Kinga Walczak przeglądała zdjęcia w telefonie, siedząc przy kuchennym stole. Czterdzieści lat – okrągła rocznica. Chciała urządzić prawdziwą ucztę, zaprosić przyjaciół, kolegów z pracy, może nawet zamówić tort w cukierni. Po raz pierwszy od dawna miała ochotę świętować urodziny z rozmachem.
— Kinga, oszalałaś chyba? — głos Cecylii Kowalskiej przeciął ciszę mieszkania jak nóż. Teściowa stanęła w drzwiach kuchni, trzymając w dłoniach swój nieodłączny bukiet z własnego ogródka.
— Dzień dobry, pani Cecylio — Kinga nie podniosła wzroku znad telefonu. — Proszę wejść, herbata na kuchni.
— Jaką herbatę! Wytłumacz mi, co za bzdury opowiadasz Jackowi o tych urodzinach? Czterdziestka to zła wróżba!
Kinga odłożyła telefon powoli i spojrzała na teściową. Cecylia stała w swoim zwykłym szarym cardiganie, który nosiła od lat, i patrzyła na synową tak, jakby ta zaproponowała tańczenie nago na Rynku Głównym.
— To moje urodziny i mam prawo zdecydować, jak je spędzę — powiedziała spokojnie.
— Masz prawo! — zawołała Cecylia, składając ręce. — Czterdziestki się nie obchodzi! To pech, wszyscy to wiedzą. Moja babcia mówiła: jak wejdziesz w czterdziestkę, życie zacznie się sypać.
Kinga uśmiechnęła się lekko:
— Pani babcia pewnie wiele rzeczy mówiła. Czasy się zmieniły.
— Czasy, czasy… — mruknęła Cecylia, nalewając sobie herbatę do ulubionego kubka – tego, którego Kinga nie znosiła, bo teściowa wstawiła go do ich szafki bez pytania. — A wiesz, że sąsiadka Halina rok temu obchodziła czterdziestkę? Miesiąc później mąż jej umarł.
— Pani Cecylio — Kinga podeszła do okna — Halina straciła męża, bo pił jak szewc przez dwadzieścia lat. A nie dlatego, że świętowała urodziny.
— Zawsze musisz być mądrzejsza! — głos teściowej stał się piskliwy. — Nie po to wychowałam syna, żeby trafił na taką… taką nowoczesną.
Słowo „nowoczesna” Cecylia wypowiedziała tak, jakby to była obelga.
— A co właściwie jest złego w tym, że jestem nowoczesna? Pracuję, zarabiam, dbam o dom…
— Dbasz o dom! — prychnęła teściowa. — Wczoraj przyszłam, a u was kurz na półkach, koszula Jacka nie wyprasowana, a ty siedzisz przy komputerze i coś tam stukasz.
— Pracowałam. Zdalnie. To się nazywa kariera.
— Kariera… — Cecylia wypiła łyk herbaty. — A rodzina? A dom? A gdzie wnuki?
To pytanie o wnuki Cecylia zadawała za każdym razem, gdy przychodziła w odwiedziny. A przychodziła często – niemal codziennie. Miała własny klucz do ich mieszkania, który Jacek dał jej „na wszelki wypadek” w pierwszym roku małżeństwa. Wypadek, jak się okazało, nastąpił raz na zawsze.
Wieczorem, gdy Jacek wrócił z pracy, Kinga wiedziała już, że rozmowa będzie trudna. Mąż był zmęczony, rozdrażniony, a pierwszą rzeczą, którą powiedział, było:
— Mama dzwoniła. Mówi, że wymyśliłaś jakieś głupoty z tymi urodzinami.
— Jakie głupoty? — Kinga stała przy kuchence, mieszając obiad.
— No, to… świętowanie czterdziestki. Mama mówi, że to pech.
— Jacku — Kinga odwróciła się do niego — naprawdę wierzysz w te przesądy?
Jacek wzruszył ramionami:
— Nie wiem. Ale mama nie mówi bez powodu. Wiele rzeczy w życiu widziała.
— Wiele rzeczy widziała — powtórzyła Kinga. — A ja? Nic nie widziałam? Mam prawie czterdzieści lat, chcę uczcić to porządnie. Zaproszę znajomych, zrobię przyjęcie. Co w tym złego?
— Nie ma nic złego — Jacek usiadł przy stole — ale po co denerwować mamę? Można przecież świętować cicho, we dwoje.
— Cicho i we dwoje świętujemy co roku. W tym roku chcę inaczej.
— Kinga — głos Jacka stał się łagodzący — po co ci ten zachód? Goście, zamieszanie, gotowanie…
— Gotowanie biorę na siebie. I całą resztę też.
— A mama?
— Co mama?
— Będzie zmartwiona, jeśli nie posłuchamy jej rady.
Kinga postawiła patelnię na stole mocniej niż planowała:
— Jacku, to MOJE urodziny. Nie twojej mamy. I ja zdecyduję, jak je spędzę.
Mąż spojrzał na nią zdziwiony, jakby widział ją pierwszy raz:
— Co, obraziłaś się na mamę?
— Nie obraziłam się. Jestem zmęczona.
— Zmęczona czym?
— Tym, że we własnym domu nie mogę podjąć żadnej decyzji. Tym, że twoja mama uważa się za gospodynię w naszym mieszkaniu. Tym, że każdy mój krok jest krytykowany.
Jacek milczał, bawiąc się widelcem w ziemniakach.
— Jacku — Kinga usiadła naprzeciwko niego — nie proszę cię, żebyś wybierał między mną a mamą. Proszę tylko, żebyś mnie wsparł w kwestii moich urodzin. To takie trudne?
— Dobrze — w końcu powiedział. — Rób jak chcesz. Ale ostrzegam – nie mów, że cię nie uprzedzałem.
Następne dwa tygodnie były prawdziwą próbą. Cecylia przychodziła codziennie, za każdym razem z nowymi argumentami przeciw świętowaniu. Raz przyniosła wycinek z gazety o tradycjach, innym razem opowiadała straszne historie o tych, którzy obchodzili czterdziestkę i spotkało ich nieszczęście.
— Kinga — mówiła, nalewając sobie herbatę z ich czajnika i jedząc ich ciastka — posłuchaj mnie, jak matka. Chcę twojego dobra. Odwołaj ten bal. Lepiej idź do kościoła, zapal świeczkę.
— Pani Cecylio, ja nie jestem wierząca — cierpliwie odpowiadała Kinga.
— No właśnie! A potem dziwisz się, skąd nieszczęścia! Bezbożnica,
