Żona mojego szwagra postanowiła, że tylko my musimy rozpieszczać jej dzieci.
Ożeniłem się z Andrzejem prawie osiem lat temu. To dobry człowiek zawsze gotowy pomóc, o otwartym sercu. Ale miał jeden problem siostrę. Martę. Kobietę o nieograniczonej wyobraźni i zdumiewającej umiejętności przekształcania każdego zdania w zakamuflowane pytanie o drogi prezent.
Nigdy nie mówiła wprost. Jej słowa zawsze brzmiały jak niewinne przemyślenia:
Dzieci tak marzą, żeby zobaczyć tę nową animację, ale bilety są teraz drogie mówiła z nutką melancholii. I Andrzej, ledwie to usłyszał, już kupował bilety, zabierał siostrzeńców do kina i fundował im zestawy z popcornem.
Jaka piękna pogoda ciągnęła Marta a wy siedzicie w domu. Powinniście iść na karuzelę! I zgadnijcie, kto zabierał jej dzieci? My, oczywiście. I to wszystko za nasze pieniądze.
Ja nie łapię subtelności. I nie chcę. Wolę szczerość. Jeśli czegoś potrzebujesz powiedz. Poproś. Wytłumacz. Nie kręć się wokół tematu, udając, że niczego nie chcesz.
Ale Andrzej zawsze natychmiast reagował na jej sugestie. Kochał siostrzeńców do szaleństwa. Ale sposób, w jaki ich rozpieszczał, przekraczał wszelkie granice. Rowery, gadżety, rozrywki to wszystko stało się normą. Marta tylko rzucała spojrzenie, a mój mąż już biegł spełniać zachcianki.
Ostatnio były imieniny Wojtka jej syna. Daliśmy mu już drogą rowerową wyprawkę, która kosztowała nas niemałą sumę. Byłam pewna, że to więcej niż wystarczające. Ale dla Marty rower to był drobiazg. W jej oczach dziecko koniecznie musiało pojechać do Europy. I nie samo z nią, oczywiście. Przecież chłopiec nie może podróżować sam!
W języku Marty brzmiało to tak:
Wojtuś śni o Paryżu. Jego oczy błyszczą, gdy o nim mówi
Andrzej przyniósł mu wtedy zamiast biletów tort i poduszkę z inicjałami. Tego dnia byłam w pracy, więc mąż poszedł sam. I jak się domyślacie, to był zimny prysznic dla jego siostry.
Ale Marta nie odpuszczała. Jej żądania rosły z każdym rokiem. Andrzejowi, najwyraźniej, to nie przeszkadzało. Nie mieliśmy własnych dzieci, więc poświęcał się siostrzeńcom całym sercem. Może dlatego, że nie miał gdzie przelać swojej ojcowskiej energii.
Aż w końcu długo wyczekiwana wiadomość: zaszłam w ciążę. Powiedziałam Andrzejowi rozpłakał się ze szczęścia, całował mój brzuch, nie mógł uwierzyć. Marzył o tym od lat. Ale wtedy pojawiła się Marta
I znów z prośbą. Tym razem o wyjazd do Wiednia na wiosenne ferie. Oczywiście, z dziećmi. Mój mąż odmówił po raz pierwszy. Powiedział, że zostanie ojcem i teraz wszystkie środki są dla rodziny. Wtedy jego siostra wybuchła.
Nazajutrz zadzwoniła do mnie. Krzyczała. Oskarżała.
Jak śmiesz?! Zrobiłaś to wszystko, żeby zabrać moim dzieciom jedynego mężczyznę, który się o nich troszczył!
Rozłączyłam się bez słowa.
Potem nowa scena. Siostrzeńcy czekali na Andrzeja pod jego pracą. Wręczyli mu własnoręcznie zrobione kartki.
Wujku, prosimy, nie zostawiaj nas
Po co ci twoje dziecko, skoro już nas masz?
Było jasne, że ktoś pomógł im napisać ten tekst. I ten ktoś był łatwy do przewidzenia.
Andrzej wrócił do domu, usiadł na kanapie, patrzył na te kartki i coś w nim pękło.
Jestem po prostu frajerem powiedział. Ile lat to znosiłem? Zepsuty piekarnik, nie mam na kurtkę, tata uciekł wujku, pomóż. Zawsze wykorzystywała dzieci, żeby mną manipulować. A ja dałem się nabrać. Jak idiota.
I nagle wyciągnął notes. Zaczę
