**Dzienniki Jana Kowalskiego: Cienie nad Bałtykiem**
W nadmorskiej wsi, gdzie słony wiatr hulał między wąskimi uliczkami, Halina spędzała wieczór u teściowej. Za oknem szumiały fale, a w domu unosił się zapach świeżo ugotowanego żurku. Głęboką nocą ciszę przerwał dzwonek telefonu. Halina spojrzała na ekran – dzwoniła sąsiadka, Bronisława.
– Hala, przyjeżdżaj natychmiast! – głos Bronki drżał. – Ktoś właśnie wjechał na twoje podwórko! Samochód stanął, weszli do domu!
– Co?! – serce Haliny zabiło głośniej. – Jaki samochód?
– Wielkie czarne SUV! Oni dwoje – kobieta i mężczyzna. Ona blondynka, on z wąsami – wypaliła Bronisława.
Halina nie tracąc chwili, zamówiła taksówkę. Godzinę później wkładała klucz w zamek swojego domu, a niepokój w piersi rósł. Otworzyła drzwi ostrożnie i zamarła w progu.
—
– Bartek – Halina wykręciła numer syna, głos jej drżał. – Co ty wyprawiasz za moimi plecami? Urządzasz u mnie imprezy? Jak to „nie”? To kto tu wchodzi, jak mnie nie ma? Przecież masz klucze!
– Mamo, o czym ty mówisz? – zdziwił się syn. – U ciebie nie byłem od miesięcy, haruję bez dnia wolnego! Co się stało?
Halina opowiedziała o dziwnych rzeczach: przestawione przedmioty, znikające z lodówki wędliny.
– Przecież wiem, gdzie co leży! – irytowała się. – Wracam od babci, a tu wszystko poprzewracane!
—
Halina Nowak mieszkała sama od trzech lat. Mąż, Wojciech, większość roku spędzał na zarobkach za granicą, pracując na spokojną emeryturę. Halina nie narzekała – ogród zarósł, zwierząt nie trzymali, licząc, że na emeryturze wrócą do upraw i kur.
Ostatnie miesiące dzieliła między swój dom a wieś, gdzie mieszkała teściowa, Stanisława. Mając osiemdziesiąt siedem lat, starsza pani często chorowała, więc Halina spędzała u niej połowę czasu, pomagając w gospodarstwie.
Dziwne rzeczy zaczęły się niedawno. Pewnego razu, wróciwszy od teściowej, Halina zauważyła obce ręczniki w łazience – zamiast jej niebieskich, starannie złożonych, wisiały jaskrawożółte. Z lodówki zniknęły słoiki z bigosem, choć była pewna, że ich nie ruszała. Na łóżku w sypialni kołdra była pognieciona, jakby ktoś spał.
Najpierw myślała, że to przez roztargnienie. Może pomyliła ręczniki? Może bigosu wcale nie było? Ale znaki obcej obecności były zbyt wyraźne. Nic nie zginęło – ani pieniądze, ani biżuteria, ani sprzęt. Zamki nienaruszone, szyby całe.
Zrzuciła to na zmęczenie, lecz wkrótce sytuacja się powtórzyła. Ręczniki znów były inne, a z lodówki zniknęły wędliny. Halina postanowiła nie zgadywać i przed wyjazdem zrobiła zdjęcia telefonem. Po tygodniu porównała je z rzeczywistością – nie było wątpliwości: ktoś mieszkał w jej domu.
Pobiegła do Bronisławy. Ta, wysłuchawszy, wzruszyła ramionami:
– Nikogo nie widziałam, Hala. Masz wysoki płot, nic nie widać. Co się stało?
– Rzeczy się przemieszczają! – wyznała Halina. – Raz ręczniki, raz jedzenie. Już nie wiem, co myśleć!
– A może to Bartek? Ma przecież klucze. Może przyprowadza kogoś? – zasugerowała Bronka.
Halina zamyśliła się. Syn z żoną Kingą żyli zgodnie, ale może naprawdę coś ukrywa? Dla pewności zadzwoniła do Bartka.
– Mamo, żartujesz? – oburzył się. – Jaką kochankę? Zapytaj Kingę, czy wychodzę z pracy! Jak nie wierzysz, założymy alarm. Otworzysz drzwi bez kodu – przyjedzie policja.
– Alarm? – machnęła ręką. – Toż to nie skarbiec! Straty to kilka wędlin. Dobrze, synku, pomyślę. Wybacz podejrzenia.
Po tej rozmowie zadzwoniła do męża. Wojciech, wysłuchawszy, roześmiał się:
– Haluś, ty zawsze wszystko mieszasz! Pamiętasz, jak na wesele się spóźniłaś, bo pomyliłaś godziny? Teraz też pewnie zapomniałaś, co gdzie położyłaś.
Halina trochę się uspokoiła. Rzeczywiście, na ślubie omal nie przegapiła ceremonii. Ale zdjęcia? One nie kłamią!
—
Przed kolejnym wyjazdem zadzwoniła synowa, Kinga:
– Halino, jak leci?
– Pakuję zakupy – odparła. – Jutro jadę do teściowej, jeszcze apteka, rzeczy do spakowania. Roboty po uszy!
– Na długo wyjeżdżacie?
– Jak zwykle, na dwa tygodnie. A wy co robicie?
– Ot, nic szczególnego. Dzieci nakarmiłam, teraz prasuję. Zadzwonicie przed powrotem, dobrze? Chcę przywieźć wnuki na dzień, żebyśmy się nie minęli.
Halina zgodziała się, ale w sercu zrodziło się podejrzenie.
Przed wyjazdem poprosiła Bronisławę:
– Dopilnuj domu, dobrze? Jak zobaczysz coś dziwnego – światło w nocy, obcy samochód – dzwoń! Wrócę taksówką.
– Jasne – kiwnęła głową sąsiadka.
—
Trzy dni później, głęboką nocą, Bronka zadzwoniła:
– Hala, przyjeżdżaj! Ktoś wtargnął do twojego domu! Czarny SUV na podwórku, weszli dwoje – ona blondynka, on z wąsami.
Halinie ściHalina weszła do kuchni i zobaczyła rodziców Kingi – ojca z charakterystycznymi wąsami i matkę błyszczącą blond włosami – wyjmujących z jej lodówki wędliny i nalewających sobie wino.
