Urodziłem się w małej wsi na Podkarpaciu. Po ukończeniu ósmej klasy poszedłem do technikum gastronomicznego w Rzeszowie i po czterech latach zdałem maturę oraz zdobyłem zawód kucharza. W tamtych czasach dużo mówiło się o budowie Centralnej Magistrali Kolejowej, wokół niej krążyły romantyczne opowieści, budziła emocje. Jako młody chłopak również poddałem się tym nastrojom i postanowiłem tam wyjechać do pracy.
Pracowałem w swoim zawodzie przy budowie CMK, ale po pięciu latach zacząłem rozumieć, że romantyzm jest piękny, ale trzeba coś ze swoim życiem zrobić.
Podczas tej pracy poznałem Tomasza, impresaria z Warszawy, który miał odpowiednie znajomości w stolicy. Po powrocie do Warszawy odnalazłem go i poprosiłem, żeby pomógł mi dostać się na studia. Nie odmówił, ale powiedział, że to kosztuje. Miałem oszczędności, przez lata zgromadziłem sporą sumę na kolei, więc zapłaciłem 16 000 złotych, co wtedy było naprawdę dużymi pieniędzmi.
Udało mi się również zmienić świadectwo i dowód osobisty. Za nowe dokumenty także zapłaciłem. Teraz w dowodzie byłem o pięć lat młodszy, a świadectwo z nowymi ocenami: same piątki i czwórki.
Tomasz pomógł mi dostać się na studia, ale kiedy zobaczył nowy dowód, bardzo się zdziwił i powiedział, że przesadzam z odmładzaniem się na papierze. Nie chciałem słuchać, zrzuciłem wszystko na żart, twierdząc, że znajdę sobie młodszą żonę. Przecież oficjalnie miałem osiemnaście lat i byłem pierwszorocznym studentem Instytutu Technologii Żywności.
Rozpoczęła się dla mnie nowa epoka otoczył mnie zupełnie inny świat, młodzi, radośni ludzie prosto po liceum. Rok później ożeniłem się. Moja żona miała na imię Malwina, była wówczas dziewiętnastoletnią warszawianką, zameldowałem się u jej rodziców na Pradze.
Po ukończeniu studiów zaczęła się transformacja ustrojowa. Szybko odnaleźliśmy się w nowej rzeczywistości, wynajęliśmy niewielki lokal i otworzyliśmy bar mleczny. Po pewnym czasie udało się go wykupić i staliśmy się właścicielami swojego baru.
Wiedliśmy całkiem dobre życie, choć nie mieliśmy dzieci. Któregoś dnia postanowiliśmy odwiedzić moją rodzinną wieś. Spotkałem dawnych kolegów i koleżanki ze szkoły. Oczywiście żyłem zupełnie inaczej niż oni i wyglądałem o niebo lepiej. Wzbudziłem zazdrość, aż jedna z koleżanek powiedziała mojej żonie, że pracowałem na kolei CMK i jestem znacznie starszy, niż ona myślała.
Malwina zaczęła mi zarzucać oszustwo. Bardzo się zmieniła, zaczęła nadużywać alkoholu. Rozwiedliśmy się. Wspólny biznes musieliśmy podzielić. Za swoją część kupiłem niewielkie mieszkanie, a Malwina zaciągnęła kredyty w bankach, które po rozwodzie spłatą mocno ją obciążyły.
Obecnie wciąż pracuję, choć osiągnąłem wiek emerytalny. Często myślę o Tomaszu, który mówił, że niepotrzebnie odmłodziłem się w dokumentach. Jednak nikt już nie cofnie przeszłości ani nie naprawi błędów młodości.
Niedawno odwiedziłem mamę i spotkałem kolegę z klasy. On już od dwóch lat jest na emeryturze, opiekuje się wnukami i ogródkiem. Ja mam jeszcze cztery lata pracy, a zdrowie coraz bardziej szwankuje. Gdy jesteśmy młodzi, robimy nierozważne rzeczy, za które potem przychodzi płacić później.
Może ktoś był kiedyś w podobnej sytuacji, albo zna historię osoby, która postanowiła odmłodzić się na papierze. Mam nadzieję, że ktoś doradzi mi, jak naprawić tę głupotę sprzed lat…
