Co, już jestem stara? Bezużyteczna? głos matki zadrżał z obrazy. Ja jeszcze mogę, oj, mogę!
Kasia! Kasieńko! Ile można cię wołać?! krzyk matki rozlegał się po całym mieszkaniu, przedzierając nawet przez zamknięte drzwi pokoju dziecięcego, gdzie Katarzyna próbowała uśpić trzyletniego Bartka.
Mamo, zaczekaj pięć minut! Synusiu zasypia! odparła, głaszcząc chłopca po plecach.
Jakie pięć minut?! Źle się czuję! Ciśnienie skacze! Obiecałaś przynieść leki! w głosie matki pojawiły się dobrze znane histeryczne nuty.
Kasia westchnęła. Bartuś już prawie spał, ale teraz znów otworzył oczy i patrzył na nią z niepokojem.
Mamusiu, babcia płacze? szepnął.
Nie, słoneczko, nie płacze. Śpij, śpij Kasia pocałowała syna w czoło, ale w środku wszystko się w niej ścięło. Mama naprawdę nie płakała krzyczała. A to było jeszcze gorzej.
Weronika Piotrowska siedziała w kuchni, teatralnie przyciskając rękę do serca i ciężko oddychając. Zobaczywszy córkę, pokiwała głową z wyrzutem.
Widzisz, do czego doprowadziłaś! Serce wali, głowa się kręci! A ty z wnukiem się pieścisz! Mówiłam najpierw leki dla mnie, a potem dzieci!
Mamo, no jak można? Dziecko zasypia, nie można go zostawić w pół drogi. Bartuś potem całą noc będzie się wiercił. Kasia wyjęła z apteczki znane tabletki na ciśnienie, nalała szklankę wody.
A ja mam umierać? Weronika Piotrowska obrażona odwróciła głowę. Wcześniej tak nie robiłaś. Jak tylko poprosiłam, od razu biegłaś. A teraz Teraz twoja rodzina jest ważniejsza niż własna matka!
Kasia w milczeniu podała matce tabletki i wodę. Tak, wcześniej rzeczywiście rzucała wszystko i biegła na pierwsze zawołanie. Był czas, gdy prośba mamy brzmiała jak prośba: Kasieńko, kochanie, przynieś mi proszę lekarstwo. A teraz było to rozkazem: Kasia! Natychmiast daj tabletki!
Mamo, weź lekarstwo, połóż się. Będzie ci lepiej cicho powiedziała Kasia.
Położę się! Łatwo mówić! A kto obiad ugotuje? Kto Bartka do przedszkola przygotuje? Weronika Piotrowska zaczęła wyliczać swoje obowiązki, a z każdym słowem jej głos stawał się coraz bardziej oburzony. Ja tu nie jestem służącą! Pomagam wam, poświęcam zdrowie, a wy
Mamo, nikt cię nie zmusza do gotowania obiadu. Ja sama mogę przerwała jej Kasia.
Tak, tak! A kiedy ty gotujesz? Po dziewiątej wieczorem! Dziecko głodne, mąż z pracy wróci też jeść będzie chciał. Nie, ja na to patrzeć nie mogę!
Kasia usiadła na krześle naprzeciw matki. Mieszkały razem od dwóch lat, od kiedy urodził się Bartuś. Wtedy mama musiała się do nich wprowadzić ze swojego mieszkania żeby pomagać z wnukiem. I na początku to faktycznie była pomoc. Weronika Piotrowska z radością zajmowała się malcem, gotowała, sprzątała. A Kasia pracowała i czuła się bezpiecznie w domu wszystko pod kontrolą, dziecko pod opieką kochającej babci.
Ale powoli coś się zmieniło. Propozycje pomocy mamy stały się obowiązkami. A prośby żądaniami.
Wiesz co, mamo ostrożnie zaczęła Kasia może pomyślimy o znalezieniu Bartusiowi dobrej niani? Ty się męczysz, denerwujesz
Niani?! Weronika Piotrowska aż podskoczyła na krześle. Obcą kobietę do mojego wnuka? Oszalałaś?! Kto go lepiej wychowa niż ja? Kto lepiej nakarmi, ubierze?
Mamo, nie mówię, że gorzej. Po prostu ty
Co ja? Stara jestem? Bezużyteczna? głos matki zadrżał z obrazy. Ja jeszcze mogę! Dziesięciu takich wnuków bym wychowała! Tylko potrzebuję pomocy, zrozumienia! A nie tego, co teraz robisz!
W przedpokoju rozległy się kroki wrócił z pracy Marcin, mąż Kasi. Odetchnęła z ulgą: wreszcie ktoś, kto rozładowałby atmosferę.
Witajcie, kochani! wykrzyknął wesoło Marcin, zdejmując kurtkę. Jak leci? Bartuś śpi?
Śpi krótko odparła Kasia.
A to i zięć przyszedł! Weronika Piotrowska momentalnie zmieniła ton na przyjazny. Marcinie, głodny jesteś? Zrobiłam rosół, schabowe usmażyłam. Siadaj do stołu!
Marcin zdziwiony spojrzał na żonę, potem na teściową. Po twarzy Kasi zrozumiał znowu było nieprzyjemnie.
Dziękuję, Weroniko Piotrow
