Na kuchni unosił się zapach smażonych kotletów schabowych. Kasia sprawnie przewracała je na patelni, wypatrując tego idealnego, chrupiącego złotego koloru. Mały Jaś cichutko posapywał w łóżeczku w sąsiadującym pokoju. Dzień był wyczerpający — nieprzespana noc, pranie, sprzątanie, gotowanie, znów pieluchy. I wszystko na jej głowie.
Nagle — krzyk. Ten płacz, od którego każda matka dostaje gęsiej skórki.
— Krzysiu, zajmij się Jasiem! — krzyknęła Kasia, nie odwracając się, ale mając nadzieję na reakcję męża.
Cisza.
Rzuciła łopatkę, zostawiła patelnię na gazie i pomknęła do pokoju. Wzięła synka na ręce, pogłaskała, uspokoiła. Gdy wróciła, poczuła — kotlety się przypaliły. Gorzki zapach rozlał się po kuchni.
— No cóż, kotlety lądują w koszu. Dzięki, Krzysiu — powiedziała z goryczą.
Jaś znów zaczął marudzić. A Krzysiek? Siedział jak przyklejony przed telewizorem, gdzie leciał jego ukochany mecz.
— Krzysiu! Nic nie ogarniam! Zajmij się dzieckiem! — krzyknęła Kasia, podnosząc głos. I wtedy z pokoju rozległ się entuzjastyczny wrzask:
— GOOOOOOL!!!
Od tego krzyku Jaś zaczął płakać jeszcze głośniej.
Kasia znów pobiegła do synka, przytuliła go mocno. Już nie czuła zmęczenia — w środku gotowała się ze złości. Wróciła do kuchni, usiadła przy stole, zamykając oczy. Potem podeszła do męża.
— Krzysiu, proszę cię. Wyjdź z Jasiem na spacer. Muszę skończyć w kuchni, no i złapać oddech…
— Co ty, nie widzisz? Jestem zajęty! — machnął ręką, nie odrywając wzroku od ekranu.
— Koniec. Mam dość — powiedziała chłodno Kasia. — Ciesz się swoją wolnością, Krzysiu. Wyprowadzam się. Do mamy.
Spakowała rzeczy, zebrała malucha. W wózku pomógł sąsiad — akurat wychodził z klatki. Godzinę później Kasia stała przed drzwiami rodzinnego domu.
— Mamo, pomieszkamy z Jasiem u ciebie. Troszkę. — Głos jej drżał, ale w oczach była determinacja.
— Mieszkajcie, ile potrzebujecie — odparła matka. — Pokłóciliście się?
— Nie, po prostu padam. Jesteś na emeryturze — pomóż mi trochę, dobrze?
Wieczorem zadzwonił telefon. Na wyświetlaczu: *Krzysiu*.
— Kasia, gdzie ty poszłaś? — zapytał zdezorientowany.
— Powiedziałam ci wszystko, gdy wychodziłam. Czy mecz był ważniejszy?
— Nic nie słyszałem… — mruknął.
— I właśnie w tym problem. Nie słysz. Mnie. Naszego syna. Tylko siebie i piłkę na ekranie.
— Znowu ta sama śpiewka — burknął i rozłączył się.
Po godzinie — kolejny telefon:
— A gdzie obiad? Dlaczego nie ugotowałaś?
— A dlaczego ty mi nie pomogłeś? Nie zdążyłam. Wiesz dlaczego? Bo wszystko jest na mnie.
— No to kiedy wracasz?
— Nie wiem. Może za miesiąc. Może dwa.
— To po co w ogóle za mnie wychodziłaś, jeśli nie możesz się od mamy oderwać?!
— Po co?! — podniosła głos. — Żeby gotować, sprzątać, prać i słuchać o twoim pierdzielonym futbolu?! Tego właśnie pragnęłam od dziecka! Spełnienie marzeń!
— A ty chcesz, żebym się babskimi sprawami zajmował? Nie doczekasz! Wolałbym się rozwieść, niż zostać pantoflarzem!
— No to się rozwiedź. Rozwód. — Rozłączyła się.
Matka, siedząca w drugim pokoju, podeszła:
— Jednak się pokłóciliście, hm?
— Mamo… ja nie jestem służącą. Mam nieprzespane noce. Nie proszę o wiele — tylko o pomoc. A on wrzeszczy: „Rozwód!” Niech się toczy do diabła.
— Kasia, nie unikaj. Tak, on nie ma racji. Ale ojciec dziecku też jest potrzebny. Może nie wszystko stracone.
Minął tydzień. Telefon.
— Kasia, tęsknię… Wróć — głos męża brzmiał żałośnie.
— Dopiero zaczynam dochodzić do siebie. Dzięki mamie.
— Czyli nie wrócisz? — nagle zmienił ton.
— Wrócę. Jeśli pomożesz. Nie proszę, żebyś w nocy wstawał. Ale w weekendy — proszę. Jesteś ojcem.
— Nie doczekasz! Jestem mężczyzną, nie babą! Kobiece sprawy to wasza robota!
Minął miesiąc. Jaś wreszcie zaczął przesypiać noce. Kasia w końcu odetchnęła. Pewnej soboty podeszła do matki:
— Mamo, pojadę do Krzyśka. Spróbuję się pogodzić. Później razem po Jasia przyjedziemy.
— Najwyższy czas, córko. Spróbuj jeszcze raz.
Kasia wróciła do domu. Klucz wciąż miała. Otworzyła drzwi. Zdjęła buty. I wtedy zobaczyła w przedpokoju damskie szpilki.
Serce zamarło.
Weszła do sypialni. Tam, na łóżku, był on. I nie sam.
Bez słowa odwróciła się, zbladła.
— Kasia! Czekaj! To nic poważnego! Ja… tylko ciebie kocham! — rzucił się za nią zdezorientowany Krzysiek.
Nawet się nie odwróciła. Te słowa już nic nie znaczyły.
Mogłaby wybaczyć wiele — obojętność, lenistwo, nawet jego futbolową obsesję. Ale nie zdradę. Nie z żywym dzieckiem. Nie w domu, do którego chciała wrócić z nadzieją.
Czasem kobieta potrzebuje tylko jednego — by ją usłyszano. Nie dla krzyków. Ale dla ciszy, w której dziecko śpi spokojnie. Dla domu, gdzie nie ciągnie wszystkiego sama. Dla mężczyzny, który nie boi się wziąć na ręce i dziecka, i żony.
Ale jeśli facet zamiast tego trzyma pilot, a nie odpowiedzialność — to nie narzekaj, gdy pewnego dnia wyjdzie. I nie wróci.
Nawet jeśli kotlety już się nie przypalają.
