Niedawno kupiłam sobie mieszkanie w Warszawie i nie mogłam się doczekać, żeby podzielić się tą rewelacją z rodziną rodzicami i moją siostrą. Ich reakcja jednak kompletnie mnie zaskoczyła. Wiadomo, mieszkania w stolicy potrafią kosztować jak zboże, więc musiałam oszczędzać przez kilka lat, żeby uzbierać potrzebną kwotę. Byłam już zmęczona wiecznym wynajmem, wiecznymi przeprowadzkami i właścicielami, którzy potrafili zmienić zdanie szybciej niż pogoda w kwietniu. W końcu wzięłam sprawy w swoje ręce i załatwiłam kredyt nie żaden chwilówkowy, porządny bankowy kredyt żeby czuć się u siebie.
Wprawdzie miałam już odłożony wkład własny i stać mnie było na tę ratę, ale oznaczało to, że nie będę mogła już obsypywać rodziny takimi prezentami, jak do tej pory.
Przez prawie pięć lat regularnie opłacałam czesne mojej siostry na uczelni i bez szemrania przelewałam jej kieszonkowe. Robiłam to z serca, bo przecież rodzina powinna się wspierać a przynajmniej tak zawsze sądziłam. Gdy już w końcu zaprosiłam rodziców i siostrę do mojego nowego kąta, to przeszli przez mieszkanie bez entuzjazmu, zakładając, że znów coś wynajęłam na chwilę. Kiedy wyjaśniłam, że jestem tu na swoim, jakoś nie rzucili się z gratulacjami ani radością bardziej przypomniało to reakcję na informację o podwyżce cen prądu.
Kiedy powiedziałam, że przez kredyt nie będę mogła ich już tak hojnie wspierać finansowo, rozpętała się prawdziwa polska burza! Zaatakowali mnie, że jestem egoistką, bo ich plany finansowe właśnie runęły. Mama zrobiła dramat, że teraz będzie musiała sięgnąć po własne oszczędności, żeby opłacić studia mojej siostry. A siostra, z typową gracją młodszej rodzeństwa, przypomniała mi moją rzekomą “obietnicę”, że kupię jej nowy telefon mimo że mam teraz spłacać kredyt przez najbliższe trzydzieści lat.
Siedząc na tej mojej nowej, pięknej sofie, oszołomiona, bynajmniej nie poczułam ulgi, tylko raczej konsternację. Zaczęłam się zastanawiać, w którym momencie z kochanej córki i siostry stałam się dla nich bankomatem? Czy może zawsze tak było, tylko wcześniej nie chciałam tego widzieć? Z jednej strony było mi przykro, z drugiej poczułam dziwną ulgę przynajmniej na kawę będą dzwonić po ludzku, a nie tylko po przelew.
