CZY JA TO PAMIĘTAM? NIE DA SIĘ ZAPOMNIEĆ!
Polu, muszę ci coś powiedzieć Słuchaj, pamiętasz moją córkę z nieślubnego związku, Anię? mąż mówił zagadkami, co budziło we mnie czujność.
Hm… Zapomnieć? Chyba raczej nie da się tego wymazać z pamięci! Co się stało? usiadłam twardo na krześle, gotowa na złe wieści.
Nawet nie wiem, jak ci to powiedzieć Ania błaga, żebyśmy zabrali jej córkę, czyli moją wnuczkę mąż niemrawo unikał mojego wzroku.
A to niby dlaczego, Staszek? A mąż Ani? Wyjechał na wczasy bez biletu w jedną stronę? poczułam się zaintrygowana.
Rozumiesz, Ani niewiele zostało czasu. Męża nigdy nie miała. Jej matka dawno wyszła za cudzoziemca, mieszka w Kanadzie. Ania nie utrzymuje z nią kontaktu, są w wielkiej kłótni. Zresztą rodziny innej nie ma. Prosi więc… Staszek spuścił oczy.
I? Co zamierzasz zrobić? ja już wiedziałam, jaka będzie moja decyzja.
Z tobą się radzę, Pola. Jak zdecydujesz, tak będzie Staszek w końcu spojrzał mi prosto w oczy.
Sprytnie. Sam narozrabiałeś w młodości, a ja teraz mam ponosić konsekwencje i brać dziecko pod opiekę? zżymałam się na mężowską bierność.
Polu, jesteśmy rodziną. Musimy razem decydować Staszek spróbował się postawić.
No tak, przypomniało ci się. Ale jak biegałeś za spódnicami, to nie pytałeś mnie o zdanie! Przecież jestem twoją żoną! łzy napłynęły mi do oczu i uciekłam do drugiego pokoju.
W liceum spotykałam się z Jarkiem z mojej klasy, ale kiedy do nas dołączył nowy Sławek straciłam głowę. Po krótkim czasie odesłałam Jarka do lamusa, a Sławek zaczął mnie odprowadzać do domu, dawał mi na ławce stokrotki i całował w policzek. Po tygodniu zaprosił mnie do siebie. Nie protestowałam. Zakochałam się i już. Skończyliśmy liceum. Sławek poszedł do wojska do Krakowa, a ja płakałam na peronie jak bóbr.
Rok korespondowaliśmy, a potem Sławek przyjechał na urlop. Byłam wniebowzięta, wyskakiwałam z radości. Sławek szeptał ciepłe słowa, a ja jak zwykle miałam miękkie kolana:
Pola, wracam za rok, weźmiemy ślub! Ale i tak już jesteś moją żoną.
Po tych słowach wypełniała mnie fala miłości. Zawsze działał na mnie jak słońce na lody. Wrócił do Krakowa, a ja ze ściśniętym sercem uznawałam się za zaręczoną. Po pół roku przyszedł jednak list Sławek chciał zerwać, bo poznał w wojsku prawdziwą miłość i do rodzinnego miasta nie wraca.
A ja już miałam w brzuchu jego dziecko. Ot, taki los. I pomyśleć, że wierzyłam w młodzieńcze przysięgi Moja babcia zawsze powtarzała: Nie ufaj polu w maju, tylko spiżarni w lutym.
Urodził się Tomek. Trzeba przyznać, że Jarek, ten sam Jarek, zaoferował mi pomoc. A że nie miałam wyjścia przyjęłam ją. Między nami zrodziło się coś więcej, bo nie liczyłam już, że zobaczę Sławka.
I znikąd pojawił się. Jarek akurat otworzył drzwi, stanął w nich Sławek.
Mogę wejść? zdziwił się.
Skoro przyjechałeś, to wchodź odpowiadał niechętnie Jarek.
Mały Tomek wyczuł napiętą atmosferę, wtulił się w Jarka i zaczął płakać.
Jarek, zabierz Tomka na spacer nie wiedziałam, co zrobić.
Oni wyszli.
Mąż? spytał z zazdrością Sławek.
A co ci do tego? Po co przyszedłeś? byłam rozgoryczona.
Stęskniłem się. Widzę, masz rodzinę, Pola. Nie doczekałaś się mnie. To idę. Przepraszam, że naruszyłem waszą sielankę Sławek chciał się wycofać.
Stań! Po co przyszedłeś? Chcesz rozerwać stare rany? Jarek pomaga mi przez to wszystko przejść. On też wychowuje twojego syna, dwulatka próbowałam go zatrzymać, wciąż kochałam tego drania.
Wróciłem do ciebie, Pola. Przyjmiesz mnie z powrotem? spojrzał błagalnie.
Chodź, właśnie będziemy jeść obiad serce mi zadrżało od poczucia wygranej. Skoro wrócił, to nie zapomniał. Po co się opierać?
Jarek dostał nieco brutalnie kosza. Moim Tomkiem powinien się zająć jego ojciec, nie przyjaciel. Później Jarek poślubił dobrą kobietę z dwójką dzieci.
Mijały lata. Sławek nigdy sercem nie pokochał Tomka, zresztą był przekonany, że to dziecko Jarka. W duszy Sławka nie było miejsca dla mojego syna czułam to przez skórę. Poza tym Sławek miał słabość do kobiet, wiecznie uwodził nowe, rozstania nie robiły mu problemów. Zdradzał mnie i z moimi koleżankami, i znajomymi znajomych. Wyłam w poduszkę, ale rozstawać się nie potrafiłam rodzina była dla mnie święta.
Moim zdaniem było mi łatwiej niż Sławkowi kto kocha, ten nie zauważa wszystkiego. Nie musiałam kłamać, udawać, kręcić wymówek. Po prostu kochałam. Sławek był moim słońcem. Nieraz chciałam odejść, przestać kochać, ale nocą żałowałam tych myśli: dokąd ja pójdę, kogo tak pokocham? Przecież Sławek by beze mnie zginął dla niego byłam i kochanką, i żoną, i matką.
Jego matka zmarła, gdy miał czternaście lat. Odeszła we śnie. Może przez to całe życie szukał w ramionach kobiet ciepła, którego zabrakło mu w dzieciństwie. Przebaczałam mu wszystko, żal było mi go, nawet jeśli bolało. Kiedyś tak się pokłóciliśmy, że wyrzuciłam Sławka z domu. Spakował się i zamieszkał u ciotki.
Minął miesiąc, zapomniałam już nawet, o co był spór, a Sławek się nie pojawiał. Musiałam sama pójść po niego do rodziny. Ciotka się zdziwiła:
Pola, po co ci Sławek? Powiedział, że już po wszystkim, ma nową dziewczynę.
Dowiedziałam się od ciotki jej adresu i poszłam do nowej w odwiedziny.
Dzień dobry. Jest Sławek? uśmiechnęłam się grzecznie.
Dziewczyna uśmiechnęła się pod nosem i zatrzasnęła mi drzwi przed twarzą. Nic nie powiedziałam, tylko wróciłam do domu.
Sławek wrócił do mnie po roku. U tej dziewczyny urodziła się córka Ania. Do dziś mam do siebie żal, że wtedy wygoniłam Sławka z domu. Może jej by nie było, może moja rodzina by się nie rozpadła. Po powrocie jeszcze bardziej zabiegałam o męża, dbałam o niego do granic możliwości.
O Ani już nigdy nie mówiliśmy. Zdawało się, że gdyby ktoś choć wspomniał jej imię, nasza rodzina rozsypie się jak domek z kart. Lepiej było milczeć i nie dotykać tego tematu.
Ech, dziecko z romansu. Zdarza się najlepszym. Dobrze byłoby, jakby te hieny nie kręciły się przy cudzych mężach!
I tak płynęło życie. Z wiekiem Sławek się ustatkował, uspokoił, przestał biegać za spódnicami, coraz częściej siadał przed telewizorem. Syn szybko się ożenił mamy trzech wnuków.
I teraz? Oto, po latach, pojawiła się Ania i prosi, byśmy przyjęli pod dach jej córkę.
Człowiek musi się zastanowić jak mam wytłumaczyć Tomkowi pojawienie się w naszym domu obcej dziewczynki? Przecież nie wie nic o tamtej historii ojca…
Oczywiście, adoptowaliśmy pięcioletnią Alinę. Ania zmarła, odeszła mając tylko trzydzieści lat. Czas zatarł ślady, życie potoczyło się dalej.
Sławek wziął na siebie rozmowę z Tomkiem. Syn po wysłuchaniu całej historii podsumował spokojnie:
Rodzice, co było, to minęło, nie jestem tu od osądzania. Dziewczynkę trzeba przyjąć. Przecież to nasza krew.
Z ulgą odetchnęłam. Mamy dobrego syna, serce szerokie.
Teraz Alina ma szesnaście lat. Kocha dziadka Sławka nad życie, plotkują razem, mówi do mnie babciu i twierdzi, że jest moją kopią z młodzieńczych lat. Zgadzam się z nią w zupełnościCzasem wieczorami, kiedy Alina siada na starym fotelu przy oknie, patrzę na nią ukradkiem. Ma ten sam błysk w oku, co ja kiedyś nieco wiary, trochę uporu i całą kieszeń marzeń. Sławek śmieje się z jej młodych żartów, nawet gdy udaje, że nie słyszy, jak potajemnie przez telefon rozmawia z chłopakiem. A ja czasem nachylam się do niego i szepczę:
Widzisz, Sławku, to jest nasz dom. Taki, jaki być powinien.
On tylko ujmuje moją rękę, zamykając nasze lat niełatwe, gładkie i szorstkie między palcami. Tomek wpada z wnukami co weekend, Alina z dumą prezentuje im swoje rysunki i opowiada, jak kiedyś dziadek prawie rozbił samochód, bo nie zauważył turkotającego rowerka.
Patrzę na nich wszystkich przy stole tyle splątanych dróg, tyle zakrętów, a jednak wszyscy razem. Życie nie pytało nas o pozwolenie, wywracało wszystko do góry nogami, podsuwało pod drzwi nieproszone historie i miłości, za które trzeba było płacić łzami.
Ale czy potrafiłabym żyć inaczej? Może czasami trzeba pozwolić sobie na słabość, przebaczyć winy, a potem zacząć wszystko od nowa odważyć się być rodziną na przekór losowi. Bo dom, tak naprawdę, to nie przeszłość, nie grzechy ani cudze błędy.
Dom to ci, którym w końcu potrafisz powiedzieć: Zostań. Jesteś mój. Jesteś nasz.
A potem przymyka się oczy i słychać jak dzieci śmieją się w ogrodzie, a z kuchni pachnie ciasto drożdżowe. I wiesz, że choć życie nie zawsze było proste, dobrze jest pamiętać i jeszcze lepiej trzymać się razem.
