Roman, mamy dziewczynkę, 3500 zł! radośnie oznajmiła Grażyna, trąbiąc telefonem.
Stojąc pod oknami warszawskiego szpitala przy ul. Bielańskiej, machałem do żony, trzymającej w ramionach maleństwo.
Mamy córkę. Jestem ojcem! Grażyno, a nie obiecaliście nam chłopca? krzyknąłem do słuchawki.
W telefonie zapadła cisza, po czym żona wyszeptała:
Chyba się pomyliliśmy
Obróciłem się i przechodziłem obok szczęśliwych ojców, którzy kredą rysowali wyznania miłości na chodniku, puszczali w niebo kolorowe balony, przechodząc obok lśniących samochodów i tłumu krewnych zebranych przy nich.
Zawsze marzyłem o synu, spadkobiercy, kontynuatorze rodu. Gdy Grażyna wędrowała w zaawansowanej ciąży, malowałem obrazy przyszłości: razem gramy w piłkę na podwórku, razem łowimy ryby, prowadzimy typowo męskie rozmowy i przynosimy matce obfity połów, a wieczorem siadamy przy wspólnym stole, opowiadając, jak minął dzień, i widzę przy sobie swojego syna, dumę i radość
Grażynie długo nie udawało się zajść w ciążę. Jeździliśmy na badania do najbardziej znanych lekarzy, prawie do gwiazd medycyny, a dopiero po pięciu latach usłyszała radosną nowinę.
Romku, co? usłyszałem za plecami. Odwróciłem się, a to Paweł, mój znajomy ze studiów.
Ile lat, ile zim, co u ciebie? zapytał.
Matka przyjechała, trochę zachorowała, potrzebuje opieki. Ojca już pięć lat nie ma. A ty? odparłem.
Właśnie wychodzę ze szpitala, żona właśnie urodziła córkę.
Gratulacje! A ty dlaczego nie cieszysz się? uśmiechnął się Paweł.
Bo…
Rozglądając się, zauważył przy kawiarni tuż obok nas stolik i zaproponował, byśmy usiedli.
Czekałeś więc na chłopca? Wszyscy czekamy na synów, na spadkobierców, to normalne. Kiedyś ja, tak jak ty, przygotowywałem się na ojcostwo syna, a żona urodziła dziewczynkę.
A twoi? Przyjechali z tobą? dopytał.
Paweł spuścił wzrok i milczał, po czym spojrzał na mnie tak, jakby w jego oczach zamknięta była cała wszechświatowa rozpacz.
Jestem sam, nie mam już rodziny. Roman, to nie miejsce na smutki, ty masz radość.
Co się stało? zapytałem.
Wypadek nie chcę o tym rozmawiać. Od roku jestem sam, myślę, że przeprowadzę się na stałe do matki, znajdę pracę, remont w mieszkaniu.
Siedzieliśmy jeszcze długo, wspominając lata studenckie, wspólnych znajomych, dzieląc się planami na przyszłość. Dałem Pawłowi mój numer i powiedziałem, że może dzwonić w każdej porze dnia i nocy.
Następnego ranka, z ogromnym bukietem ulubionych piwonii Grażyny i wiankiem balonów przewieszonych przez ramię, pośpieszyłem do okien szpitalnych.
Grażyno! wykrzyknąłem, słysząc jej kojącą głos w słuchawce.
Przebacz, kochanie! Jestem tak szczęśliwa z naszej długo wyczekiwanej córeczki! Na kogoś cię przypomina?
Na ciebie, Roman, jesteś taki podobny!
Naprawdę? Wczoraj zachowywałem się
Nie musisz nic tłumaczyć, rozumiem przerwała mi żona.
Roman, dziewczynka zdrowa, spokojna, je i śpi, a we śnie się uśmiecha. Wkrótce nas wypiszą, zobaczysz sam
P.S. Dzieci nam nie przyszły już po niej, poród był trudny i konsekwencje mocno odbiły się na jej zdrowiu. Minęło dwadzieścia lat, nasza córka wyrosła na mądrą i piękną dziewczynę, kochamy ją i jesteśmy z niej dumni, a Paweł został jej chrzestnym. Do dziś dziękuję mu za rozmowę, która otworzyła mi oczy i przede wszystkim nauczyła cenić i kochać wszystkich, którzy są teraz przy mnie.
