczego mnie nienawidzisz?
Nawet się nie odwróciła. Ani słowa, ani spojrzenia — tylko lodowaty chłód. Rozpłakałam się, nie mogąc już dłużej wytrzymać. Skończywszy sprzątanie, zabrałam się za pranie, ale łzy same lecieły po policzkach. Moje życie stało się błędnym kołem upokorzeń i nie wiedziałam, jak się z niego wydostać.
Mój mąż, ojciec Kasi, zmarł dawno temu. Córka miała wtedy zaledwie osiem lat. Zaraz po pogrzebie Zofia Kazimiera oświadczyła:
— Zostaniesz u mnie! I nawet nie myśl o wyprowadzce. Nie chcę, żeby we wsi plotkowali, że cię wyrzuciłam.
Zgodziłam się, bo nie miałam dokąd pójść. U moich rodziców mieszkała już siostra z dwójką dzieci i dla nas z Kasią nie było miejsca. Naiwnie wierzyłam, że z czasem dogadamy się z teściową. Ale cudu nie było. Na ludzi zachowywała się jak święta, ale w domu, gdy byliśmy same, znęcała się nade mną. Wciąż powtarzała, że mam jej słuchać.
— Jesteś do niczego! Kto by cię chciał? Żaden facet na ciebie nie spojrzy, a do tego z dzieckiem! Będziesz żyć u mnie z Kasią, a jak umrę, dostaniecie dom. Ale jeśli nie zrobisz wszystkiego, co ci każę, zapiszę go siostrzeńcom i zostaniesz z niczym!
Bałam się jej gróźb i znosiłam to. Robiłam wszystko, by Kasia miała co jeść. A Zofia Kazimiera, która ma już dobrze ponad osiemdziesiąt, żyje i ma się świetnie. Zdrowie ma jak dąb, całą emeryturę wydaje na siebie, żądając, bym kupowała jej drogie wędliny i wykwintne przysmaki. Dawno zrozumiałam, że popełniłam błąd, zgadzając się tu mieszkać. Te lata upokorzeń złamały mnie.
Moja Kasia kończy studia i niedługo wyjdzie za mąż za wspaniałego chłopaka. Będą mieszkać u niego, a ja szczerze wierzę, że będzie szczęśliwa. Ale ja czuję się, jakbym pogrzebała własne życie. Dałam wszystko córce i teściowej, a w zamian dano mi tylko pogardę i samotność. Skąd wziąć siłę, by wyrwać się z tego piekła?
