Z mężem, Jackiem, postanowiliśmy wydać naszą córkę Martę za mąż. Martusia skończyła już 27 lat, najwyższy czas założyć własną rodzinę, zwłaszcza że poznała porządnego chłopaka – Wojtka. Jest solidny, pracuje jako inżynier, dba o Martę, a my z Jackiem od razu go polubiliśmy. Wszystko zmierzało ku ślubowi, zaczęliśmy już omawiać datę, suknię, gości. Ale gdy dowiedziałam, się jakim „posagiem” zapewniła swojemu synowi Wojtkowi jego matka, Danuta Stanisławowa, mało nie spadłam z krzesła. Co to, w XXI wieku nagle cofamy się do średniowiecza, gdzie liczy się tylko posag?
Marta to mądra dziewczyna. Skończyła studia, pracuje w marketingu, utrzymuje się sama. Zawsze uczyliśmy ją niezależności, żeby nie polegała tylko na mężu. Oczywiście, jako rodzice, chcieliśmy pomóc młodym na starcie. Postanowiliśmy dać im pieniądze na wkład własny do mieszkania, żeby wzięli kredyt. Dodatkowo zbierałam Martusi „posag” – piękną pościel, zestaw naczyń, nawet nowe zasłony, żeby ich gniazdko było przytulne. Myślałam, że to drobiazgi, ale pokażą, że się o nich troszczymy. Wojtek też obiecywał swój wkład – miał oszczędności i mówił, że chce, żeby między nimi była równość.
W zeszłym tygodniu pojechaliśmy z Jackiem do Danuty Stanisławowej, żeby omówić ślub. To kobieta z klasą, zawsze uczesana, jak z salonu, i z takim tonem, że wie wszystko najlepiej. Siedzimy przy stole, pijemy herbatę, a ona nagle zaczyna: „Ewelino, a co wy Martusi dajecie w posagu? U nas przecież tradycja, żeby panna młoda wchodziła do rodziny z zabezpieczeniem”. Najpierw pomyślałam, że żartuje. Jaki posag? Mamy wozić kaczki i skrzynie ze złotem? Ale Danuta mówiła poważnie. I wtedy rzuciła: „Ja Wojtkowi dałam samochód, całkowicie spłacony, i połowę ceny mieszkania. A wy co?”
Mało nie upuściłam filiżanki. Samochód? Połowa mieszkania? Co to, teraz będzie nam wystawać rachunek za jej syna? Opanowałam się, uśmiechnęłam i powiedziałam, że też pomagamy dzieciom, ale nie wdawałam się w szczegóły. W środku jednak gotowało mi. My z Jackiem nie jesteśmy milionerami, ale dla Marti zrobiliśmy, co mogliśmy. A teraz wychodzi na to, że nasz posag to „grosze”, a Danuta wychowała jakiego-ś książęcia, którego mamy obsypywać prezentami?
W domu opowiedziałam wszystko Marcie. Tylko się zaśmiała: „Mamo, co za różnica, co oni dają? My z Wojtkiem damy sobie radę”. Ale mnie było smutno. Nie za siebie, za Martusię. Taka dobra, ciepła dziewczyna, a teraz jakby ją oceniają po jakiejś staroświeckiej skali. Porozmawiałam z Jackiem, ale on, jak zwykle, zrobił z tego żart: „Ewelina, nie przejmuj się. Ważne, że się kochają”. Łatwo mu mówić, a ja nie mogę przestać myśleć. Dlaczego mamy się tłumaczyć przed Danutą? I skąd u niej takie wymagania? Myśli, że jej Wojtek to towar na targu, a my mamy za niego zapłacić?
Po kilku dniach Marta powiedziała, że Wojtek też nie pochwala rozmów swojej matki. Staval jasno – auto i pieniądze są miłe, ale nie chce, żeby ślub zamienił się w licytację. „Żenię się z Martą, a nie z jej posagiem” – powiedział. Wtedy trochę odetchnęłam. Wojtek ma głowę na karku i naprawdę kocha naszą córkę. Ale Danuta nie odpuszcza. Przedwczoraj zadzwoniła i zaczęła wypytywać, jaką suknię kupujemy Marcie, ilu gości przyprowadzimy, i czy „dokładamy coś wartościowego” do posagu. Ledwo się powstrzymałam, żeby jej nie powiedzieć, co myślę.
Teraz się zastanawiam – jak się w tym wszystkim odnaleźć? Z jednej strony nie chcę psuć relacji z przyszłą świekrą. Ślub to święto, marję, żeby Marta była szczęśliwa. Ale z drugiej strony wkurza mnie ten ton, jakbyśmy coś byli winni. Całe życie pracująć, wychowaliśmy córkę, daliśmy jej wykształcenie, wartości, miłość. Czy to nie ważniejsze niż jakieś samochody i mieszkania? I w końcu – czy to nie młodzi powinni sami budować swoje życie? My z Jackiem zaczynaliśmy od pokoju w kawalerce, a jakoś sobie zyłożyliśmy rodzinę. A tu czuję, że wciągają nas w jakieś targowisko próżności.
Marta, moja mądra głowa, próbuje godzić wszystkich. Mówi: „Mamo, nie przejmuj się, my z Wojtkiem się dogadamy. W razie czego weźmiemy kredyt i kupimy mieszkanie bez żadnych posagów”. Ale widzę, że jej też jest niezręcznie. Chce, żeby ślub był radosny, a nie powodem do kłótni. Postanowiłam, że nie będę już wdawać się w te rozmowy z Danutą. Niech mówi, co chce, a my zrobimy, jak uważamy. Damy Marcie i Wojtkowi to, co obiecaliśmy, i będziemy się cieszyć ich szczęściem. A jeśli świekra chce się przymierzać portfelami, to jej sprawa.
Ale gdzieś z tyłu głowy zostaje gorycz. Chciałabym, żeby ślub był o miłości, a nie o wyliczankach. Wierzę jednak, że Marcie i Wojtkowi się uda. Są młodzi, silni, kochają się. A ten cały posag… Niech Danuta zostawi swoje samochody dla siebie. Najważniejszym posagiem Marty jest jej dobre serce, rozum i życzliwość. I z tym na pewno będzie w każdej rodzinie na wagę złota. Prawdziwe bogactwo nie leży w rzeczach, lecz w tym, co nosimy w sobie.
