„Kobieta, która oszczędza na sobie – co na to Erich Maria Remarque?”
– „Gdy potrzebujesz mało, dostajesz mało. Najpierw oszczędzasz na sobie, potem życie oszczędza na tobie…”
Jak trafnie zauważył Remarque: „Kobieta, która oszczędza na sobie, wzbudza w mężczyznach tylko jedno pragnienie – by oszczędzać na niej!”. Najpierw odmawiamy sobie drobnych przyjemności, a potem świat zaczyna traktować nas po macoszemu.
Skromność, dobroć i bezinteresowność – piękne cechy, owszem, ale w powieściach. W realnym życiu bywa różnie: niektórzy potrafią świetnie wykorzystać czyjąś uprzejmość. Nie każda szlachetna cecha wychodzi na dobre – czasem działa jak zaproszenie dla tych, którzy lubią jeździć na cudzym koszt.
Dlatego każdy życzliwy człowiek powinien nauczyć się rozpoznawać, z kim ma do czynienia. Ale żeby rozgryźć innych, trzeba najpierw zadać sobie pytanie: dlaczego kobiety tak często rezygnują z siebie? I co z tego mają?
Nikt nie podziękuje ci za poświęcenie. A nie chodzi tylko o pieniądze – kobiety oszczędzają na czasie dla siebie, wyrzekają się marzeń, dają z siebie wszystko, podczas gdy inni przyzwyczajają się, że „jakoś to będzie”.
I tak właśnie działa życie: jeśli sama stawiasz się na ostatnim miejscu, reszta świata zrobi to samo. W końcu przychodzi moment, gdy kobieta pyta: „Za co mi to wszystko?”. A w odpowiedzi – cisza.
Nikt nie cieszy się, że jesteś zmęczona, zrezygnowana i że nie masz już siły się uśmiechać. Nikt nie powie: „Dziękuję, że ciągle sobie odpuszczasz”. Ani ty, ani inni.
**Złe nawyki prowadzą do złego życia:**
– Dobre nawyki nie zawsze gwarantują szczęście, ale złe – zawsze kończą się źle. Nawyk oszczędzania na sobie pojawia się często wraz z miłością – do partnera lub dzieci. Nagle cały świat się przewraca: twoje potrzeby schodzą na dalszy plan. Matka kocha dziecko tak bardzo, że gotowa jest dla niego na wszystko. Zakochana kobieta rezygnuje z czasu, wygody, nawet ambicji – byle tylko być blisko ukochanego. A potem… wszyscy się przyzwyczajają. Dzieci – że mama zawsze się poświęca. Partner – że jego potrzeby są najważniejsze. I tak to ty ich tego nauczyłaś.
A co się stanie, gdy nagle postanowisz zatroszczyć się o siebie? Twoi bliscy, dla których tak długo „oszczędzałaś”,… oburzą się. Tak, dokładnie! Nikt nie powie: „Wspaniale, teraz my się postaramy dla ciebie!”. Będą źli, że zabierasz coś, co uważali za oczywiste.
Jeśli ulegniesz temu gniewowi, miną lata, a ty pewnego dnia obudzisz się z pytaniem: „Gdzie się podziało moje życie?”. Jeśli nie chcesz, by twoje dni przeminęły jak cień – przestań oszczędzać na sobie. Każdy ma prawo do szczęścia.
**Brak wiary w siebie niszczy miliony szans:**
– Co to znaczy „oszczędzać na sobie” w szerszym sensie? To myśleć, że nie zasługujesz na awans, o którym marzysz. Że nie powinnaś zapisać się na te warsztaty, bo przecież inni są bardziej utalentowani. Że nie warto nawet próbować, bo „przecież ty to nie ty”.
To nawyk, który każe ci zawsze wybierać mniej. Który sprawia, że boisz się porażki – a jeśli już się potkniesz, zamiast spróbować ponownie, natychmiast obniżasz poprzeczkę.
To nawyk, który zabija marzenia i każe ci wierzyć, że szczęście jest dla innych – nie dla ciebie.
Nie oszczędzaj na czasie dla siebie. Nie rezygnuj z wieczoru z ulubioną książką, z małych radości, które kochasz. Chwile spędzone z przyjemnością nie są stracone – one napełniają cię energią.
Czasem mam wrażenie, że ludziemyślą, iżżyją wiecznie: ciągle czekają na „idealny moment”, porównują się z innymi i odkładają życie na później. A przecież czas ucieka.
Nie ograniczaj siebie. Nie porównuj się z innymi – gdybym ja, pisząc te słowa, myślał tylko o tym, że inni pisarze są lepsi, pewnie oszczędzałbynawet na papierze.
© Erich Maria RemarqueA życie jest zbyt krótkie, by ciągle liczyć grosze – zwłaszcza te, które oszczędzasz na sobie.
