Czy mogę spędzić z tobą zimę? Rachunki za gaz są wysokie, a ja nie mam już siły rąbać drewna.
Moja córka przyjechała na weekend, aby zrobić mi zakupy, więc zapytałam: Czy mogę spędzić z tobą zimę? Gaz jest tak drogi, a ja nie dam już rady rąbać polan. Ale córka odparła: Gdzie, mamo, w mieszkaniu? Jak będę miała dom, wtedy cię zabiorę.
Nie życzę nikomu takiej starości.
Chcę podzielić się z wami swoim bólem. Owdowiałam bardzo młodo, miałam zaledwie 26 lat. Mąż zostawił mnie z dwojgiem małych dzieci syn miał trzy lata, córka była niemowlęciem. Oddałam im całe swoje życie. Trzeba było karmić, ubierać, wychowywać. Nie miałam wyboru musiałam sobie radzić sama.
Pracowałam na pełny etat, a po pracy zostawałam gospodynią i ogrodniczką. Mieszkałam na wsi, ale pieniędzy brakowało na wszystko. Samodzielnie kosiłam trawę i rąbałam drewno na opał. Co innego mogłam zrobić bez męża?
Dzieci dorosły i wyjechały do miasta.
Gdy byłam młodsza, jeszcze trzymałam gospodarstwo. Kiedy przyjeżdżały wnuki, jadły świeże warzywa i piły mleko prosto od krowy. Oszczędzałam emeryturę i dawałam ją dzieciom.
Lecz na starość już nic nie potrafię, ledwo chodzę. Zima była najtrudniejsza.
Córka przyjechała na weekend zrobić zakupy, więc zapytałam:
Czy mogę spędzić z tobą zimę? Gaz jest tak drogi, a ja nie dam już rady rąbać drewna.
A ona odpowiedziała:
Gdzie, mamo, w mieszkaniu? Jak będę miała dom, wtedy cię zabiorę.
Gdy przestałam chodzić, sąsiedzi zadzwonili do syna. Powiedział, że jest bardzo zajęty, że teściowa też choruje i nie ma czasu przyjechać
Poprosiłam sąsiadów, by zadzwonili do mojej siostry. Przyjechała natychmiast i zabrała mnie do siebie. Dzięki niej jeszcze żyję.
Minęło kilka miesięcy, a moje dzieci nadal się nie odezwały.
Gdy byłam młoda i zdrowa, potrzebowali mnie. Teraz zapomnieli, że mają matkę.
Nie życzę tego nikomu. Co zrobiłam źle? Kiedy moi dzieci stały się tak obojętne?
Proszę was wszystkich, którzy to czytacie: szanujcie swoich rodziców. Nikt na świecie nie pokocha was tak bezinteresownie i szczerze!
