W małej wsi na południu Polski, gdzie czas płynie leniwie, a drewniane domy skrywają rodzinne tajemnice, panowało przekonanie: matka powinna poświęcić się dzieciom, zapominając o własnych marzeniach. Ale Elżbieta, matka dwóch dorosłych córek, odrzuciła tę zasadę. Jej decyzja o przyjęciu spadku po siostrze przewróciła jej życie do góry nogami i wywołała burzę oburzenia u tych, którzy widzieli w niej tylko ofiarną cień.
Elżbieta wyszła za mąż młodo, pełna nadziei. Urodziła dwie córki, Zofię i Katarzynę, lecz szczęście okazało się ulotne. Mąż, który okazał się łajdakiem, zniknął trzy lata po narodzinach młodszej córki, Katarzyny, zostawiając Elżbietę samą z dwójką maluchów. Wychowywanie dzieci w pojedynkę było piekłem. Elżbieta odmawiała sobie wszystkiego, harowała, by córki miały choć trochę. Lecz niektórych spraw — jak własnego mieszkania — nie dało się rozwiązać.
Rodzina gnieździła się w maleńkim domu na skraju wsi, z ogródkiem, który karmił ich w trudnych czasach. Córki dorosły, wyszły za mąż i wyjechały do miasta, wynajmując mieszkania. Elżbieta została sama. Zdrowie zaczęło szwankować, więc przeszła na emeryturę wcześniej. Wtedy jej starsza siostra, Jadwiga, ciężko zachorowała. Elżbieta bez wahania przeprowadziła się do niej do miasta, do przestronnego mieszkania w centrum. To, co zobaczyła, oszołomiło ją.
Jadwiga, wolna od rodziny, żyła dla siebie. Wydawała pieniądze na podróże, teatry, modne ubrania, nie myśląc o jutrze. Nawet do siostry odnosiła się z lekką pogardą: „Jeśli nie zajmiesz się mną, Elu, znajdę kogoś innego. Wtedy mieszkanie też nie będzie twoje.” Elżbieta była zszokowana takim egoizmem, lecz żyjąc z Jadwigą, zaczęła rozumieć jej filozofię. Gdy siostra zmarła, zostawiając jej mieszkanie, Elżbieta jakby się obudziła. Po raz pierwszy pomyślała: a może żyć dla siebie?
Została w miejskim mieszkaniu, otoczona gwarem ulic i światłami reklam. Po raz pierwszy od dziesięcioleci poczuła się żywa. Elżbieta zaczęła chodzić na wystawy, spacerować po parkach, nawet zapisała się na kurs tańca. Lecz jej szczęście stało się solą w oku córek.
Zofia i Katarzyna przywykły, że matka zawsze stawiała ich potrzeby ponad własne. Zofia, która z mężem wzięła kredyt hipoteczny, liczyła, że Elżbieta sprzeda odziedziczone mieszkanie i da jej część pieniędzy, by ulżyć w spłatach. Katarzyna, spodziewająca się trzeciego dziecka i wynajmująca mieszkanie, marzyła o kupnie małego lokalu za te same środki. Córki już wszystko zaplanowały, nie pytając matki. Lecz Elżbieta odmówiła sprzedaży. Postanowiła zostać w mieście i żyć tak, jak nigdy nie śmiała marzyć.
— Jestem zmęczona poświęcaniem się — powiedziała córkom, gdy przyjechały domagać się wyjaśnień. — Chcę wreszcie żyć dla siebie.
Córki były wściekłe. Nazwały ją egoistką, zarzucały niewdzięczność. „Całe życie byłaś dla nas, a teraz nas porzuciłaś dla swoich kaprysów!” — krzyczała Zofia. Katarzyna, ocierając łzy, dodała: „Jak możesz myśleć tylko o sobie, kiedy ja mam dzieci, a my tłoczymy się w wynajmowanym mieszkaniu?”
Elżbieta milczała, lecz jej serce pękało. Przypominała sobie, jak głodowała, by córki mogły iść do szkoły w nowych sukienkach, jak szyła nocami, by zarobić choć grosz. A teraz oskarżały ją o zdradę. Najgorsze było to, że córki wcale nie pomogły jej opiekować się Jadwigą. Pojawiły się dopiero po śmierci ciotki, gdy zawirowało wokół spadku.
— Dlaczego o nas i wnukach zapomniałaś? Jak śmiesz się bawić w tym mieście? — rzuciła Zofia, zanim wyszła, trzaskając drzwiami.
Katarzyna przestała dzwonić. Córki wymazały matkę ze swojego życia, nazywając ją „samolubną”. Elżbieta została sama, ale nie żałowała wyboru. Po raz pierwszy czuła się wolna. Spacerowała nad rzeką, piła kawę w przytulnych kawiarniach, uśmiechała się do obcych. Jej oczy, dawno przygaszone od zmęczenia, teraz płonęły życiem.
Czy można Elżbiecie coś zarzucić? Dała córkom wszystko, co mogła, lecz w końcu wybrała siebie. Córki, przyzwyczajone do jej ofiar, nie potrafiły zaakceptować, że ma prawo do szczęścia. Kto tu jest egoistą — matka, która chce żyć po swojemu, czy córki, żądające kolejnych poświęceń? Elżbieta znała odpowiedź, lecz nie uśmierzało to bElżbieta patrzyła przez okno na płatki śniegu, które wirowały w świetle latarni, i uśmiechnęła się, wiedząc, że nawet w samotności znalazła coś, czego nigdy nie miała – siebie.
