Dziennik, 12 października
Od pierwszych chwil znajomości między Zofią a jej teściową, Krystyną, było czuć chłód. Jakby niewidzialna ściana stanęła między nimi, odgradzając Zofię od ciepła, którego tak pragnęła w nowej rodzinie. Teściowa patrzyła na nią jak na intruza, który wtargnął w ich idealny świat. W przestronnym domu na obrzeżach sopockiej dzielnicy wszystko świadczyło o zamożności: marmurowe podłogi, obrazy w złoconych ramach, kryształowe żyrandole. Lecz pod tą pozłotą kryła się pustka — wyrachowana, zimna jak wiatr znad Bałtyku w styczniu.
Zofia unikała spotkań. Jej mąż, Marek, namawiał, by poprawić relacje, twierdząc, że matka po prostu „nie od razu ufa ludziom”. Lecz każde odwiedziny stawały się próbą. Rozmowy schodziły niezmiennie na pieniądze: ile kosztuje remont, gdzie najlepiej ulokować oszczędności, kto komu ile winien. Dla Krystyny wszystko na świecie miało swoją cenę, nawet więzi rodzinne. Zofia czuła się jak towar, który się wycenia, ale nie akceptuje.
Minęło kilka lat. Pewnego późnego wieczoru zadzwonił telefon. Głos teściowej, zwykle ostry i pewny siebie, drżał: ciężko zachorowała. Krystyna błagała Zofię o pomoc. Zofia zastygła, ściskając słuchawkę. W pamięci przewinęły się lata obojętności, uszczypliwe uwagi, spojrzenia pełne wyższości. Jechać czy nie? Serce rozdzierały uraza i obowiązek. W końcu obowiązek zwyciężył. Spakowała torbę i pojechała do nadmorskiego domu.
Zofia zastała teściową w sypialni. Krystyna leżała przykryta cienkim kocem, twarz miała zapadniętą, oczy pozbawione blasku. Skarżyła się na ból, na słabość, na samotność. Zofia patrzyła na nią, zastanawiając się: czy ta słabość jest prawdziwa, czy to kolejna manipulacja? Wątpliwości znikły, gdy teściowa nagle chwyciła ją za rękę, prosząc, by nie odchodziła. Zofia wezwała lekarzy, zorganizowała hospitalizację, godzinami siedziała przy łóżku, dogadywała się z pielęgniarkami.
Leczenie trwało tygodnie. Krystyna powoli wracała do sił. Gdy ją wypisano, Zofia pomogła jej wrócić do domu, sprzątała, gotowała. Czekała chociaż na słowo podziękowania, na znak, że jej wysiłek nie poszedł na marne. Lecz zamiast tego Krystyna, siedząc w skórzanym fotelu, spytała zimno:
— Ile ci jestem winna za to wszystko?
Zofia zdrętwiała, czując, jak coś w niej pęka.
— Jak pani może tak mówić? Pomagałam, bo… bo to było słuszne! — głos jej drżał z obrazy.
— Nie bądź naiwna — uśmiechnęła się teściowa, lecz uśmiech był pusty jak jej słowa. — Zawsze płacę za usługi. To moja wdzięczność. Pieniądze najlepiej pokazują uznanie.
— Naprawdę sądzi pani, że wszystko można kupić? — Zofia zacisnęła pięści. — Gdyby pani była prawdziwą matką, Marek sam by się panią zajął. Nie musiałaby pani błagać mnie w sekrecie przed nim.
Krystyna zmarszczyła brwi. Wargi jej zadrżały, lecz milczała. W oczach przemknęło coś — może uraza, może zdumienie. „Czemu ona mnie tak nienawidzi? — pomyślała. — Żyję tylko według swoich zasad. Czy to zbrodnia?”
Zofia wyszła bez słowa. Następnego dnia na konto przyszNazajutrz na jej konto wpłynął przelew, a suma błyszczała tam jak szyderstwo, przypominając, że nawet w rodzinie najczystsze intencje można sprowadzić do zimnej transakcji.
