Dla naszej wsi to była szokująca wiadomość: brat Ewy został jej mężem. Sąsiedzi nawet niechętnie się witali. Połączyli swoje gospodarstwa w jedno, ogradzając je. Razem uprawiali ogród, doglądali obejścia. Jednak gdy Ewa poszła do kościoła, jej życie zmieniło się na zawsze. Jedni mają szczęśliwy, łatwy los, a innym życie daje trudną, wyboistą drogę i kto może wiedzieć, co ich czeka?
Ewa nie pamiętała swojej matki. Zmarła przy porodzie. Ojciec Jan został sam z malutką córką, bo nie mieli żadnej rodziny. Niektórzy radzili oddać dziewczynkę do domu dziecka, ale Jan o tym nawet nie chciał słyszeć: Ewa była jego jedyną krwią, gwiazdeczką i nadzieją.
Każdego dnia zaglądała do nich ich sąsiadka Maria, wdowa, która wychowywała swojego trzynastoletniego syna. Przynosiła kolację, kąpała małą Ewę, karmiła ją, nosiła na rękach, gdy płakała. Patrząc błękitnymi oczami na Marię, Ewunia powiedziała pierwsze słowo: “mama”.
Maria speszyła się. Strumień dziwnego uczucia przeszedł przez całe jej ciało, a z oczu Jana pociekły łzy jak groch. “Słyszysz, Mario? Córka nazwała cię mamą. Zostań nią dla niej”. Spojrzał na nią ciepło, czekając na odpowiedź. “Jeszcze zdążymy o tym porozmawiać. Najpierw zjedzmy kolację”, powiedziała rumieniąc się Maria.
Była od Jana starsza o dziesięć lat. Ale nie tylko to ją niepokoiło. Nie wiedziała, jak taką nowinę przyjmie jej syn Staszek. Jednak on podszedł do wszystkiego po dorosłemu: “My i tak już jesteśmy rodziną. Prawda, mamo?”
Połączyli swoje obejścia w jedno, ogradzając je. Razem pracowali na polu, doglądali gospodarstwa, wychowywali dzieci z miłością i szacunkiem, który sobie okazywali. W oczach Marii świeciły szczęśliwe iskierki i nie powiedziałbyś, że jest starsza od męża. Lecz ich ciche szczęście nie trwało długo. Któregoś dnia Jan napoił konia, czesał mu gęstą grzywę. Nie zdążył nawet zareagować, gdy padł po kopnięciu kopytem. Przeszywający ból w brzuchu wycisnął z jego piersi potężny okrzyk. Przerażona Maria wypadła z domu i zobaczyła Jana skręcającego się z bólu. Wezwała pogotowie. Lekarze walczyli trzy dni o jego życie, ale nie udało się go uratować.
Majac ledwie czterdzieści lat, Maria owdowiała po raz drugi. Staszek poszedł do zawodówki na budowlańca. Tam dali mu stancję, zapewnili wyżywienie, co bardzo im pomagało, bo Maria miała pod opieką małą Ewę.
Staszek z każdej stypendii kupował Ewie jakiś drobiazg. Gdy tylko pojawił się na podwórku, Ewa biegła do niego. Kiedyś przywiózł jej lalkę. Ewa siadła mu na kolanach i powiedziała: “Dziękuję, tatusiu”. Coś ścisnęło Marię w środku, widząc zmieszanie syna. “Nie przejmuj się. Ewa przeglądała wcześniej zdjęcia swojego taty. Pytała, gdzie jest. Powiedziałam jej, że wyjechał daleko. Może zobaczyła w tobie podobieństwo. Nic nie szkodzi, zapomni…”
Ale Ewa dalej wołała do Staszka “tato”. Już wszyscy się do tego przyzwyczaili.
Po ukończeniu szkoły zawodowej Staszek odsłużył swoje w wojsku i wrócił do domu: przystojny, pewny siebie, zrobiony mężczyzna. Maria spodziewała się, że przyprowadzi do domu synową, ale lata mijały, a Staszek nie zwracał uwagi na dziewczyny. Nie chodził do remizy, z pracy wracał prosto do domu. Zawsze coś majsterkował, naprawiał. “Dla Ewy się staram. Ależ ona piękna nam rośnie! Zaraz swaty się zjawią”, mawiał.
Któregoś jesiennego dnia Maria zbierała ziemniaki w ogrodzie, kiedy nagle zemdlała. Tłumaczyła to zmęczeniem, ale następnego dnia nie mogła już wstać z łóżka. Miała nudności, zawroty głowy, nie słuchały jej się nogi. Staszek zabrał ją do kliniki wojewódzkiej. Diagnoza rozbiła go na kawałki: Maria ma guza mózgu. Świat mu się zatrzymał. Co robić, jak sobie poradzić? “Poradziłbym zabrać matkę do domu. Niech umrze w swoich czterech ścianach”, powiedział smutno lekarz.
Maria gasła w oczach. Wszystkie dni i długie, bezsenne noce przy niej czuwała Ewa. Ukrywała zapłakane oczy, baliła się, jak będzie żyć bez swojej dobrej, łagodnej mamy.
Przed śmiercią Maria poprosiła, żeby zostawić ją sam na sam ze Staszkiem. “Proszę cię, synku, nigdy nie zostawiaj Ewy samej. Jesteście sobie obcy z krwi, rozumiesz? Z nikim jej nie będzie tak dobrze jak z tobą. I tobie z nią…”, szepnęła słabym głosem. Po pogrzebie Staszek coraz częściej wracał myślami do tych słów, rozważał ich sens, aż dotarło do niego, że matka prosiła, by się z Ewą ożenił. Ale czy to w ogóle możliwe? Był dla niej i bratem, i ojcem. A teraz miałby być jej mężem? Nie, nie potrafiłby wykonać mamy ostatniego życzenia.
Staszek zamieszkał we własnym domu i zaczął wszystko urządzać po swojemu. Ewa nie rozumiała, czym sobie zasłużyła na to, że zaczął jej unikać. Brakowało jej jego głosu, śmiechu, przyjaznych rozmów. Omalała, gdy któregoś dnia wróciła z pracy i zobaczyła, że on zamknął się przed nią.
Pewnego dnia dyrektor PGR-u, gdzie Ewa pracowała jako księgowa, wręczył jej premię. Kupiła szampana, tort i poszła do Staszka. Stanęła w progu piękna, promienna: “Uczcijmy moją pierwszą premię, Staszku!” powiedziała, a policzki nabrały rumieńców i serce biło szybciej.
Staszek jakby skamieniał. Patrzył zaczarowany na Ewę i nie mógł wydusić słowa. Już nie miał wątpliwości zakochał się w niej. Czyżby matka jeszcze przed śmiercią to przewidziała?
Zawisła między nimi napięta cisza. Sytuację uratowała Ewa. Przerywanym głosem, z dłuższymi pauzami, mówiła, że może to niewłaściwe, potępiane, grzeszne, ale ona go kocha i nie chce nikogo prócz niego.
W niedzielę Ewa poszła do spowiedzi. Proboszcz wysłuchał jej uważnie i dał pozwolenie na ślub, bo z krwi nie byli spokrewnieni.
Tak to Staszek, którego nazywała i bratem, i tatą, został jej mężem. Minęło trzydzieści lat. Wychowali razem dwóch synów, cieszą się czworgiem wnucząt. Ludzie różne rzeczy mówili, ale oni są pewni, że jeśli w sercu jest miłość, trzeba uzbroić się w cierpliwość i przejść ponad ludzkimi opiniami, umieć zachować swoje uczucia. By nie zgasły z biegiem lat.
A Staszek z Ewą wiedzą dzisiaj na pewno: tak już jest, że serce matki nie myli się nigdy, kiedy błogosławi dziecko na dobrą, jasną drogę.
