*Dzisiaj, 15 czerwca*
„Co chcę, to robię. To też moje mieszkanie. Nie podoba ci się – wynoś się!” – warknął Krzysztof, patrząc spode łba na matkę.
Helena wyszła z klatki schodowej. Łzy zasłoniły jej wzrok. Dotarła do ławki na placu zabaw i ciężko na nią opadła. Zaciągnęła mocniej płaszcz, choć czerwiec zbliżał się do połowy, noce wciąż chłodziły. Obiecana przez synoptyków fala upałów jakoś nie nadchodziła.
Zasunęła ręce w kieszenie. Posiedzi tu, aż zmarznie do cna – ale co potem? Gdzie ma iść? Dożyła dni, gdy własny syn wyrzucił ją z domu. Łkanie wydarło się z jej gardła. Całe życie w tym mieszkaniu – stąd jechała do USC, tu wniosła syna ze szpitala. Syn…
***
„Mamo, klasa jedzie na majówkę do Krakowa” – powiedział Krzyś, wpadając do domu i rzucając plecak na podłogę.
„Mamo, słyszysz?” – stał już w drzwiach kuchni, patrząc, jak matka obiera ziemniaki przy zlewie. Jej nieruchome plecy mówiły mu wszystko: do Krakowa nie pojedzie. Spróbował jeszcze raz.
„Mamo, dasz pieniądze?” – mówił głośniej, by przebić się przez szum wody.
„Ile?” – odparła, nie odwracając się.
„Bilet tam i z powrotem, hostel, jedzenie, muzea…” – wyrecytował.
„Ile?” – powtórzyła ostro, rzucając ziemniaka do garnka. Krople trysnęły na jej sukienkę.
Helena cisnęła nóż w zlew i odwróciła się.
„Rozumiem” – Krzysztof spuścił głowę i wlókł się do pokoju.
„Nie mam dodatkowych pieniędzy. Zarabiam, nie czaruję. Na jesień nowe buty, wiosnę ledwo przechodziłeś w starych. Kurtka też za mała…” – głos matki dogonił go w progu.
Zamknął drzwi, ale słowa i tak docierały, choć już niewyraźnie.
„Wszyscy jadą, tylko nie ja” – mruknął. „Też chcę do Krakowa!” – krzyknął już głośno, a w głosie zabrakło mu tchu, łzy dusiły gardło.
Matka pewnie nie usłyszała, ale odpowiedziała:
„Pojeździsz, jak dorośniesz. Zarobisz, to i do Ameryki pojedziesz”.
Krzyś połykał łzy. „A ojciec? – warknęła z kuchni. – On ci nawet zabawki nie kupił. Alimenty ledwo płaci. A ile wydasz na ubrania? Rośniesz jak szalone…”
Krzysztof wcisnął słuchawki, ale krzyk matki przebijał się i przez nie. Otarł pięścią oczy. Przecież ojciec mówił: „Jak coś, dzwoń”. Teraz był ten moment. Nie miał telefonu, więc wymknął się cicho – matka stukała garnkami w kuchni – i pobiegł do sąsiada, Marka. U nich był stacjonarny.
„Muszę zadzwonić” – powiedział i wykręcił numer. Odebrała kobieta.
„Tato, to ja, Krzyś”.
„Kto?” – głos obcy.
„Tato?!” – ale w słuchawce już było pusto.
***
Gdy miał czternaście lat, krzyki matki stały się tłem. Uciekał na podwórko lub zamykał się z muzyką. W liceacie szukał czułości u dziewczyn. Jeśli któraś odmawiała pocałunku – porzucał ją, tak jak chciał porzucić matkę. Wracał tylko spać. Leżał w ciemności, przeklinając los.
Pewnej nocy wrócił o pierwszej. Matka czekała w przedpokoju. Gdy zamierzała go uderzyć, złapał jej rękę.
„Nie krzycz na mnie!” – ryknął, odtrącając ją. W jej oczach zobaczył strach.
Po wojsku wrócił do domu. Matka go objęła, ale szybko wrócili do starych nawyków. Pewnego dnia przyprowadził dziewczynę z kolczykiem w nosie.
„Moja narzeczona. Zostaje u nas” – rzucił, patrząc na matkę tak, że zamknęła usta.
Rano usłyszał tylko: „Teraz jeszcze laski będziesz sprowadzał?”
„Co chcę, to robię. To moje mieszkanie. Nie pasuje – wypad!” – wrzasnął.
Helena osunęła się na podłogę. Wyszła na deszcz.
***
Siedziała na ławce, płacząc. „Dlaczego? Kiedy się tak zmienił? Kochałam go. A teraz jesteśmy wrogami. To moja wina. Był dobrym chłopcem, a ja tylko krzyczałam… Myślałam, że bez ojca musi być twardy. A on stał się okrutny”.
Modliła się do gwiazd. Nagle poczuła dłoń na ramieniu.
„Mamo, chodź do domu. Przeziębisz się” – stał nad nią.
Szli po ciemnej klatce. „Szur, szur” – ich kroki odbijały się echem.
Rano Helena miała gorączkę. Krzyś podał jej aspirynę, zrobił jajecznicę. Gdy wróciła do zdrowia, w jego „wypij bulion” czy „weź tabletkę” słyszała czułość.
Dziś myślę: czasem potrzeba burzy, by oczyścić niebo. Może i w naszych relacjach ta ulewa zmyje to, co zastałe. Jeszcze nie jest za późno.
