Czasy zawsze takie same, ludzie różni…
„Tosiu, czy ty masz w ogóle jeszcze odrobinę sumienia?!” — drżącym głosem zapytała Danusia swoją młodszą siostrę.
„Danuś, akurat ty możesz mówić o sumieniu! Ja z mamą już się naopiekowałyśmy, teraz wasza kolej. Poukładajcie sobie życie z Jackiem, niech poczujecie, jak to jest mieszkać ze starszą osobą. My mamy już dość!” — ostatnie słowa Tonia wypowiedziała szczególnie głośno i rzuciła słuchawkę.
Danusia usłyszała tylko krótkie sygnały. Przez chwilę milczała, a potem cicho szepnęła:
„A to bezczelna… No bezczelna…”
…Danusia i Tonia były rodzeństwem. Ich rodzice — Jerzy Kazimierz i Krystyna Janówna — pobrali się jako studenci. Rok po ślubie na świat przyszła pierwsza córka, Danusia. Młoda rodzina żyła bardzo skromnie, starczało im tylko na podstawowe potrzeby.
Po kilku latach Jerzy dostał od zakładu, w którym pracował, dwupokojowe mieszkanie. Życie stało się łatwiejsze, a Krystyna dorabiała, ucząc w szkole muzycznej i udzielając prywatnych lekcji. Kiedy Danusia skończyła dziesięć lat, urodziła się Tosia.
Rodzice rozpieszczali młodszą córkę bez opamiętania. Każdy jej kaprys był spełniany natychmiast. Szybko zorientowała się, że może wymuszać, co tylko zechce, i celowo „ciągnęła kołdrę na swoją stronę”.
„Danuś, ty jesteś starsza, ustąp siostrze!” — upomniała ją raz Krystyna.
„Mamo, po co jej ten zeszyt? Przecież kupiłam go dla siebie, ona jest jeszcze za mała!”
„Chcę, mamo, chcę…” — zawodziła Tonia. I już po chwili upragniona rzecz lądowała w jej rękach. Nie chciała się uczyć czytać, nie chodziła na zajęcia z logopedą. Chciała tylko, by wszystko kręciło się wokół niej. Gdy ktoś się sprzeciwił — wybuchała awantura.
Gdy Danusia miała szesnaście lat, a Tosia sześć, w rodzinie wydarzyła się tragedia. Jerzy zmarł nagle na zawał w pracy. Wszyscy współczuli — taki młody, czterdzieści lat, mógł jeszcze tyle przeżyć. Ale los zdecydował inaczej…
Najbardziej cierpiała Krystyna. Coś w niej pękło, przestała zauważać świat wokół, nawet Danusia schodziła na dalszy plan. Całą miłość przelała na Tonie, która była żywym portretem ojca.
„Mamo, moje jeansy już się rozpadają, a Ty Tosce wciąż kupujesz sukienki! Już cała szafa pęka!” — denerwowała się Danusia.
„Danusiu, przestań marudzić. Jesteś już prawie dorosła, skończysz szkołę, pójdziesz na studia, sama zarobisz. A Tosia… taka mała, a już bez taty. A jak on ją kochał…” — Krystyna ocierała łzę.
Danusia skończyła liceum i wyjechała na studia.
„Myślałam, że będę tęsknić, ale wiesz co? To nawet dobrze! Zrobię Tosi pokój jak dla księżniczki!” — mówiła podekscytowana Krystyna.
„Mamo, chcesz powiedzieć, że wyrzucisz moją kanapę? Ja przecież planuję przyjeżdżać…”
„Naturalnie! To stary grat! A przyjedziesz — prześpisz się ze mną albo w kuchni. Mam składane łóżko. Tosi przecież cała szkoła przed nią.”
We wrześniu Danusia wyjechała, a Krystyna zaczęła remont.
„Trzeba było cię wysłać wcześniej, żeby zdążyć przed rokiem szkolnym! Tosia nie może się doczekać swojego pokoju” — Krystyna dzwoniła z pretensjami.
„Po co w ogóle ten remont? Pokój był w porządku! A tak w ogóle — zbieramy na „Otrzęsiny”. Przelej coś, proszę.”
„Jeśli ci brakuje, znajdź pracę! Remont kosztuje, wzięłam kredyt. A Tosi ubrania, kino, lody… Same wydatki!”
„Mamo, a jej kupujesz. Czemu ja jestem gorsza?”
„Bo jesteś dorosła! Ja w twoim wieku pracowałam. A Tosia taka mała, jeszcze i tatę straciła…”
„Mamo, ja też go straciłam!”
„No ale ty już duża! Samodzielna być czas!” — ucinała Krystyna.
Danusia rzadko wracała. Zaczęła pracować w weekendy, poznała Jacka, wynajęli mieszkanie, wzięli ślub, potem kredyt.
„Córciu, pomogłabym, ale sam widzisz, jaka sytuacja…” — wzdychała Krystyna.
„Jaka sytuacja?”
„No jak to?! Tosia się uczy, korepetycje kosztują fortune!”
„Ja się uczyłam bez korepetycji!”
„Wtedy czasy były inne! A Tosia chce na anglistykę, pewnie będzie płatna. Wy sobie poradzicie, nie dzieci!”
Danusia nie dyskutowała. Wiedziała, że od lat rządzi tu Tonia.
Gdy urodził się Danusi i Jacka syn, Kuba, Danusia zadzwoniła:
„Mamo, przyjedź pomóc z Kubą?”
„Jak ja mogę zostawić Tosię? Ona teraz do matury się uczy! Trzeba jej gotować…”
„Mamo, ja zdawałam maturę, gdy tata umarł!”
„Ale to było dawno! Teraz chcę, żeby Tosi było lepiej!”
Tonia skończyła studia (płatne), wyszła za mąż, zamieszkała z Krystyną. Urodził się Nikodem. Babcia go uwielbiała — miał wszystko. Danusia nie wtrącała się, zgadzała się tylko z matką, że Nikodem był kopią Toni — równie roszczeniowy.
„Mamo, zwolniłaś się z pracy?” — spytała raz Danusia.
„Tak. Nikodem poszedł do szkoły, trzeba go wozić. A teraz jeszcze do liceum — to nie u nas…”
„Mamo, to dwadzieścia minut autobusem! Daj spokój! Pogadam z Tosią?”
„Nie! Nikodem jest taki zdolny! W zwykłej szkole by się zmarnował!”
Minęły lata. Nikodem podrósł, a Tonia z mężem kupili mieszkanie i wyprowadzili się. Krystyna dostała zawału.
„Tosiu, albo zabierasz mamę do siebie, albo zostajesz z nią. Będzie potrzebowała opieki” — powiedziała Danusia.
„O co ty chodzi„Tosiu, albo zabierasz mamę do siebie, albo zostajesz z nią. Będzie potrzebowała opieki” — powiedziała Danusia.
„O co ty chodzi? Mamy nowe mieszkanie z remontem, ty wiesz, ile to kosztowało?!” — wybuchnęła Tonia i znów rzuciła słuchawkę.
Krystyna wróciła do pustego mieszkania, bo rodzina Tosi już się wyprowadziła.
„Danuś, czemu Tonia nie odbiera? U nich wszystko w porządku?” — dopytywała się słabym głosem.
„W porządku, mamo. Wyjechali na wakacje do Grecji. Nie martw się, proszę” — odpowiedziała Danusia, a potem po cichu zapytała Jacka, czy nie zabraliby matki do siebie.
Przez tydzień Krystyna patrzyła na puste ściany, aż w końcu pewnego wieczoru, gdy Danusia podała jej herbatę, wybuchnęła płaczem:
„Ja cię tak zaniedbywałam, Danusiu… Ty wszystko sama, a ja ci nawet kubka wody nie podałam. Jak ja mogłam?”
„Mamo, przestań, to już przeszłość. A najlepiej weź parę uczniów na lekcje — w końcu jesteś świetną nauczycielką” — przytuliła ją córka.
„Nie będę wam przeszkadzać?”
„Głupia jesteś. Jacek, Kuba i ja — to nasz dom” — uśmiechnęła się Danusia.
Minęły trzy tygodnie, gdy zadzwoniła Tonia:
„Danuś, mama zostaje z wami na stałe?”
„Tak, czuje się już lepiej, nawet uczniów znów uczy…”
„No to dobrze. W takim razie wynajmę jej mieszkanie, Nikodemowi korepetycje się przydadzą, a teraz ceny…” — Tonia nawet nie pozwoliła dodać, że trzeba spytać matkę, bo już trzasnęła słuchawką.
Danusia westchnęła i spojrzała przez okno — na podwórku Krystyna uczyła Kubę grać na pianinie, a Jacek krzątał się w kuchni, smażąc naleśniki. I jakoś tak wcale nie żałowała, że Tonia znów zawiodła, bo teraz miała rodzinę, jakiej zawsze pragnęła.
